HomeΕΠΙ ΠΑΝΤΟΣ ΕΠΙΣΤΗΤΟΥΓια όλες τις αγάπες! παλιές και νέες…

Για όλες τις αγάπες! παλιές και νέες…

Γράφει ο Θοδωρής Γεωργάκης

ΑΓΑΠΗΣ ΠΥΡΓΟΠΟΙΪΑ…

Υπάρχει ακόμη στα μέρη που σ’ αγάπησα ένα
άσωστο φως! Ένα φως μέσα στην καρδιά
κρυμμένο, που χρόνια τώρα να μισέψει δεν
μπορεί! Ατσαλωμένο στο διάβα της ζωής
αμίαντο στους στεναγμούς της βιωτής, άθραυστο
στου χρόνου την επιδρομή, παρθένο σαν την
πρώτη μέρα του Μαγιού! Λουλούδι τρυφερό, με
γρανιτένιο μίσχο, πάντα καθρέφτης, να δείχνει το
στρογγυλό σου πρόσωπο και στα ιριδίζοντά σου
μάτια πλουμίστρα την άνοιξη να ιστορεί! Η
μορφή σου είναι, σαν απ’ το παράθυρο
προβάλλει, τα βήματα αγροικώντας στο δρομάκι
το στενό… Πανάλαφρα, όμοια οπτασίες φτάνουν
στο πρώτο σου χαμόγελο του λυτρωμού…
Αρετούσα καθισμένη στο μπλέ παράθυρο, με τα
μυριστικά και της βασίλισσας τα σκουλαρίκια
ανθισμένα, μ’ εκείνο το λιώκαρδο ροζέ χρώμα,
το μεθυστικό!

Πυργοποιία αγάπης παντοτινής, ζωοδότισσας
αναρχικής, παράξενης, κορμολιώστρας
ακατανόητης, μα τόσο βαθιά ριζωμένης στην
καρδιά… Θέμελα γερά πέτρινου γεφυριού
σύζευξη για δυο όχθες μεθυσμένες, εφηβικές
ταύτιση σε μια ανείπωτη ορμή, πορεία αιώνια
αειθαλής, που μόνο οι γεροί βατήρες τ’ ουρανού
αντέχουν στου χρόνου τις ριπές…
Καρδιές ολόφλογες με ήχους ασημένιους, στις εφηβείας
τα σοκάκια αλήτισσες γυρνούν, βαστώντας
φυλαχτό την ολόγλυκη γεύση του πρώτου μας
φιλιού, σαν πολύτιμο βασιλικό πολτό, που μόνο
βασίλισσες μπορεί να τον γευθούν! Ξυπόλυτοι
στην άμμο, τα ζεστά, τα μεγάλα καλοκαίρια της
περιπλάνησης στον κόσμο των κορμιών,
της μεγάλης λαχτάρας και των μύριων στεναγμών σε
κάθε άγγιγμα καυτό, κεραυνοί καλοκαιριάτικοι
την αναπνοή να σφίγγουν, να ορθώνουν πύργους
στην καρδιά!

Είμαστε μαζί, στ’ ωραίο μας νησί, πλανήτες
Οδυσσείς, ερέτες μεθυσμένοι στην πολύπανη
τριήρη της θάλασσας της ανοιχτής… Αρκεί!
Ένας κόσμος στη φούχτα μας υποτελής, μια
αιχμαλωσία με λύτρα της αγάπης τους παλμούς
μια καγκελόφραχτη φυλακή… ισόβιας ειρκτής
ένας κόσμος σε μια φούχτα αρμύρας, ανάμεσα σε
τόσους κόκκους αγάπης, ωσάν τ’άμετρό σου μίλι
αμμουδιά! Θεσπέσιο και τόσο γλυκό, μέσα μας
να κλείνουμε θάλασσα, γη και ουρανό… Έναν
ουρανό ορκιστή και παραλήπτη του αιώνιου, του
αλαβάστρινου μυστικού, αυτού που ίδια δονεί
την αδιάλειπτη κοινή πορεία της ζωής, σαν ξανά
στης στιάς τα λευκοπαράθυρα προβάλλεις
Αφέντρα Παναγιά…

Oί ερυθροπαπαρούνες σου έγειραν, έσμιξαν με
το δικό μου αίμα, ολόζεστα, σφιχτά… Κόκκινο
άλικο, βαθύ, όλες αγέρας στα φτερά… Βροχή
ασύδοτη, ανθώνας θαλερός, ροδαμούς για πάντα
ραίνει στις καρδιές…

(Οι εικόνες είναι από πίνακες ζωγραφικής του Γιώργου Σταθόπουλου)

Προηγουμενο αρθρο
Με την γυναικεία ομάδα του Πανλευκάδιου στην Κέρκυρα
Επομενο αρθρο
Η Λευκάδα καθρεφτίζεται

Δεν υπάρχουν σχόλια

Γράψτε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *