HomeΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑΒέλος της Άνοιξης – Του Θοδωρή Γεωργάκη

Βέλος της Άνοιξης – Του Θοδωρή Γεωργάκη

Aφιέρωμα στον Υπέρξανθο Απρίλη

Τ’ άρμα σου Περσεφόνη νύμφες του Άδη
μυστικά στα βάθη το στολίζουν, κόσμοι σκιών
νερά ψυχόσωστα να δέονται σε αιώνια γαλήνη
μαρμαρωμένες Κυριακές λήθη αιθάλες τις ψυχές
σφαχτά να περονιάζουν, στράτα χαμού εβάδισαν
σε δώματα ανήλιαγα κρυφόπνοα περνάνε
φαρμακωμένη μοίρα αργόλαμνα να σέρνεται
στης Στύγας τα μαυρόνερα.

40

Στη μυριοστόλιστη τη γη της Περσεφόνης άφιξη
άνοιξη προμηνύει, γροθιά στα νεκρολούλουδα
στον θάνατο κατάρα τρίσβαθα νικηθήκατε, δόξα
στο φως δόξα στη γη δόξα και στην λαχτάρα,
ζήτω η καρδιά ζήτω η ψυχή ζήτω κι ο νους στο
ξέφωτο να ζείτε, ωσαννά αητέ ωσαννά στην ελιά
ωσαννά στα παιδιά ν’αυγατίζουν την πλάση, ίτε
ζωή ίτε πνοή ίτε χαρά στην αστροφεγγιά
κόσμους να κυβερνάτε. Aιθέρες πάρτε τη χαρά
χρυσόγιαλο το πέλαγος γλυκό μήλο μυρίζει,
τραγουδοπλάστη ουρανέ τριανταφυλλένιο αίμα
τον κόσμο όλον κέρασε να σηκωθεί να τρέξει απ’
τα πορτοπαράθυρα την άνοιξη να ψάλλει.
Μεγαλοφάνταστη αυγή τον ήλιο να προστάξεις
γοργά να βγεί το άρμα του ο Φαέθοντας αλάργα
να πετάξει ψηλά στα αχνοσύννεφα, πασίχαρες οι
κοπελιές στη βρύση να κινήσουν ανέμελες,
γλυκόστηθες όλες οι νεροκόρες την άνοιξη να
προσδεχθούν να λάμψουν τα μαλλιά τους στου
κόσμου μες στα τρίστρατα του ήλιου θυγατέρες.

42

Αγύρτες άλογα λευκά ζεμένα σε χρυσό ζυγό το
άρμα της θα σύρουν πατήματα αέρινα αχός
καρφιών τη γη να μην τρομάξει και στων
ανθρώπων τις καρδιές σαν όνειρο το φως να
βασιλεύσει, της άνοιξης χρυσόσκονη μεθύσι και
πασπάλη να πλημμυρίσει τις καρδιές.

Χρυσορραμένα πέταλα ουλές ακίδες κι αμυχές
στη γη να μην αφήσουν άνοιξης μήνυμα φαιδρό
και των αισθήσεων μαγιά ξεσηκωμό σκορπάει,
χαράς ο θούρειος προσκυνητές μες στην αντάρα
της σιωπής να μη χαθεί η αγάπη, πνοές τα
τριαντάφυλλα τον έρωτα στη γη να σχεδιάσουν,
της άνοιξης οι πρόδρομοι παρόντες μυρσίνη κι
απήγανος το γιασεμί τα ρόδα, παράθυρα ο
άνεμος πολλών καρδιών ν’ανοίξει, μεθύσι
επέλαση χαράς άδετε αηδονόλαλοι θεοί
γαλαζοφορεμένη σειέτε λυγάει η άνοιξη
ακόλαστη αθέριστη όμοια μεθύστρα Κυριακή
μπροστά μας θα περάσει. Άλλαξε φύση
προσταγή τ’ αργοχιονίσματά σου Μάρτη στο
κύμα να χαθούν, Κανάθου πνοόπλαστα νερά
δροσοσταλίδα να γεννούν συντρόφισσα είν’ η
Ήρα, άλλος Απρίλης να σταθεί ολόρθος
κυπαρίσσι μπρός σε πλατύγυρη αυλή βούισμα
πάθος προσευχή ατέλειωτος σα μέλι
πρωτανθισμένου αγοριού.

43

Στην τριανταφυλλιά θε να σταθούν τ’άλογα τα
βαρβάτα πόδια χτυπούν ασίγαστα φρουμάζουνε
άγρια χλιμιντρίζουν, βιάσου καλή μου άνθισε το
σύνθημα να δώσεις έρχεται πρόσχαρη ζωή χωρίς
σου ακατόρθωτο άσπρο ποτάμι με χαρές καρδιές
να παρασύρει, μπουμπούκια δυο στο στήθος τους
και άλλα δυο στα μάγουλα μόχτα για να τους
πλάσεις, αγγελικά στεφάνωσε νεραιδομόρφων
κοριτσιών εβένινα τα στήθη των αγοριών
χαμόγελο μόσχους ν’ ανθίσει δώσε στο πάνω
χείλος της καρδιάς μες στον αλέγρο κόρφο τους
το πλουτοφόρο σάλπισμα της νιότης να ηχήσει.

44

Πλέξε το φωτοστέφανο Απόλλωνα ολόξανθο
ξανά να στεφανώσεις πανώρια ώρια δημοσιά
καρδιές καβάλα σ’όνειρα τις Κυριακές να
φέρνεις, φλουριά ο ήλιος να μετρά στο λάγνο
φως της μέρας κρυφά στα σπλάχνα κέντησε τη
φλογισμένη του θωριά έρωτας ραψωδία σαν
Πάνας κι Αστραπόγιαννος να αλαλάζεις έρωτα
σε ρήγισσες και κόρες, τα ματωμένα δειλινά να
χρυστεφανώνει ο ήλιος ο χρυσόπλοκος της
οικουμένης κύρης τα άγια σαλπίσματα και τα
θησαυρολογίσματα στη γη μας να κομίζει,
αιθέρες αρμονίες γαληνεμένης προσευχής τους
ίαμβους σκορπάτε καρδιές θησαυροστόλιστες,
στα πλάτη σας να στέκεται ξανθός Απριλομάης.

Νέος σταθμός στην πασχαλιά βαλαντωμένα τ’
άλογα τον ύμνο της θα ψάλλουν ω πόση ευωδία,
για μας κρατούσες μυστικά τόσα άνθη
μυρωμένα ή της Λαμπρής θυμίαμα στο ω γλυκύ
μου έαρ στο γενεαί αι πάσαι; Νόστιμον ήμαρ
καρτεράς άδολου στρατοκόπου στον δρόμο της
επιστροφής στο πέτο να μυρίσει αυτές τις άλλες
άνοιξες που γεύθηκε παιδάκι; Ψυχή μου εσύ
εφτάχορδη και τρίχορδη αντάμα με νια σπαρτά
να μοιάζεις ζεστός λεβάντες τα φυσά ανάλαφρα
σαλεύουνε σε χλοερούς ανθώνες, πλάση
μαγεύτρα θαλερή τα μυροφόρα πρωινά την
άνοιξη προσκύνα χιλιοβλεπούσα νάρχεται με
ρόδα και με κρίνα στου Διόνυσου την αγκαλιά
στης Αθηνάς το βλέμμα ζαφείρι σμάλτο και
χρυσό σε κράμα σ’ άγια μίξη.

45

Πάρε χρυσό αθεμωνιά το σμάλτο κυπαρίσσι
ζαφείρι κόρη αγκάλιασε ζαφειρογέννητη να
μπεις στο λίκνο του ονείρου, στην αγκαλιά της
Παναγιάς χρυσομαλούσα να σταθείς πάνω σ’
ωραία πύλη ατρύγητη ασάλευτη της Μήλος
Αφροδίτη, μοίρας θυμό να μη σκιαχτείς
γκρεμούς μη λογαριάσεις λάμψη νικήτρια θα δεις
που στ’ ακροστέφανά της μυστικολάτρης αετός
ψηλά να σελαγίζει και νιό μεθύσι λυρικό της
άνοιξης να πλέκει, διαμαντωμένα τα προικιά της
έφηβης Ελένης στον αργαλειό της προκοπής
κρυψώνες των ερώτων της το υφάδι το στημόνι
λιγάτο μάνας φύσης που ωριοστάλαχτη γλυκιά
νέα χορδή κτυπάει του στήθους ακροποταμιά,
αρχιτεκτόνισσα καρδιά εσύ τα πάντα έφτιαξες με
την περίσσια γνώση αμέτρητες φωνές μαζί την
επουράνια σιωπή να πλάσουν να σμιλέψουν.

Αλέστα πούναι τ’ άλογα στις δαιδαλώδης
διαδρομές τον κουρνιαχτό σηκώνουν με σύννεφο
τροχήλατο την άμαξα γοργόφτερα στο γαλανό θα
σύρουν με δίψα ήχους και ορμή το μήνυμα της
άνοιξης στα πέρατα να φέρουν, ο κόσμος των
αισθήσεων το ξύπνημα να ζήσει στου οίστρου τα
κεντήματα ανοίξτε τα παράθυρα η πάχνη για να
φύγει να μην καθίσει στα μαλλιά, πουλάκι ώριο
τ’ ουρανού από παλιά σε ξέρω πνοή να
αχνοφέγγεις. Ρυάκια γύρω ταπεινά να
ξεδιψάσουν τ’ άλογα μήτε που θα σταθούνε
μόνο τραγούδι ανασεμιάς με δοξαριές εικόνες
κρυφά θα μολογήσουν, γλυκό τους το παράπονο
στη σέλα φορτωμένο ν’ ακουρμαστεί η θάλασσα,
αείνεροι αειθαλείς ποτέ μας δε γευθήκαμε την
απεραντοσύνη εργάτες σ’ άγια χώματα ολόγλυκη
μουρμούρα μας αιώνια κεντάμε, την άνοιξη τη
θάλασσα τρανόκραχτα στην αγκαλιά κρατάμε
δική μας προσευχή αγνή σα γιασεμιά αφύτρωτα
στη βρυσομάνα φύση.

46

Ω, πανώριο μου ολόχρυσο άρμα! Με βέλος πιο
της άνοιξης φαντάζεις βέλος-βωμός στις
αγκαλιές πυρσούς αχνόφωτα πρόσχαρα να
μοιράζεις, μελαχρινές γλυκιές βραδιές στα
πέλαγα όνειρα να τους σπέρνεις να μη διαβούν
αμέθυστοι τραγουδιστάδες και ανθοί σιμά στα
περιγιάλια, γοργόνα απαρηγόρητη γλυκά να
κανακέψεις να πάψει τα πεθαίνω ο βασιλιάς
Αλέξανδρος με χάρο δε θα σμίξει κοφτά
προστάζει η άνοιξη αυγή ροδογελούσα στον
Γρανικό συνάντησε με τη φωτιά της νιότης
δεσμούς βροντές και απειλές στα τάρταρα με τη
σπαθιά παγαίνει.

47

Βέλος-τριγμός που τ’ άγγιστρο χαλκέντερο σαν
στοχασμός αβύσσου στα νάματα του κένταυρου
του Νέσου εμποτισμένο, φαρμακερά μιάσματα
μέσα του δε θα κρύβει με ελιξήρια ζωής
χαλκοπλασμένο είναι που κατ’ ευθείαν στις
καρδιές ανθρώπων θα στοχεύσει που θεία η
σφραγίδα του σώματα χέρια και ψυχές ανάλαφρα
σφραγίζει, της άνοιξης τον ύμνο μαγεύτρα
Περσεφόνη εσύ θαύμα θαυμάτων γλυκά να
μολογήσεις, βουβό ληρώδη Πλούτωνα στον
όλεθρο του άδη να πατήσεις, κουροπαλάτης ήλιε
μου αείποτε να μπαίνεις μες της ζωής τα νιόφωτα
τα ώρια τα παλάτια.

Φωτογραφίες: Καίτη Κακαβούλη

Προηγουμενο αρθρο
Σάκης Καρύδας: «Θα κατακτήσουμε τη νίκη με τη βοήθεια των φιλάθλων μας»
Επομενο αρθρο
Μαρία Πολυδούρη: Μια γυναίκα ελεύθερη, περήφανη κι ανυπότακτη

Δεν υπάρχουν σχόλια

Γράψτε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *