HomeΕΛΙΞΗΡΙΑ ΜΝΗΜΗΣΓιορτές- Της Βιβής Κοψιδά-Βρεττού

Γιορτές- Της Βιβής Κοψιδά-Βρεττού

Η πιο χαρούμενη λέξη των παιδιών. Η πιο ευτυχισμένη, η πιο αισιόδοξη, η πιο ελεύθερη. Και, προπάντων, η πιο τεμπέλικη. Η πιο χαρούμενη κι η πιο ευτυχισμένη, γιατί κλείνουν τα σχολεία. Η πιο αισιόδοξη και η πιο ελεύθερη πάλι γιατί κλείνουν τα σχολεία και τα φροντιστήρια. Η πιο τεμπέλικη γιατί κλείνουν τα σχολεία και τα φροντιστήρια και το ξυπνητήρι κλείνει το καμπανιστό του στόμα. Υπάρχουν βέβαια οι εργασίες του φιλόλογου και οι ασκήσεις του μαθηματικού-μας ακολουθούν παντού σαν τιμωρητική παρακαταθήκη. Αλλά αυτά μένουν υποχρεώσεις της τελευταίας μέρας ή στην καλύτερη περίπτωση μια ευσυνείδητη κίνηση εθελοντισμού των αρίστων.

Καμιά γιορτή δεν θέλω να αδικήσω. Σε όλες χρωστώ ευγνωμοσύνη και τους αναγνωρίζω ένα μεγάλο μερίδιο της ευτυχίας και της ξεγνοιασιάς μου. Θέλω όμως προπάντων να μιλήσω για τις μέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, αυτές που κάνουν πραγματικότητα αγαπημένα παραμύθια του χειμώνα. Αλήθεια ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ ανοιξιάτικα ή καλοκαιρινά Χριστούγεννα. Ή έναν Άι-Βασίλη με καλοκαιρινή στολή και σανδάλια. Πώς να σκηνοθετήσεις καλοκαιρινό το τελευταίο όνειρο της γριάς Βελανιδιάς, που μένει ξύπνια τις τρεις εποχές και κοιμάται μόνο σαν έρχεται ο χειμώνας; Πώς τα χεράκια της μικρούλας με τα σπίρτα θα μπορούσαν να είναι μελανά την άνοιξη και το καλοκαίρι; Και πώς όλα εκείνα τα αέρινα μικρά παιδιά, τα ξυλιασμένα κάποτε σ’ ένα ρεύμα χειμώνα, θ’ αγκάλιαζαν, ζεστή μέρα καλοκαιριού, το ουράνιο χριστουγεννιάτικο έλατο;

10

Σίγουρα ο χειμώνας είναι η εποχή των παραμυθιών. Η εποχή που μπορεί να γεννηθεί ο Χριστός-γιατί χειμωνιάτικη είναι η νύχτα των ανθρώπων που τον δέχεται. Η εποχή που κατεβαίνει από τα λευκά, χιονισμένα βουνά ο Άι-Βασίλης και γλιστράει τόσο, μα τόσο επιδέξια, ανάμεσα στα παγωμένα έλατα με το έλκυθρό του. Και κατεβαίνει μυστικά σαν αγαθός αέρας από τις ζεστές, σαν τις καρδιές των παιδιών, καμινάδες. Κι αφήνει τα δώρα του, αυτά που ολόκληρη χρονιά ψωνίζει στ’ όνομα της αγάπης μας μαζί με την υπόσχεση: πως όσο υπάρχει η αθωότητα, αυτός θ’ ανοίγει τις χαρές της πρώτης μέρας του χρόνου.

Γεμάτες χρώματα και φως είναι οι μέρες των γιορτών. Όχι μονάχα τα χρώματα που στολίζουν τις βιτρίνες, τα καταστήματα, οι φωτεινοί διάκοσμοι στα σπίτια και στους δρόμους. Κι η φρέσκια διάθεση των ανθρώπων που ανταλλάσσουν ευχές, ακόμα κι αν δεν συμπαθούν ο ένας τον άλλο. Είναι το φως του κάτασπρου χιονιού, το φως του ουρανού που βρέχει χιόνι και ιστορίες, το φως των ματιών και το χρώμα της φωνής παππούδων και γιαγιάδων που έζησαν, λες, τα πρώτα Χριστούγεννα και τον πρώτο Άι-Βασίλη κι από γενιά σε γενιά αφηγούνται σε αγαθά εγγονάκια το μεγάλο θαύμα της δικής τους γενιάς.

11

Η δική μου γιαγιά κατεβαίνει από το χωριό την παραμονή των Χριστουγέννων. Μοσχοβολάει από μακριά το άρωμα της γιαγιάς. Τα χέρια της, ο κόρφος της, τα κόκκινα μάγουλά της ανασαίνουν κανέλλα και γαρύφαλλο, μοσχοκάρυδο και δυόσμο, μάραθο και κόλιαντρο. Έρχεται η γιαγιά, έρχονται τα Χριστούγεννα. Όλη τη νύχτα ζυμώνει τα χριστόψωμα, τους Σταυρούς και τις κουλούρες για μας και τη θεία μου. Τα παιδιά τριγυρίζουμε ανυπόμονα γύρω απ’ το φαρδύ μάλλινο φουστάνι της-κάτι ζωντανό μένει ακόμα μυστήριο στη λευκή μοσχομυρωδάτη πετσέτα της του αργαλειού. Παίζει γουστόζικα με την αγωνία μας, μπερδεύει τους κόμπους της λινής πετσέτας. Ζευγάρια μαύρα ματάκια ξεμυτάνε από τις δίπλες της, ακίνητα χεράκια φασκιωμένα σφιχτά όπως τα νεογέννητα της εποχής της. Τα δαχτυλάκια των ποδιών χαρακωμένα ομοιόσχημα με το μαχαιράκι. Τα ματάκια καμωμένα από μαύρες σταφίδες, η μύτη και το στόμα με ροζ και κόκκινα κουφετάκια. Ζαχαράτα, διορθώνει η γιαγιά. Κι απλώνει στην καθεμιά μας τη δική της βλαχούλα. «Κάθε Χριστού καλό ψωμί», λέει καλοκάγαθα. Εμείς το λέγαμε έτσι, εσείς έχετε κάθε μέρα όλα τα καλούδια.

1213

–Καλούδια είναι οι βλάχες σου γιαγιάκα μου, κι αυτές τις έχουμε κάθε Χριστού… Την πιο όμορφη την έδωσες σε μένα…λέει παιχνιδιάρικα η Νένα για να πεισμώσω. Όμως την έχω κιόλας τόσο ξεχωριστά αγαπήσει τη δική μου, που δεν ακούω τα πειράγματα της Νένας.

-Κι αυτή για το αχρόνιαγο αγοράκι της κυρά- Γιαννούλας, της γειτόνισσας από τη Βόρειο Ήπειρο, λέει η γιαγιά και ξετυλίγει από το βαμβακερό μεσάλι της τη χριστουγεννιάτικη κουλούρα, στολισμένη με ανθάκια και πλουμισμένη με σταφίδες, μαύρες και ξανθές, μύγδαλα και καρύδια. Στο κοριτσάκι της κυρά-Βάσως της παραδουλεύτρας, θα στείλω την Πρωτοχρονιά. Έτσι το βρήκα το έθιμο, έτσι θα σας το παραδώσω…

Ας κάμει ό,τι νομίζει η γιαγιά, αυτή ξέρει καλύτερα. Εμείς, όμως, παίρνουμε τις βλαχούλες μας απαλά απλωμένες στην αγκαλιά μας και τις κοιμίζουμε στα λευκά πανιά που τους έχουμε ετοιμάσει.

1415

Γι’ αυτό λοιπόν αγαπάω τα Χριστούγεννα. Γιατί όλα βγαίνουν απ’το πορτάκι του παραμυθιού, γιατί όλα, ανεξάρτητα απ’ την ύλη τους, ζωντανεύουν τις χειμωνιάτικες μέρες του Χριστού. Ζωντανή χαρά μαζί με ολοζώντανη λύπη. Μετράω εικόνες στο δρόμο, μετράω αληθινά παραμύθια στην τηλεόραση. Γεμάτη η εμπορική πλατεία του Αγίου Λουκά παιδιά ξυπόλητα και πεινασμένα. Παιδιά που θαρρείς πως ο Θεός δεν τους έδωσε παρά μονάχα ένα χεράκι να το απλώνουν στους περαστικούς. Και γέροι χωρίς ηλικία και όνομα-οι περισσότεροι δεν μιλούν. Σ’ αυτούς θαρρείς ο Θεός δεν έδωσε παρά δυο πελώρια μάτια να μιλάνε αντί για το κλειδωμένο στόμα τους. Έχω τις τσέπες μου γεμάτες αγάπη. Σταματάω από παραπέρα σε παραπέρα. Ένα μούρμουρο φτάνει στ’αυτιά μου. Το διάνεμα της αγάπης, μαζί με τις νωπές σταγόνες της βροχής…

-Πού θα κοιμηθούν αυτοί, ξημέρωμα Χριστούγεννα; ρωτάω τον πατέρα, με αληθινή απορία.
-Πού κοιμούνται κάθε νύχτα; επανέρχομαι.
-Ένας Θεός ξέρει, λέει με τόση «σιγουριά» ο πατέρας.

Εύχομαι τότε ο Θεός να ξέρει κάτι καλύτερο γι’ αυτούς απ’ όσα ο πατέρας, απ’ όσα όλοι οι μεγάλοι άνθρωποι σαν τον πατέρα…

Πηγή φωτογραφιών: platistoma.gr

Προηγουμενο αρθρο
Γιορτινό Χριστουγεννιάτικο δέντρο από τον Σύλλογο Ρωσόφωνων Λευκάδας
Επομενο αρθρο
Δοξολογία για την Πρώτη του Νέου Έτους

1 Σχόλιο

  1. Μέτοικος
    23 Δεκεμβρίου 2016 at 11:39 — Απάντηση

    Εύγε!

Γράψτε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *