HomeΕΠΙ ΠΑΝΤΟΣ ΕΠΙΣΤΗΤΟΥΗ ατάκα του αείμνηστου καθηγητή μας Θανάση

Η ατάκα του αείμνηστου καθηγητή μας Θανάση

Γράφει ο Κώστας Σκλαβενίτης

Στη δεκαετία του ’70 που πηγαίναμε στο Γυμνάσιο Αρρένων Λευκάδας, η τάξη μου τα περισσότερα χρόνια είχε καθηγητή μαθηματικό το Θανάση Ραυτόπουλο (από τον Άγιο Πέτρο).

Ήταν ένας πολύ αυστηρός καθηγητής μέσα στη τάξη και ήθελε απόλυτη ησυχία κατά τη διάρκεια του μαθήματος και κυρίως την ώρα της παράδοσης του.
Επίσης ήταν παρά πολύ αυστηρός και στη βαθμολογία. Από τη βαθμολογία του… κρίθηκαν χρονιές ολόκληρες για πολλούς μαθητές διότι ήτανε μαθήματα πρωτεύοντα όπως και άλλων καθηγητών φιλολόγων και φυσικών.

Το βαθμολογικό σύστημα τότε μπορούσε να σε απορρίψει με δύο πρωτεύοντα (Άλγεβρα, Φυσική, Χημεία, Γεωμετρία, Αρχαία, Νέα Ελληνικά) και στη καλύτερη περίπτωση σε έστελνε με ένα πρωτεύον για επανεξέταση το Σεπτέμβριο, χωρίς να εξετάζει το μέσο όρο των άλλων μαθημάτων που μπορούσε να είναι υψηλός.

Πέρα από την αυστηρότητα τον διέκρινε η μοναδικότητα στην παράδοση των μαθημάτων του κι όποιος τον παρακολουθούσε δεν χρειαζόταν να διαβάσει. Με μια σου «τα πέρναγε στο μυαλό»!
Έχουν καταγραφεί Πανελλαδικά οι μεγαλύτερες επιτυχίες από μαθητές του, με ποσοστό επιτυχίας που άγγιξε το 100% σε πρακτικό τμήμα της δεκαετίας του ’70.

Διακρινόταν επίσης για τις εύστοχες και ξεκαρδιστικές ατάκες του. Το γέλιο βέβαια δεν διαρκούσε πολύ… διότι «το έκοβε μαχαίρι»…με τη φράση… «τελειώστε τώρα»…και με μιας η τάξη γινότανε «νεκροταφείο»…περιμένοντας την εξέλιξη του μαθήματος.

Η μοναδική ατάκα που θα αναφέρω ειπώθηκε μήνα Μάρτιο κάπου αν θυμάμαι καλά το 1978 στο Λύκειο. Τότε δίναμε γραπτές εξετάσεις το Φεβρουάριο και τον Ιούνιο. Οι εξετάσεις του Φεβρουαρίου συνήθως έκριναν τη τύχη των αδύνατων κυρίως μαθητών, διότι εάν σε ένα η δύο κύρια μαθήματα είχες άσχημο γραπτό, σχεδόν η χρονιά ήτανε χαμένη….

Όταν επιστρέψαμε από τα διαγωνίσματα που λέγαμε, κάποια μέρα ρώτησα το Θανάση (έτσι τον λέγαμε μεταξύ μας οι μαθητές ή Κολοκοτρώνη από το μεγάλο μουστάκι) πηγαίνοντας του το απουσιολόγιο κατά τη διάρκεια του μαθήματος για να το ελέγξει, ως γραμματέας που ήμουνα. Κύριε πως γράψαμε στα μαθηματικά;( τα οποία ήταν δύο ζητήματα για το κάθε μάθημα).

Η απάντηση που πήραμε ήταν: Γράψατε φωστήρες μου… γράψατε…
Πρώτο ζήτημα πατάτες. Δεύτερο ζήτημα κολοκυθάκια. Μέσος όρος μπριάμ!!!

Το τι επακολούθησε από τα γέλια δεν περιγράφεται…

Αυτή την ατάκα τη χρησιμοποίησα κάποτε αναφέροντας το όνομά του (ο μαθηματικός ΘΑΝΑΣΗΣ), σε ένα σχόλιο που είχα κάνει στο ναυτιλιακό περιοδικό «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΑΥΤΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ» που είχα προσωπική στήλη με τίτλο «Ναυτιλιακά και Άλλα», για να καυτηριάσω το αλαλούμ των αποτελεσμάτων που έβγαζαν κατά το δοκούν οι φοιτητικές παρατάξεις στις εκλογές τους τη δεκαετία του ’90 (όλες οι παρατάξεις έβγαζαν εαυτούς πρώτους).

Όταν ήρθα στη Λευκάδα του χάρισα το συγκεκριμένο περιοδικό στην αγορά της Λευκάδας και διάβασε μπροστά μου το σχόλιο. Τα μουστάκια του…«φτάσαμε μέχρι τ αυτιά του»,από το γέλιο που έκανε… και είπε … Αααα τα θυμάσαι βλέπω!

Ο αείμνηστος Θανάσης Ραυτόπουλος έφυγε από τη ζωή πρόωρα πριν μερικά χρόνια, ωστόσο όλοι τον θυμούνται για όλα όσα προανέφερα. Εγώ όμως έχω πει την ατάκα του εκατοντάδες φορές σε παρέες…ακόμη και χτες το βράδυ.

Εικονίζονται σε φωτογραφία του 1979 (β κλασσικό Γ Λυκείου) οι μαθητές που το 1978 άκουσαν την ατάκα του Θανάση.
Πάνω αριστερά: Δημήτρης Πεντασίλης, Νικόλαος Μπόρσας, Γιάννης Μπουρδούβαλης, Φίλιππος Κουνιάκης, Θοδωρής Κούρτης, Φώτης Σάντας, Ιωάννης Χαλικιάς και Ζώης Σολδάτος. Στο μέσον από αριστερά: Mιχαλης Λάζαρης, Χρήστος Μωραϊτης, Γιώργος Φίλιππας, Αργύρης Φωτεινός, Βασίλης Κοντογιώργης, Άγγελος Φέτσης και Σωτήρης Παπακωστόπουλος. Κάτω από αριστερά: Ιωάννης Κούρτης, Λάμπρος Πανταζής, Θωμάς Μελάς, Κώστας Σκλαβενίτης, Σπύρος Μπελεγρίνος και Βασίλης Φίλιππας.
Προηγουμενο αρθρο
Ελάχιστος φόρος τιμής στη μνήμη του Νίκου Θ. Βλάχου
Επομενο αρθρο
Τα ονόματα των νέων διευθυντών σχολείων της Λευκάδας

4 Σχόλια

  1. Βιολέττα Σάντα
    29 Ιουλίου 2017 at 01:06 — Απάντηση

    Αγαπητέ μου Κώστα, με αφορμή την αναφορά σου στον Καθηγητή μας Θανάση Ραυτόπουλο, θα δημοσιεύσω ένα μικρό κειμενάκι που γράφτηκε το 2012 από μένα και τον σύζυγο μου. Είναι μια μικρή κατάθεση ψυχής και θέλουμε να παραμείνει δίπλα στο όνομα του.

    «Πέθανε και κηδεύτηκε προχτές ο Καθηγητής μας Θανάσης Ραυτόπουλος.
    Σκαλίζουμε από προχτές συρτάρια και μνήμες, ψάχνοντας μια φωτογραφία από τις μαθητικές μας εκδρομές. Δεν αναζητούμε παλιούς συμμαθητές, αλλά τον Καθηγητή μας των μαθηματικών Θανάση Ραυτόπουλο.

    Μέχρι πριν λίγο καιρό τον συναντούσαμε ακόμα πάνω στο ποδήλατο του, να κάνει τις βόλτες του στην αγορά – συνταξιούχος εδώ και πολλά χρόνια. Ίδιος όπως πάντα, σοβαρός, λιγομίλητος, για κάποιους «απόμακρος», άνθρωπος χαμηλών τόνων.Μας μύησε στον μαγικό κόσμο των αριθμών αλλά δεν είναι αυτό που αισθανόμαστε την ανάγκη να του πούμε αυτή τη στιγμή.

    Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια αφότου τελειώσαμε το σχολείο, χρειάστηκε να μεγαλώσουμε αρκετά, να κάνουμε δικό μας παιδί, να έρθουμε αντιμέτωποι με το σύστημα της «παιδείας» αυτής της χώρας, ώστε να σκύψουμε, κοιτώντας προς τα πίσω, ξανά στον Καθηγητή μας.

    Πολλές φορές τον αναφέραμε σαν παράδειγμα στο παιδί μας, σαν έναν εκπρόσωπο μια εκπαίδευσης που έβαζε τον πήχη ψηλά.
    Κι όσο τα χρόνια περνούσαν, όσο η παιδεία βάδιζε στον αστερισμό της ήσσονος προσπάθειας, όσο η μετριοκρατία έγινε βασίλειο σ’ αυτή τη χώρα, όσο βιώναμε την παντελή ισοπέδωση, τόσο είχαμε ανάγκη τις μνήμες, την έστω και από μακριά παρουσία της γνώριμης φιγούρας του Καθηγητή μας, να μας θυμίζει μια εκπαίδευση με διακριτούς ρόλους, που παρεχόταν από καθηγητές με ποιότητα, ζήλο και αυταπάρνηση.

    Του οφείλουμε πολλά, όχι τόσο για τις «ειδικές» γνώσεις που μας χάρισε, όσο για το ότι επέλεξε να διδάξει την επιστήμη του, το «πρωί» και μόνο στο σχολείο!

    Στα μαθητικά μας χρόνια, το όνομα του και μόνο, προκαλούσε δέος και σεβασμό. Με τον καιρό, αυτό το κομμάτι της εκπαίδευσης, αυτή η ποιότητα και το ήθος, που ο Καθηγητής μας αντιπροσώπευε, δεν αφορούσε πλέον κανέναν.

    Αυτός ίσως είναι και ο λόγος που κανένας «σύλλογος» δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να πει δυο κουβέντες για τον θάνατό του, που κανένας «επίσημος» δεν παραβρέθηκε στην κηδεία του.

    «Άθελα» τους έκαναν την μεγαλύτερη τιμή σ’ έναν εκπαιδευτικό του ήθους και της επιστημονικής κατάρτισης του Θανάση Ραυτόπουλου.

    Ήταν και παράμεινε ξεχωριστός μέχρι την τελευταία του στιγμή.

    Βιολέττα Σάντα – Πέτρος Ματαράγκας»

  2. τιμος
    29 Ιουλίου 2017 at 01:19 — Απάντηση

    απο οσο μπορω να θυμαμαι ο θανασης ηταν ο πιο δικαιος κ ο καλυτερος καθηγητης που ειχα στο γυμνασιο της καρυας κ μετα στο λυκειο της λευκαδας. αγαπουσε πολυ τους μαθητες του με ευαισθησια κ απιστευτο/δυσκολο χιουμορ… δε θα ξεχασω ποτε οταν ηρθε μια μανα απ τα χωρια μας ( σφακιωτες) να ρωτηση για το γιο της κ πετυχε το ραφτοπουλο στη πορτα του προαυλιου, τον ρωτησε για το γιο της κ της ειπε » εχετε ελιες» του απανταει »ναι» κ η μανα φευγει πικραμενη. σαν να της ελεγε για εκει κανει. οταν εφευγε η μανα ειδα ενα δακρυ να τρεχει απ τα ματια του κ επαθα σοκ…. ηταν στα μεσα της 1ης λυκειου κ η πρωτη χρονια που τον ειχα καθηγητη κ τον »φοβομουνα» σαν καθηγητη. μετα απο αυτο πουγεινε τον συμπαθησα πολυ…..
    κ μια στιγμη χιουμοριστικης του ατακας . . . απ τις πολλες που θυμαμαι…. εχει χτυπησει κουδουνι κ μπαινουμε στη ταξη για αλγευρα/ραφτοπουλο. μπαινουμε στη ταξη κ μετα ο θανασης μετα… οταν αρχισε το μαθημα χτυπαει η πορτα κ μπαινει ενας καθυστερημενος συμμαθητης μας με μια μισοφαγωμενη τυροπιτα στο χερι. »τι εγινε παιδι μου, που ησουνα» του λεει ο θανασης, »αργησε ο Λολος να μου δωσει τη τυροπιτα κυριε» απανταει αμηχανος ο μαθητης… »κ τι μαθημα εχουμε τωρα Φανη» ,,,, »αλγευρα» … »μπραβο παιδι μου, ασε τη τυροπτα στο θρανιο κ ελα να μας πεις το μαθημα γιατι απ οτι βλεπω εισαι πολυ καλος στη τυροπτα κ αμα μεγαλωσεις σαν πυρηνικος επιστημονας θα κανεις ατομικη βομβα με πρωτη υλη τη τυροπτα» !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  3. Κώστας Σκλαβενίτης
    29 Ιουλίου 2017 at 14:59 — Απάντηση

    Σε έναν συμμαθητή Σταματέλο απο Τσουκαλάδες…που δε καταλάβαινε τη Γεωμετρία του ειπε:
    Εσένα…να σε δέσω με αλυσίδες με τον Ευκλείδη…και να σας βάλω μέσα σ ένα τσουβάλι…δεν πρόκειται να μάθεις Γεωμετρία.

  4. Μαθήτης 1ου Λυκείου
    5 Αυγούστου 2017 at 16:53 — Απάντηση

    ‘Ενα άλλο ωραίο – ιδιαίτερα οι κοπέλες τον είχαν απο φόβο στην εξέταση- είχε μια μαθήτρια στον πίνακα, είχε παγώσει η κοπέλα δεν ήξερε το θέμα και της λέει » τι φοβάσαι, μη σε φάει ο πίνακας; αν έτρωγε ο πίνακας θα με είχε φάει και μένα εδώ και χρόνια..».
    Στωϊκός, ωραίος..

Γράψτε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *