HomeΕΛΙΞΗΡΙΑ ΜΝΗΜΗΣΣαν να ήταν χθές… Στο πανηγύρι της Αναλήψεως στον Φρυά

Σαν να ήταν χθές… Στο πανηγύρι της Αναλήψεως στον Φρυά

Γράφει ο Θοδωρής Γεωργάκης

Σαν να ήταν χθές!!! Δεκαετία του 1960 στο πανηγύρι της Αναλήψεως στον Φρυά των Σφακιωτών. Όλα από μέρες ετοιμασμένα για την μεγάλη γιορτή της μικρής κοινωνίας των Σφακιωτών, αλλά και σχεδόν όλων των Μπροστινών χωριών της Λευκάδος. Τα υπεραιωνόβια πλατάνια έτοιμα να δεχθούν εκεί δίπλα στην εκκλησία της Αναλήψεως τους τίμιους ξωμάχους της γης και του ιδρώτα έτοιμους για ένα χαρούμενο διάλειμμα στον τραχύ αγώνα για τον επιούσιο.

Προπολεμικά, οι παλιότεροι θυμούνται πέντε (!!!) ζυγιές όργανα στο μεγάλο πανηγύρι, στην δεκαετία του 1960, που αναφερόμαστε, οι ζυγιές ήταν τρείς, μία σε κάθε πλάτανο, στου Κτενά, στου Κούρτη και στου Παπαγιάννη. Το μεγάλο γλέντι κρατούσε δυο μέρες, άρχιζε την παραμονή της Αναλήψεως και συνεχίζονταν ανήμερα. Κόσμος, πολύς κόσμος, πλανόδιοι μικροπωλητές με φτωχά παιγνίδια της εποχής με προεξάρχοντα έναν Μπρανέλο που όλα τα μικρά παιδιά τον γνωρίζαμε σαν «Ο μπάρμπα-Βασίλης απ’ το Μιλάνο», παγωτατζήδες με μηχανάκια και τα παγωτά σε κασέλες και κομμάτια πάγο, άλογα στολισμένα με πλουμιστά καβαλοσκούτια, αναψυκτικά και μπύρες σε σιδερένια διάτρητα καλάθια κρεμασμένα μέσα στα πηγάδια για να είναι δροσερά, πάγκοι, καρέκλες, φασαρία, φωνές, χαρές, τραγούδια, όλα ένα σμάρι ζωής μια καλοσύνη σου μικρή πατρίδα προς τους ξωμάχους της ζωής.

ΠΑΓΟΣΠΛΑΧΝΟΣ ΦΡΥΑΣ!

Φύτρωσες στ’ απλόκλωνου πλάτανου τη ρίζα!
Τόσο πολύδακρα τον ναματίζεις για ζωή! Στα
σωθικά της γης φωλιάζεις το νερό σου
κρυστάλλινο αγίασμα ψυχών, να ξεδιψάει
τάχθηκε τα σπλάχνα των ξωμάχων, η δροσεράδα
σου άβρετο νερό! Ανάμα θείο, σαν άγια
κοινωνία, το μόχθο όλους κοινωνά, η αγιόβρυτη
η κρήνη, η ξεδιψάστρα, εφτά ιστορικών των
Σφακιωτών χωριών…

Τόπος ανάτασης, αινέσεως, λατρείας, κει δίπλα
στην Ανάληψη σεπτός, αιώνιος πανώριος
λυχνοστάτης, που το κεράκι καίει της πεθυμιάς!
Γιορτάσιμες καμπάνες αντηχούνε, γιομάτες
κάλεσμα, δοξολογίες και φωνές, σαν το Μεγάλο
Πανηγύρι ξημερώνει…

Του Κόντρου η πέτρα σειέται και δονιέται στα
χέρια του ξωμάχου γητευτή, στη γη του χάδια
αρίφνητα σμιλεύει, σαν την καρδιά του βράχου
πυρπολεί, το βαρτζαμί, το σύφλογο αμπέλι, στο
πανηγύρι μι’ αγκαλιά μεθυστική…

Φρυά, ατίμητε, παγόσπλαχνε, δροσάρη, λιμώνας
ανατέλεις θαλερός, των ξαναμένων, των
νιόφαντων καρδιών, σαν της αγάπης το μελίσσι
φτερουγίσει, για τ’ άσπιλο του λυτρωμού νερό…
Λάμψες και αρμαθοί τα μάτια των δανδήδων
Σφακισάνων, μπελονιασμένα στης αγάπης τον
ρυθμό, θηρευτές του ωραίου και του κάλλους
στο νυφοστάσι των αμόλευτων καρδιών…
Όλες με λαμπάδες αναμμένες, σε λατρείας
ρημοκλήσια ιερά, φωτόπεμπες, φωτόσκορπες,
μαυλίστρες, μ’ αγγελικά, μ’ αέρινα κορμιά, οι
λυγερόκορμες Μαινάδες, οι πρωτοχορεύτριες της
μάνας γης σαν τις βαρέλες φτάνουν να γιομίσουν
στο δάκρυ της αμόλευτης πηγής! Όμοιες με
Σαμαρίτισσες διψάστρες, στα ρείθρα του
πέτρινου σοφά Γήταυρε ατσάλινε και Φωτεινέ
Φρυά…

Ακούραστα τα χείλη τους σε τόσα χαμογέλια
τόσα γλυκομιλήματα, τόσες κρυφές ανασεμιές,
τα μάτια σαν καρφώνουνε, στου Έρωτα το άρμα
Παναγιές! Μέρες χαράς και προκοπής, όμοιες
βυζασταρούδια, που κρέμονται ολόχορτα απ’
τους μαστούς της τέρψης γης!

Ένα πηγάδι, ένας Καιάδας νεροβρύτης, μια
ιστορία, μια κοινωνία καρπερή, ένας ανθώνας π’
ευωδιάζουνε οι χάρες, ένας κόσμος καθάριος
παραδεισοπολίτης, άρρηκτα δεμένος στη γη την
ιερή βλαστός! Μια πόλη, μια θρησκεία, μια
φούχτα γρανιτένιου ουρανού, μοσχοθυμίαμα να
καίει, ευωδία, στα πόδια σου χρυσόφτερη γενιά!
Στις πλάτες σου σήκωσες της γης σου τις
σταλίδες, δύναμη, ρώμη και γροθάδες στα χέρια
σου Σφακισάνικε λαέ, απ’ του παγόσπλαχνου
Φρυά τα βάθη τον ήλιο να σηκώσεις, ολόλαμπρο
πανώριο, λυγερό…

Προηγουμενο αρθρο
Συγκροτήθηκε η Νομαρχιακή Επιτροπή του «Κινήματος Αλλαγής» στη Λευκάδα
Επομενο αρθρο
«γινάτι. Ο σοφός της λίμνης»

Δεν υπάρχουν σχόλια

Γράψτε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *