HomeΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣΤου Χριστού τα Πάθη – Κάλαντα

Του Χριστού τα Πάθη – Κάλαντα

Γράφει ο Θοδωρής Γεωργάκης

Και το Μεγαλοβδόμαδο, σαν πλησιάζει η Σταύρωση και μαραθούν τα κρίνα και στην ταφή Παρασκευής οι ουρανοί ανοίξουν… Πάλι παιδιά μες στις αυλές για του Χριστού τα Πάθη…

ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΑ ΠΑΘΗ. ΚΑΛΑΝΤΑ

Κάτω στα Ιεροσόλυμα και στου Χριστού τον
τάφο εκεί δέντρο δεν ήτανε και δέντρο
φανερώθη. Η ρίζα ήταν ο Χριστός, οι κλώνοι η
Παναγία, τα φύλλα που επέφτανε ήταν η
μαρτυρία, που μαρτυρούσαν κι έλεγαν για του
Χριστού τα Πάθη.

Σήμερα μαύρος ουρανός, σήμερα μαύρη
μέρα σήμερα όλοι θλίβονται και τα βουνά λυπούνται
σήμερα έκαμαν βουλή οι άνομοι Οβραίοι, οι
άνομοι και τα σκυλιά κι οι τρισκαταραμένοι, για
να σταυρώσουν τον Χριστό των πάντων
Βασιλέα.

Κι ο Κύριος εθέλησε να μπει σε περιβόλι, να
κάμει δείπνο μυστικό να τον συλλάβουν όλοι, κι
η Παναγιά η Δέσποινα καθόνταν μοναχή της, τας
προσευχάς της έκανε για τον μονογενή της.


Φωνή της ήρθε απ’ ουρανού κι απ’ αρχαγγέλου
στόμα, πάψε Κυρά τις προσευχές, πάψε και τις
μετάνοιες, τον γιόκα σου τον πιάσανε στον Άννα
τον επάνε και στου Πιλάτου τις αυλές εκεί
τον τυραννάνε.

Χαλκιά, χαλκιά φτιάξε καρφιά, φτιάξε τρία
περόνια, κι εκείνος ο βαρύγνωμος βαρά και
φτιάχνει πέντε. Τα δυο μπήξτε στας χείρας του
και τ’ άλλα δυο στους πόδας, το πέμπτο το
φαρμακερό μπήξτε το στην καρδιά του, να
βγάλει αίμα και νερό να πληγωθεί η μαμά του.

Κι η Παναγιά σαν τάκουσε βαριά λιγοθυμάει.
Σταμνιά νερό της ρίξανε, τρία κανάτια μόσχο και
τρία νερατζόσταμνα για να της έλθει ο νους της.

Μα σαν της ήλθε ο λογισμός, μα σαν της ήλθε ο
νους της, ζητάει μαχαίρι να σφαχτεί, ζητάει
γκρεμό να πέσει, ζητάει μαχαίρι να κοπεί για τον
μονογενή της.

Σαν πήρε το στρατί – στρατί, στρατί το μονοπάτι
το μονοπάτι έβγαλε μες στου ληστή την πόρτα.
Άνοιξε πόρτα του ληστή και πόρτα του Πιλάτου
κι εκείνη από τη λύπη της άνοιξε μοναχή της.

Τηράει ζερβά τηράει δεξιά κανέναν δεν γνωρίζει
τηράει και δεξιότερα βλέπει τον Αϊ Γιάννη. Αϊ
Γιάννη Πρόδρομε και βαπτιστή του γιού μου μην
είδες συ τον γιόκα μου και τον διδάσκαλό σου.

Ποιος έχει στόμα να σου πει, γλώσσα να σου
μιλήσει, ποιος έχει χεροκάλαμο για να σου τονε
δείξει! Βλέπεις εκείνο το γυμνό το παραπονεμένο
όπου φοράει πουκάμισο στο αίμα βουτηγμένο
όπου φοράει στην κεφαλή ακάνθινο στεφάνι
εκείνος είν’ ο γιόκας σου και με διδάσκαλος μου.

Κι η Παναγιά πλησίασε εκεί κοντά του λέει,
μου μιλάς παιδάκι μου, δε μου μιλάς παιδί μου.
Τι να σου πω μανούλα μου, τι να σου μολογήσω
το Μέγα Σάββα θα σου πω και θα σου
μολογήσω, που θα σημάνουν οι εκκλησιές, θα
ψάλλουν οι παπάδες, τότε και συ μανούλα
μου θάχεις χαρές μεγάλες…

*Για να διασωθούν τούτα τα μοναδικά κάλαντα, που ακούγονταν αιώνες στους Σφακιώτες Λευκάδος, αυτά του Λαζάρου σε ήχο τέταρτο και των Παθών του Χριστού σε ήχο πλάγιο του τετάρτου, τα συμπεριλαμβάνω στη νέα μου ποιητική συλλογή που ετοιμάζω με τίτλο: ΣΤΟΥΣ ΑΡΜΟΥΣ ΤΗΣ ΓΗΣ ΜΟΥ!

Προηγουμενο αρθρο
Ποιοι εκπροσώπησαν τη Λευκάδα στην κηδεία του Στέλιου Σκλαβενίτη
Επομενο αρθρο
Η γελαστή Ακριβή

Δεν υπάρχουν σχόλια

Γράψτε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *