HomeΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣΜια απλή σκέψη για την μεταφορά της εισόδου του νησιού

Μια απλή σκέψη για την μεταφορά της εισόδου του νησιού

Η σκέψη που παρουσιάζουμε παρακάτω για την μεταφορά της εισόδου του νησιού είναι τόσο απλή, που μοιάζει σαν ψεύτικη. Δεν έχει επιστημονικές περγαμηνές. Δεν κόστισε τίποτα. Είναι μια φτηνή λύση, και βασίζεται στην κοινή λογική ενός συμπολίτη μας, που διαθέτει και χρησιμοποιεί το μυαλό του.

Για μας τους κοινούς θνητούς θα μπορούσε να θεωρεί ιδανική λύση. Τους ειδικούς που τους αρέσουν τα μεγάλα έργα, τα μεγάλα λόγια, οι κόντρα μελέτες, οι φανφάρες χωρίς ουσία, μάλλον θα τους ξινίσει ακριβώς για την απλότητά της.

Ένα βράδυ που καθόμαστε στην ταράτσα της «Μαργαρίτας», από αυτές τις «δύσκολες» μέρες για την πόλη, που κάτω στο δρόμο μαίνονταν τα αυτοκίνητα, τα μηχανάκια με κόρνες και μουσικές, που η ουρά των αυτοκινήτων στο δρόμο του κάστρου έμοιαζε ατελείωτη, που ο βιασμός του τοπίου της λιμνοθάλασσας, του κάστρου, της Γύρας, της παραλίας και της αισθητικής γενικότερα, γινόταν μπροστά στα μάτια μας, ο καλός φίλος, μας εκμυστηρεύτηκε την ιδέα του.

θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένας δρόμος κατά μήκος του διαύλου που να ακολουθεί την υπάρχοντα δρόμο και ξέρα. Θα κατέληγε απέναντι από το ΚΤΕΛ στη θέση δηλαδή που είχε ορισθεί ως έξοδος της υποθαλάσσιας σήραγγας.

Αυτό που θα χρειαζόταν θα ήταν η μεταφορά της υπάρχουσας πλωτής γέφυρας στη νέα της θέση, δηλαδή στις παλιές Αλυκές, στο τέλος της οδού Φιλοσόφων.

Με κίτρινο χρώμα σημειώνεται ο επιθαλάσσιος δρόμος που ακολουθεί τον υπάρχοντα δρόμο και ξέρα. Με κόκκινο είναι το σημείο που θα μπορούσε να τοποθετηθεί η υπάρχουσα πλωτή γέφυρα.
Με κίτρινο χρώμα σημειώνεται ο επιθαλάσσιος δρόμος που ακολουθεί τον υπάρχοντα δρόμο και ξέρα. Με κόκκινο είναι το σημείο που θα μπορούσε να τοποθετηθεί η υπάρχουσα πλωτή γέφυρα.

Αυτόματα από την ίδια κιόλας μέρα όλη η κίνηση των τροχοφόρων θα μπορούσε να μεταφερθεί έξω από την πόλη, η οποία αμέσως θα απελευθερωθεί. Όλο το παραλιακό μέτωπο θα μετατρεπόταν σε χώρο για ανθρώπινες δραστηριότητες πολιτισμένων ανθρώπων.

Η μεταφορά της πλωτής γέφυρας σε νέα θέση παρουσιάζει πολλά πλεονεκτήματα. Ο μεγαλύτερος όγκος των σκαφών που μπαίνει στο νησί προορίζεται είτε για το λιμάνι της πόλης είτε για την μαρίνα. Θα βρίσκονταν λοιπόν εκτός των ορίων της γέφυρας, η οποία θα χρειάζεται να ανοίγει λιγότερες φορές.

Ρωτήσαμε φίλο τεχνικό αν αυτό είναι εφικτό να γίνει. Η άποψή του ήταν απόλυτα θετική. Η μεταφορά της υπάρχουσας πλωτής γέφυρας είναι ένα έργο που μπορεί να γίνει. Έχοντας ήδη τη γέφυρα, το κόστος του έργου περιορίζεται μόνο στην κατασκευή του θαλάσσιου δρόμου και του έργου υποδοχής της υπάρχουσας γέφυρας. Αν στο μέλλον στη θέση της πλωτής γέφυρας θελήσουμε να βάλουμε συρταρωτή, «κουμπωτή» ή άλλης μορφής γέφυρα, δεν δημιουργείται πρόβλημα, αφού η βασική φιλοσοφία του έργου παραμένει η ίδια. Συμπλήρωσε επίσης πως στα πλάγια του επιθαλάσσιου δρόμου θα μπορούσε να κατασκευαστεί πεζόδρομος και ποδηλατόδρομος.

Μπορείτε να φανατιστείτε πόσο μαγευτικό θα ήταν, να διασχίζαμε το δίαυλο με ποδήλατο ή με τα πόδια, έχοντας την πόλη απέναντι μας;

Η λύση που σας περιγράφουμε, ακριβώς γιατί είναι απλή, θα δημιουργήσει απορίες. Μα αφού είναι τόσο απλό, γιατί δεν το είχαν σκεφτεί οι αρμόδιοι τόσα χρόνια; Υπάρχουν πολλές εξηγήσεις. Όπως έχει δείξει η γενικότερη πορεία της χώρας, αλλά ακόμα και η σκληρή καθημερινότητα, «οι αρμόδιοι» συνήθως δεν έχουν καλές σχέσεις με τον κοινό νου και λογική. Έχουν επίσης μια πάγια προτίμηση στα μεγάλα έργα. Βάζοντας ακόμα ανέφικτους στόχους, δεν χρειάζεται να δράσουν και να παράγουν έργο άμεσα. Γι’ αυτό χρειάζονται δεκαετίες από τη σύλληψη μέχρι την υλοποίηση ενός έργου.

Το αποτέλεσμα είναι πως όλα αυτά τα χρόνια που καταγινόμαστε με υπόγειες τρύπες, χάσαμε τον μπούσουλα. Είναι ανάγκη όσο ποτέ άλλοτε να μεταφερθεί η είσοδος του νησιού. Η υπάρχουσα κατάσταση έχει υποβαθμίσει το νησί και την πόλη ανεπανόρθωτα. Το βλέπουμε κάθε χρόνο να συντελείται.

Καταθέτουμε την πρόταση με την ελπίδα ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που διαθέτουν στοιχειώδη λογική και αγάπη γι’ αυτό το νησί.

Για όσους ενδιαφέρονται για τη συνέχεια, πως δηλαδή θα ήταν η πόλη μετά τα παραπάνω αντιγράφουμε άρθρο της Ελένης Κατωπόδη, η οποία ξεκινά από άλλη αφετηρία αλλά καταλήγει στο ίδιο αποτέλεσμα.

«Με τον τρόπο αυτό, όλη η παραλία της πόλης θα μπορούσε να πεζοδρομηθεί, να γίνουν ποδηλατόδρομοι, υπαίθριοι χώροι εκδηλώσεων, πάρκα, κιόσκια. θα απελευθέρωνε όλη την οπτική της πόλης σε αυτή τη θαυμάσια θέα που προσφέρει η Γύρα και το κάστρο, χωρίς ένα σωρό σταθμευμένα οχήματα. Ελεύθερη κίνηση των ανθρώπων, χωρίς όχληση, απεριόριστη θέα, έλλειψη θορύβου, ατυχημάτων και εκνευρισμού…

Αυτή η χωροθέτηση θα απελευθέρωνε και τον δρόμο της Γύρας από τα φορτηγά και όλα τα βαρέως τύπου οχήματα, τα οποία υποχρεωτικά διέρχονται από εκεί. Από πού δηλαδή; Από ένα από τα γραφικότερα τοπία της χώρας το οποίο τυγχάνει να είναι και περιοχή natura. Μία περιοχή που θα έπρεπε, επίσης κατά τη γνώμη μου, να είναι άλλο ένα μέρος περιήγησης με ασφάλεια και ησυχία. Είναι ήδη ένα μέρος στο οποίο πολλοί κινούνται με ποδήλατα, άλλοι τρέχουν, άλλοι περπατούν αλλά όλα αυτά γίνονται δίπλα από φορτηγά και αυτοκίνητα που μπερδεύουν το δρόμο της γύρας με πίστα φόρμουλας.

Όλο αυτό το έχω οραματιστεί πολλές φορές από παιδί. Ένα τεράστιο πάρκο με μία από τις πιο όμορφες τοπογραφίες, με έντονο το στοιχείο του ήρεμου νερού, με τον απεριόριστο ορίζοντα, με ζωή, κίνηση, ελευθερία και καθαρή ατμόσφαιρα! Κάτι σαν γιαπωνέζικος κήπος στο μεσογειακό του! Κι αυτό και τη Γύρα! Ξύλινα δρομάκια ακόμη και μέσα από το ιβάρι, περιβαλλοντικά κιόσκια, παγκάκια (το τοπίο είναι πραγματικά ανεπανάληπτο). Στη φαντασία μου έχω δει ζωγράφους, φωτογράφους, ποιητές, συγγραφείς να μαζεύονται με ηρεμία, να δημιουργούν, να συνδιαλέγονται. Θα μπορούσε να προσελκύει ανθρώπους από όλο τον κόσμο μόνο γι’ αυτό….»

Προηγουμενο αρθρο
Δείτε τον Γιαννιώτη στο πιο συγκλονιστικό φινάλε της ζωής του (video)
Επομενο αρθρο
Ραφτάδες και Φραγκορράφτες

6 Σχόλια

  1. ΑΚ
    20 Αυγούστου 2016 at 16:15 — Απάντηση

    Εξαιρετικη η προταση αλλα θα πρεπει στα..πραματα να μην ειναι..μηχανικοι γιατι θα σπρωξουν να γινει καμια χοντρη δουλεια…(υποθαλασσια,νοσοκομειο ,αμμογλωσσα που μεγαλωνει κλπ)

  2. mixanikos
    19 Αυγούστου 2016 at 01:46 — Απάντηση

    @ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΕΡΕΣ

    Αγαπητέ μου, είτε μπερδευτήκαμε είτε δεν καταλαβαινόμαστε. Δεν έκανα κριτική στο σχόλιο σας στα τρία θέματα που λέτε. Έκανα μια μικρή σημείωση με απλά λόγια, ότι δηλαδή προϋπάρχει δρόμος στο δίαυλο, άρα μπορεί να μην αποτελεί τόσο μεγάλη οικολογική παρέμβαση. Αρμόδιοι να το αποφασίσουν σ’ ένα εν δυνάμει έργο, είναι αυτοί που κάνουν περιβαλλοντικές μελέτες.

    Και συνέχισα με την προσωπική μου άποψη: Είναι κοινό μυστικό πως μπορούμε να κακοποιούμε έναν τόπο, να τον βρωμίζουμε και αν είναι δημόσιος να τον καταπατούμε. Όταν κάποια στιγμή το σημείο που κακοποιούμε, αποφασιστεί να γίνει ένα έργο, τότε εξεγειρόμαστε από όψιμες οικολογικές ευαισθησίες. (κατά ένα μυστήριο τρόπο!) Συμβαίνει κατά κόρον στη χώρα μας… π.χ στη συγκεκριμένη περιοχή υπάρχει ο σκουπιδότοπος! Αυτά έγραψα, που είναι οι προσωπικές μου απόψεις. Τα υπόλοιπα για «πιασάρικο» και «ελεύθερη έκφραση» ούτε τα κατανοώ ούτε τα σχολιάζω.

  3. maik
    18 Αυγούστου 2016 at 20:59 — Απάντηση

    Προτεινω να μπει σε ηλεκρονικη ψηφοφορια και αν οι πολιτες της Λευκαδας αποφασισουν θετικα,
    τοτε ο δημος να κανει τη μελετη καθως και κοστολογιο.
    Υ.Γ ηδη αρκετοί Λευκαδιτες τους αρεσει η ιδεα .

  4. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΕΡΕΣ
    18 Αυγούστου 2016 at 18:25 — Απάντηση

    Κύριε mixanikos ήμουν απόλυτα σαφής. Αποκλείεται να έχω αυτή την άποψη χωρίς αυτή να «ενεργοποιείται από κάποιο «μυστήριο» τρόπο»; Ότι η οικολογική μου συνείδηση εξεγείρεται και με όλα τα άλλα που αναφέρετε; Επί πλέον έθιξα τρία θέματα. Γιατί απομονώνεται μόνο το τελευταίο και «πιασάρικο» σε πολύ κόσμο; Να λάβετε επί πλέον υπόψη ότι, αν σε όποια έκφραση γνώμης κολλάμε ένα «κατά μυστήριο τρόπο», τότε η ελεύθερη έκφραση δεν θα αισθάνεται πολύ άνετα.

  5. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΕΡΕΣ
    18 Αυγούστου 2016 at 14:07 — Απάντηση

    Συμφωνώ απόλυτα επί της αρχής: Η τωρινή είσοδος των τροχοφόρων πρέπει να καταργηθεί για τους γνωστούς λόγους – να μη τους επαναλάβω. Επισημαίνω μόνο ότι η διάνοιξη του «παράλληλου δρόμου», που προτείνετε, δεν είναι μικρό έργο, όπως μάλλον προκύπτει από το κείμενο. Σύμφωνα πάντα με τον κοινό νου, είναι μεγάλο, ακριβό (για τα δικά μας δεδομένα) και αποτελεί μείζονα οικολογική παρέμβαση. Δεν υποστηρίζω ότι πρέπει να απορριφθεί η προτεινόμενη λύση, Απλώς, νομίζω ότι, αν επιλεγεί η λύση αυτή, πρέπει όλα τα ανωτέρω να συνεκτιμηθούν, για να σχηματισθεί πλήρης εικόνα του έργου και μην αιφνιδιαστούμε στο μέλλον. Ως γνωστόν, είναι καλύτερο να είσαι Προμηθεύς παρά Επιμηθεύς!

    • mixanikos
      18 Αυγούστου 2016 at 16:17 — Απάντηση

      Απλώς μια σημείωση σε όσα γράφετε. Βεβαίως κάθε έργο πρέπει να ελέγχεται ώστε να είναι συμβατό με την οικολογία. Στην προκειμένη περίπτωση υπάρχει ήδη δρόμος μέσα στο δίαυλο, δεν πρόκειται για κάτι καινούργιο. Έχω ακόμα την άποψη πως εμείς οι πολίτες πρέπει να έχουμε πάντα οικολογικές ευαισθησίες.
      Η βαρβαρότητα και ο βιασμός κάθε έννοιας οικολογίας που υπάρχει σήμερα σε όλο το παραλιακό χώρο της πόλης, στο Ιβάρι, στο δρόμο της Γύρας, δεν δείχνει να ευαισθητοποιεί την οικολογική μας συνείδηση. Αντίθετα κατά ένα «μυστήριο» τρόπο αυτή ενεργοποιείται σε κάθε νέο έργο. Υπάρχει όμως και το «μη χείρον βέλτιστον».

Γράψτε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *