HomeΘΕΜΑΤΑΑιχμάλωτο Εκκρεμές – Του Θοδωρή Γεωργάκη

Αιχμάλωτο Εκκρεμές – Του Θοδωρή Γεωργάκη

ΑΙΧΜΑΛΩΤΟ ΕΚΚΡΕΜΕΣ

Ψεύτισε η ζωή στο κυνήγι των ψευδαισθήσεων
του μύθου, που ψυχοτερπής κι
ονειροπραματευτής επλάστηκε, μα να, ξάφνου
γιγαντώθηκες, μύθε, υψώθηκες, ετράνεψες, τα
φτερώματά σου προσκυνάμε, κουρσάροι οι
καιροί εκούρσεψαν αμάραντες ανασεμιές του
στήθους και της καρδιάς τ’ αλυσσόδεμα
σμιλέψανε βαρύτερο κι απ’ την πέτρα. Αϋφάντρα
η ζωή και χαλάστρα αντάμα στράγγιξε τον νου
αναζητώντας το αυγάτεμα της τρυφηλής σαγήνης
σε λαμπυρίζοντα πρόσωπα, μα, με στοχασμούς
αβύσσου, μαράθηκε ο δρόμος του ονείρου στις
συμπληγάδες, στους ατμούς των παθών,
χαρίτωσε, Θεέ, τα όνειρα, αιώνια να στέκουν
σε βάθη άψαχτα, σε ουρανόγγιχτη κλίμακα.

Θησαυροί κουρνιαχτού μποδίζουν τα μάτια τα
θυμωμένα σύννεφα να δούν, αέρηδες
μεγαλόφερτοι τον κουρνιαχτό τινάξτε, τα
σύννεφα να θρονιασθούν θησαυρισμένα στις
καρδιές, ραγισματιές γέμισε η ματιά θωρώντας
εγκλωβισμένη την ζωή στο αδιάκοπο μαρτύριο
της πτώσης, δάκρυα, αν έχετε, μην τα ξοδόψτε,
φυλάξτε τα, χειμαρρώστε τα, μαργαριτάρια είναι
σε πρωτοπάτητους δρόμους σκορπισμένα.
Κοινωνίες και λαούς οδηγήσαμε στον μηδενισμό
των ατσάλινων αντοχών τους, τα φτερά
διπλώσανε, της αύρας το παιγνίδι φοβηθήκανε,
που νιόνυφη απ’ τα βάθη της θάλασσας έρχεται
τρικυμισμένη τραγούδια με τον Ορφέα λυράρη,
με την αγάπη για στέμμα. Βαριά νοιώθουμε μέσα
μας, με φλογισμένη άβυσσο, τη γύμνια σου
κόσμε τους παγωμένους θρήνους ν’ ανασαίνει,
κηδεμονεύσαμε το αθώο πέταγμα των
αισθήσεων, με αιχμάλωτο εκκρεμές
κακογραμμένων αιωρήσεων να μοιάζουν,
βιώνουμε την έκρηξη των τραγωδιών χαμένοι
στα σύνορα της λογικής και στους ανήλιαγους
στενόψυχους μαιάνδρους, στον βρυχηθμό
παραδομένοι γιγαντεμένων αιώνων.
Εντυπωσιάσαμε, αστράψαμε, φωτίσαμε, μα,
ξέπνοα βυθιστήκαμε σαν πολύχρωμα βεγγαλικά
στ’ ουρανού την αγκαλιά, λεηλατήσαμε ζωές,
αξίες, ιδανικά και αναγεννητικές προτάσεις,
λυγίσαμε στην φαρμακόπνοη αγωνία, που απ’ τα
μάτια της απελπισίας κρέμεται, όμοια αλύγιστη
καβαλάρισσα να μας οδηγεί του αδίψαστου πόθου σκλάβους.

4

Την τόλμη των φτερών πετάξαμε, τη θυμωμένη
μοίρα προσπεράσαμε, ξαναπλασμένα όνειρα
ζητήσαμε, τα αντλιοστάσια της ελπίδας
αδειάσαμε, ποτίσαμε, αρδεύσαμε τη γη της
ταραχής, των ερειπίων και των αιμάτων, ένα
γιγάντιο φανταχτερό μηδενικό πάνω στων
ψευδαισθήσεων τις ράγες άδειασε από ουρανό τα
μάτια. Στην πρώτη επιδρομή του κακού
τρομάξαμε και την ευθύνη του νέου
ευαγγελισμού στο αύριο μεταθέσαμε, δεσμώτες
συρόμαστε στα κεντρίσματα της άκοπης ζωής,
που δεν έχει ούτε θάμα, ούτε,
διαδρομές, ούτε συγκινητικές αλήθειες.

Αλήθεια!
Μ’ εσωτερικές εκπτώσεις ποτέ δε θα σ’
αντικρύσω, να πλαντάξει πρέπει μέσα μου η
αητόφτερη λύτρωση του πόθου, να σε γνωρίσω
θέλω άγνωστη αλήθεια, να βαδίσω δίπλα σου
στις στράτες που θα διαλέξεις, να περάσουμε
λαγκάδια, ρίμες, τρίστρατα, ν’ αγναντέψουμε τα
λιμάνια τ’ ουρανού απ’ τον λόφο που οδηγεί
στην άστεγη φωλιά σου, καλά σφαλισμένη στο
λαμπερό φως τ’ Αυγερινού, απέραντη φωτοχυσία
η θωριά σου να ψαχουλεύει τις χορδές των
μύχιων στεναγμών μου, σε πλουτοφόρα χαρά να
τους σμιλέψει, να δραπετεύσω ολόσωμα απ’ τα
πορτοπαράθυρα της εφήμερης αντοχής, τίμια,
αληθινά και άδολα να σταθώ στο μεγάλο θέρετρο
της ανατροπής, οι στράτες μας απ’ το
σταυροδρόμι συνανθρώπων να περάσουν, ένας
κόσμος ετοιμόρροπος καθηλωμένος στων
αστοχιών τις δονήσεις, με ανατροπή, να
ψαλιδίσει τα σκουριασμένα όνειρα των
μισοερειπίων, τρόπο να ψάξει, ικανότητα με νέο
φως να θωρεί τα πάντα, λαμπρή πνευματοφόρα
υψικάμινο να ορθώσει, το μεγάλο κακό να
κατανοήσει, αν θέλει στην πύλη σου, αλήθεια, να
εισέλθει, ένας μαγικός καθρέφτης πλατύς σαν
των προφητών το μέτωπο, που μέσα του τη
διαδρομή της ζωής αντιφεγγίζει, να
αλαφροπατήσουν οι αιώνες στην επουράνια
γαλήνη σου αλήθεια, με σάρκινο αέρα και του
νου τις λαμπράδες ελευθεροτρικυμίες να
δομήσουν.

5

Αλήθεια ελευθερώτρα!
Δοσμένος ολόψυχα στο μεγάλο ρεύμα της φυγής,
ντυμένος συνοδοιπόρου στολή, με μαγνητισμένα
απ’ το φως σου μάτια, στο δρόμο σου να βαδίσω
θέλω άγνωστη αλήθεια, στα νιοθέριστά σου
χωράφια, στη γη, στον ουρανό, στ’ αετώματα του
νου, στο φτέρωμα γοργόπαλμης καρδιάς, όπου
υπάρχεις, γνώση να κάνω τα φτερά σου,
αλαλαγμό τα σωθικά σου, απόδραση απ’ τη χώρα
της ανάγκης το φόρεμά σου να φορέσω, χιλιάδες
σπαθιά αφιονισμένου στρατού, μια αόρατη
δύναμη φυγόκεντρης τάσης στη σφαίρα της
ανθισμένης σου εμπειρίας να με φέρουν, του
καλπασμού σου τη νίκη να βλέπω απ’ την
ροδόχρωμη ανατολή να φτάνει, αυγινή ύπαρξη
στο πρώτο φως της ζωής να στείλεις, χώρο
αγιόπνοο ελευθερίας να δομήσεις. Πρώτο στάδιο
η ελευθερία για να μπω στο δρόμο σου αλήθεια,
γαλήνη της ψυχής να φτερουγίσεις, αναπαμό των
Ερινύων να προστάξεις, ασάλευτη να σταθείς
Παναγιά στο κατώφλι της λαχτάρας, αμφίδρομα,
από αμφίβολη προσμονή, αλήθεια, αέρινη
ελευθερία να φαντάζεις, σ’ Αλκυονίδες μέρες στ’
αγκαθερού χειμώνα την καρδιά να οδηγήσεις.

Άκουσε ψυχή την αρμονία της αλήθειας και τα
μεγάλα κάστρα φαντάσου, στην κορφή τους
τραγουδιέται η πλάση, η πλάση η μαγεύτρα, η
ξάστερη, αχάλαστων ονείρων φαροδείχτης

(Το ποίημα περιλαμβάνεται στην ανέκδοτη ποιητική συλλογή του Θοδωρή Γεωργάκη: «ΡΑΨΩΔΙΑ ΓΙΑ ΔΥΟ ΧΕΡΙΑ»)

DSCN4008
Προηγουμενο αρθρο
Παράταση κονδυλίων ΕΣΠΑ για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις ζητά ο βουλευτής Λευκάδας
γεφυρα2
Επομενο αρθρο
Στον «αέρα» ο διαγωνισμός για την συντήρηση της πλωτής γέφυρας της Λευκάδας

Δεν υπάρχουν σχόλια

Γράψτε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *