HomeΕΠΙ ΠΑΝΤΟΣ ΕΠΙΣΤΗΤΟΥΔυο πανάκριβα φαραωνικά έργα που στοιχειώνουν στην ορεινή Λευκάδα!!!

Δυο πανάκριβα φαραωνικά έργα που στοιχειώνουν στην ορεινή Λευκάδα!!!

Γράφει ο Θοδωρής Γεωργάκης

22 Αγανακτώ, σαν Έλληνας πολίτης και φορολογούμενος, να βλέπω δύο, φαραωνικά, για τον λόγο και την αιτία που δημιουργήθηκαν, αλλά και για το μέγεθος της περιοχής και των χρηστών, δυο φαραωνικά έργα, λοιπόν, στην ορεινή Λευκάδα, μισοτελειωμένα και απαξιωμένα πλήρως στο πέρασμα του χρόνου, που ποτέ, μέχρι σήμερα, δεν έκαναν απόσβεση, ούτε ένα EΥΡΩ, για τα μυθώδη ποσά που δαπανήθηκαν, ή έστω να μπορέσουν να έχουν προοπτική, κάποια στιγμή, να φανούν χρήσιμα στους κατοίκους της περιοχής.

Αναφέρομαι, πρώτον, στο έργο, στο Λιβάδι της Καρυάς, τον ταμιευτήρα νερού, δαπάνης συνολικής, την δεκαετία 90, 470.000.000 Δραχμών, όπως δηλώνει η σκουριασμένη πινακίδα, που υπάρχει ακόμη εκεί, εκτός και αν, τελευταία, την πέταξαν και αυτή, για να μη θυμίζει το μέγεθος της ελληνικής βλακείας. Δεύτερον, στο περίφημο δημαρχείο των Σφακιωτών, αρχικού προϋπολογισμού 1.300.000 ΕΥΡΩ, αν θέλετε σε δραχμές και εδώ περί τα πεντακόσια εκατομμύρια, όπως αναγράφεται στην πινακίδα, που εδώ υπάρχει ακόμη, για να μας θυμίζει οικεία κακά. Μαζί δε με την πινακίδα υπάρχει και μια τεράστια έκκληση με κόκκινα γράμματα «ΣΩΣΕ ΜΕ»!!! Να δούμε, τελικά πότε θα βρεθεί ο… σωτήρας!

Αρχικά, το σκεπτικό με το οποίο ξεκίνησε το έργο στο Λιβάδι της Καρυάς, φαίνεται καταπληκτικό. Δημιουργήθηκε η τεράστια υδατοδεξαμενή, όπως απλοϊκά γνωρίζει ο κόσμος, προκειμένου, τον χειμώνα, που γεμίζει νερά το λιβάδι, με απάντληση, να τα ρίχνουν στην τεράστια, επαναλαμβάνω δεξαμενή περιεκτικότητας χιλιάδων κυβικών μέτρων νερού, ώστε τους θερινούς μήνες να χρησιμοποιείται το νερό για την άρδευση του κάμπου.

45

dscn1739

Το έργο, δεν λειτούργησε ποτέ. Μόνο τα πρώτα χρόνια χρησίμευσε για την κατάσβεση των πυρκαγιών, αφού είναι τόσο μεγάλη η δεξαμενή, που μπορούσαν τα πυροσβεστικά ελικόπτερα να πέφτουν και να γεμίζουν νερό. Σήμερα η όλη εγκατάσταση είναι σε άθλια κατάσταση. Οι μεμβράνες των τοιχωμάτων χάσκουν ξεραμένες απ’ τον ήλιο, οι αντλίες σκούριασαν, αν δεν τις έχουν αφαιρέσει οι Ρομά για σίδερα και στο βούρκο της δεξαμενής κατοικούν μόνο βατράχια και κουνούπια, που κάποια στιγμή μπορεί να αποτελέσουν κίνδυνο για τα χωριά της περιοχής…

Υπάρχει, επί τέλους, κάποιος αρμόδιος, (αναφέρομαι διαχρονικά στους αρμοδίους) σ’ αυτό τον τόπο να ασχοληθεί με το θέμα και να δώσει μια υποτυπώδη λύση, ώστε ένα τέτοιο πολυδάπανο έργο να φανεί κάποτε χρήσιμο για τους κατοίκους της περιοχής, έστω και για πυρόσβεση και να κάνει και μιας πεντάρας απόσβεση σ’ αυτό το κράτος;

Το δημαρχείο Σφακιωτών, περίπου εννιακοσίων τετραγωνικών, (!), ξεκίνησε απ’ την δεκαετία του 90 και αυτό, μέσα σε διαφωνίες συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης, τότε, για την χρησιμότητά του, με την τότε αντιπολίτευση να καταγγέλει τους πάντες και τα πάντα, που όταν έγινε, όμως, και αυτή δημοτική αρχή, να ξεχνάει τις…καταγγελίες και να προχωράει στο έργο!!! Σημειωτέον ότι, ο δήμος Σφακιωτών, έχει φανταστικόπέτρινο παραδοσιακό δημαρχείο και μάλιστα μέσα στην κεντρική πλατεία!!! Έγινε, λοιπόν, για να στεγάσει δυο- τρεις υπαλλήλους του τέως δήμου Σφακιωτών!!! Αλλά και για να… επιλύσει τοπικιστικού περιεχομένου «αντιπαλότητες» των χωριών!!! Αυτό ήταν το κύριο πολιτικό επιχείρημα, αυτών που το επινόησαν!!! Ορθολογισμός, που τσακίζει κόκκαλα!

46

Μέχρι τώρα δαπανήθηκαν περίπου 800.000 ΕΥΡΩ. Το κτίριο έχει μετραπεί σε περιστερώνα πολυτελείας! Αν μείνει δυο-τρία χρόνια ακόμη έτσι, σίγουρα θα πέσει μέσα. Τελευταία κυκλοφόρησε φήμη στους Σφακιώτες πως, η σημερινή δημοτική αρχή του νησιού, προσπαθεί να το εντάξει σε κάποιο πρόγραμμα, ώστε να αποπερατωθεί και να χρησιμοποιηθεί σαν ιστορικό μουσείο του νησιού. Αν τελεσφορήσει η προσπάθεια, μπράβο, εδώ είμαστε γα να το δούμε υλοποιούμενo και να επαινέσουμε την προσπάθεια. Πάντως, αν δεν υπάρξει ένταξη, υπάρχει λύση, στην οποία μπορεί να προχωρήσει ο δήμος. Να παραχωρήσει την χρήση του στον ΦΩΤΕΙΝΟ ΣΦΑΚΙΩΤΩΝ, με εθελοντική εργασία μπορεί κάπως να γίνει λειτουργικό, να χρησιμοποιείται για εκδηλώσεις και κυρίως να μην πέσει μέσα.

Κάνουμε, λοιπόν, έκκληση. Υπάρχει, σ’ αυτό τον τόπο, κάποιος αρμόδιος, (και πάλι διαχρονικά αναφέρομαι στους αρμοδίους), προκειμένου πεντακόσια εκατομμύρια δραχμές,(με σημερινές τιμές πάνω από ένα δισεκατομμύριο), να μην πάνε στον βρόντο; Να αρχίσει και αυτό το κτίριο να είναι χρήσιμο στους κατοίκους της περιοχής, ή του νησιού, γενικότερα, γιατί μπορεί να χρησιμοποιηθεί ευρύτερα, και να κάνει και μιας πεντάρας απόσβεση, σ’ αυτό το δύσμοιρο ελληνικό κράτος;

Προηγουμενο αρθρο
Πάει και ο φοίνικας της παραλίας!
Επομενο αρθρο
Επιχείρηση εντοπισμού και διάσωσης προσφύγων και σύλληψη του διακινητή τους στους Παξούς

2 Σχόλια

  1. Θ.Γ
    1 Σεπτεμβρίου 2016 at 16:35 — Απάντηση

    Θα συμφωνήσω απόλυτα Θοδωρή Αραβανή με τον τεχνοκρατικόϊδεολογικό τρόπο που προσεγγίζεις τα πράγματα, όμως βλέπεις και στην Λευκάδα και γενικώτερα στη χώρα, ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ στο πολιτικό προσωπικό επιπλέουν μόνο πάρα πολλοί φελλοί… Αυτοί που πήραν τη θεσούλα στο δημόσιο γλύφοντας κατουρημένες ποδιές και αφού εδραιώθηκαν στην καρέκλα την έκαναν βιλαέτι τους και ενώ ορκίστηκαν, τάχα, να υπηρετούν τον πολίτη, στην ουσία κατάφεραν αυτή την υποχρέωσή τους,το καθήκον τους, που επιτάσσει κατηγορηματικά το σύνταγμα και ο όρκος τους, να την μετατρέψουν σε ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ του πολίτη απένεντί τους, διότι τάχα τον εξυπηρέτησαν και να τον δεσμεύουν ηθικά ώστε να τους ψηφίσει, αφού σε τελική ανάλυση εκεί στοχεύουν οι περισσότεροι επιτήδειοι του δημοσίου, ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ, να καταλάβουν μιά θέση στην εξουσία τοπική ή εθνική, η οποία τους προσπορίζει πολλά, μα πάρα πολλά.. Όσο για τον τόπο και την χώρα, αυτόν τον… εξυπηρετούν οσάκις είνα σε αντιπολιτευτικά έδρανα, με τσιτάτα, ψέμματα και έωλες υποσχέσεις…Και το πανηγυράκι καλά κρατεί και θα κρατήσει για δεκαετίες ακόμη, αν πρώτα δεν αλλάξουμε εμείς οι πολίτες και σταματήσουμε να τρέχουμε πίσω από γλιδίδες πολιτικούς, όπως τους χαρακτήριζε και ο απαράμλλος Αριστοτέλης Βαλαωρίτης στην αλληλογραφία του με τον επίσης ευφυέστατο και οξύνου Ανδρέα Λασκαράτο…

  2. Θοδωρής Αραβανής
    1 Σεπτεμβρίου 2016 at 11:21 — Απάντηση

    To κτίριο που φωνάζει.

    Το 1953, Απριλίου 9 Μεγάλη Πέμπτη , ανήμερα γενεθλίων ο τότε πανίσχυρος – και μη ανεχόμενος κριτική τότε!!!- πούργας ( υπουργός) Σπύρος Μαρκεζίνης της Κυβέρνησης Παπάγου, εξήγγειλε την υποτίμηση της ως τότε ισοτιμίας της δραχμής προς το Δολλάριο, από 15000 δραχμές / δολλάριο σε 30000/ δολλάριο ( 50%). Η υποτίμηση αυτή προετοιμαζόνταν ουσιαστικά από τις προηγούμενες κυβερνήσεις του κέντρου με υπουργό τον Γεώργιο Καρτάλη και σε σεμφωνία με τον τότε διοικητή της τραπέζης της Ελλάδος Ξ. Ζολώτα και τους.
    Η δυνατότητα της υποτίμησης ( πάνω από 10% εν σχέση με το Δολλάριο), εδόθη απ το Διεθνές τότε νομισματικό ταμείο και την παγκόσμια τράπεζα, εν εξαιρέση της τότε παγκόσμιας νομισματικής συμφωνηθείσης τάξης, που δεν επέτρεπε τις υποτιμήσεις πάνω από 10% και αυτό με έγκριση των διεθνών παραπάνω οργανισμών. Και τούτο για να παγιωνόνταν στην συνείδηση των πολιτών παγκοσμίως η σημασία της αξίας της νομισματικής μονάδας και της σταθερότητάς του νομίσματος ως κοινωνικό αξιακό μέγεθος.-
    Η υποτίμηση αυτή – η λεγόμενη του Μαρκεζίνη- ήταν προσδιορισμένη ως οικονομική στρατηγική πράξη για την ανάπτυξη και όχι ως νομισματική υποτιμητική διεργασία. Ουσιαστικά η υποτίμηση του Μαρκεζίνη ήταν μείωση του νομίσματος και όχι υποτίμηση του νομίσματος. Και με στόχο αφού διπλασιάστηκε η νομισματική κυκλοφορία, το νόμισμα ( η δραχμή) θα έφτανε και στα άκρα της επικράτειας της χώρας και έτσι θα αντικαθιστούσε την ανταλλακτικότητα στην οικονομία ( αντιπραγματισμό) και θα αποτελούσε κίνητρο των πολιτών για την μετασχηματιστική παραπέρα εγχρήματη ανάπτυξη της χώρας και την υπέρβαση του καθημαγμού που εντοπιζόνταν για την Ελλάδα της αρχής της δεκαετίας του 1950.
    Στην διεθνή οικονομολογική αποτιμητική ιστορία η υποτίμηση ( μείωση) της δραχμής το 1953, αποτελέσε το ευεργετικό οικονομολογικό σύμπτωμα για την βελτίωση των συνθηκών ζωής στην Ελλάδα και την ανάπτυξη.
    Η ισοτιμία αυτή του δολλαρίου = 30 δραχμές, διατηρήθηκε μέχρι το 1973 και την πρώτη μεγάλη πετρελα’ι’κή κρίση, που μαζί με κάποιοες νομισματικοοικονομικές μεθοδεύσεις των ΗΠΑ το 1971, συνετέλεσαν να αρχίσει να χάνεται ο έλεγχος στην μεταπολεμική παγκόσμια συνθήκη και η τα αμέσως επόμενα χρόνια, η όποια ευημερία κατακτιώνταν κοινωνικά να βασίζεται πάνω στο σύμπτωμα των νομισματικών υποτιμήσεων και διολισθήσεων προοδευτικά – ιδιαίτερα στην Ελλάδα- όπου το Δολλάριο ‘εφτασε παραμονές εισαγωγής του Ευρώ να ισοτιμάται με 340 περίπου δραχμές.
    Και το μεταπολιτευτικό σύστημα της εμπέδωσης του αναγκαίου κοινοβουλευτισμού στην Ελλάδα, αποτιμηθήκε νομισματικά ουσιαστικά, μια και μπροστά στην ανάγκη της κατάκτησης πολιτικής κοινοβουλευτικής ηρεμίας, βασίστηκε πάνω στην διασπορά του υποτιμημένου νομίσματος την εγχρηματοποίηση σε υπερβολικό βαθμό με υποτιμημένο νόμισμα των κοινωνικών αγαθών. Και γενικά η συσσωμάτωση των πολιτών στο μεταπολιτευτικό κοινοβουλευτισμό, βασίστηκε πάνω και στον οικονομικό ανορθολογισμό , που υπάρχει στον πυρήνα μιας διαρκούς διολισθητικής και υποτιμητικής πορείας του Εθνικού νομίσματος.
    Και αυτή η αναγκαιότητα ( της συσσωμάτωσης πολιτειακά ) υποστηρίχτηκε ιδιαίτερα εμφατικά στην βάση ενός οικονομικόνομισματικού περίπου ανορθολογισμού, στο βαθμό του οποίου ανορθολογισμού τροφοδοτούνταν η έννοια της ευημερίας.
    Και ιδιαίτερα μεταπολιτευτικά η οικοδομική εργασία και ο βαθμός οικιστικής κάλυψης ( μέτρο τα νέα ανεγειρόμενα τετραγωνικά μέτρα ανά κάτοικο σε μια περιοχή της χώρας ήταν απ τους δείκτες οικονομικής ανάπτυξης).
    Σε επίσημα στοιχεία του 2004-2006 – στην φούντωση της δανειακά χρηματοδοτικά οικοδόμησης- ο νομός Λευκάδας προηγείτο σε όλη την Ελλάδα με 2,2 τετραγωνικά μέτρα ανά κάτοικο. Επίσημα στοιχεία των υπουργείων στον καθημερινό τύπο διοχετευτέντα.
    Είχε προηγηθεί το 1997-1998 με στρατηγική επιλογή της οικονομικής πολιτικής της χώρας, η μετατροπή της κατοικίας από αγαθό σε εμπόρευμα. ( Την επιλογή αυτή δεν την επέβαλε κανένας στην χώρα, και μάλλον το αντίθετο συνέβαινε από την πολιτική άποψη της Ευρώπης, της οποίας οι χώρες μεταπολεμικά ταλαιπωρήθηκαν για να διευθετήσουν το οικιστικό).
    Οι οικονομικοί όροι, σχολάζουσα ακινητοποίηση, σχολάζουσα παγιοποίηση και αντικατάσταση του παγίου κεφαλαίου, αρχίζουν πλέον στις μέρες μας και γίνομται κατανοητοί στην Ελλάδα και κατ ανάγκη στην Λευκάδα.
    Απλά στην Ελλάδα επιλέχτηκε η ΚεντροΕυρωπαί΄κή εκδοχή της αντιμετώπισης των παραπάνω όρων, που δεν είναι άλλη παρά » η ιδιοκτησία κοστίζει» ( eigentum Verfplichtet).
    Για τις εναλακτικές εκδοχές αντιμετώπισης των παραπάνω όρων, μπορούσε να ασχοληθεί αλλέως πριν την λήψη της συγκεκριμένης κεντροευρωπα’ικής εκδοχής, η κρατική πολιτικά αποφασίζουσα οντότητα και οι ταγοί της, σύμβουλοι, άρχοντες, τιτλουλάριοι, κλπ ινστρούκτορες.
    Απλά δεν ήθελαν, κάτω απ την συνήθεια των αποφάσεων που λαμβάνονται στην λειτουργία του αυτόματα κρατικά λειτουργούντα πιλότου, και δεν κατακτούνται κοινωνικά.
    Το κτίριο της φωτό, της παραπάνω συνεκτικής και τολμηρά αληθούς
    άποψης του Κου Γεωργάκη , δεν είναι παρά συμβολιστική της ίδιας της φθοράς, παρακμής απαξίωσης, ως υποτιμητική ,υλοποιήσιμη στο χρόνο πρακτική, διαδικασία της κοινωνικής αξίας που εκπροσωπεί η το ίδιο το νόμισμα σε κάθε χώρα.
    Και ας φωνάζει – ως το γκράφιτι έργο κάποιων ανθρώπων -το κτίριο » ΣΩΣΕ ΜΕ» .
    Η κάθε σωτηρία στην Ελλάδα , ήταν υποτιμητικής τάξεως ( σαν την υποτίμηση του νομίσματος για την ευημερία). Δεν το ακούει- το κτίριο- κανείς.

Γράψτε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *