HomeΕΛΙΞΗΡΙΑ ΜΝΗΜΗΣΤο τριτάξιο Γυμνάσιο στην Καρυά, «Η Κάθοδος των Μυρίων» και «Η Θυσία του Αβραάμ…

Το τριτάξιο Γυμνάσιο στην Καρυά, «Η Κάθοδος των Μυρίων» και «Η Θυσία του Αβραάμ…

Γράφει ο Θοδωρής Γεωργάκης

ΑΒΡΑΑM : Ω Ισαάκ, ω Ισαάκ, ξύπνησε το παιδί μου. Ξύπνησε γείρου να ντυθείς που ναχεις την ευχή μου.
ΙΣΑΑΚ : Τις είν΄επά; Tις μου μιλεί; Τις με κουνεί, ας μ’ αφήσει. Νυστάζω και ζαλίζομαι κι ήρθε να με ξυπνήσει.
ΑΒΡΑΑΜ : Ξύπνησε κανακάρη μου κ’εγώμ’ όπου σε κράζω, δουλειά σε θέλω βιαστική για κείνο σε σπουδάζω.
ΙΣΑΑΚ : Μη με ξυπνήσεις κι άφες με, ύπνον γλυκύ κοιμούμαι. Νύκταν πολλή κι ας θέσωμεν καλέ ν’ αναπαγούμε. Μη με ξυπνάς να με χαρής, να ζήσεις αφεντάκι. Μη με πειράξεις άφες με να κοιμηθώ λιγάκι.

Ένα εδάφιο απ’ την «ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΑΒΡΑΑΜ» του Βιτσέτζου Κορνάρου, που πέρασε ανεξίτηλα στον …σκληρό δίσκο της μνήμης μου, αποστηθίζοντας, με την ευκολία των δεκατεσσάρων χρόνων, τα λόγια όλων των πρωταγωνιστών του έργου…

Γυμνάσιο Καρυάς 1968, μαθητής στην Β τάξη. Ο Κώστας ο Φωτεινός, ο εκπληκτικός αυτός φιλόλογος, που με έμαθε και με οδήγησε στον μαγικό κόσμο της ελληνικής γλώσσας, της παράδοση και της λαογραφίας, με είχε επιλέξει, σαν Ισαάκ, για να παίξουμε την < <ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΑΒΑΑΜ>>, τελειώνοντας το σχολικό έτος, στην πλατεία της Καρυάς. Χρόνια γεμάτα δράση, μάθηση και γνώση, χρόνια δημιουργικά, που μας έβαλαν τις βάσεις για την μετέπειτα ζωή μας, που την βλέπαμε μπροστά μας ροδαυγή ολάκερη νάρχεται, σε μια Ελλάδα με μέλλον, που παρά τα τραύματα του εμφύλιου και της νεόκοπης δικτατορίας, έδινε όραμα και ελπίδα, σε όλα εμάς τα παιδιά, για κάτι καλύτερο. Σε μια ευθεία αντιπαραβολή με το σημερινό < <παιδομάζωμα της ξενητιάς>>, όπου η παρατεταμένη και αδιέξοδη οικονομική κρίση, που μαστίζει την χώρα, σπρώχνει τα νεαρά παιδιά, κατά χιλιάδες, σε αναζήτηση της τύχης τους στο εξωτερικό, στερώντας τη χώρα απ΄το πιο ελπιδοφόρο και δημιουργικό της ανθρώπινο δυναμικό…

«Η ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΑΒΡΑΑΜ»! Θεατρικός μου πατέρας, Αβραάμ, ο χωριανός μου ο Τάκης Γεωργάκης και θεατρική μου μητέρα, Σάρα, η Φωτεινή (;) Σέρβου απ’ την Καρυά. Πολλές πρόβες τα απογεύματα. Έφευγα με το σχόλασμα το μεσημέρι, μαζί με δεκάδες άλλα παιδιά, με τα πόδια για τους Σφακιώτες, θα μιλήσουμε γι αυτή την «Κάθοδο των μυρίων» παρακάτω, και το απόγευμα έπρεπε και πάλι να γυρίσω στην Καρυά για τις πρόβες… Έστελνε, θυμάμαι, με δικά του έξοδα, ο Κώστας ο Φωτεινός, τον Ναπούλια ή τον Τραβεζά, τους δύο ταξιτζήδες της Καρυάς, για να με πάρουν, γιατί ήταν δύσκολο τέσσερεις πεζοπορίες για την Καρυά και αντιστρόφως μέσα στην ίδια μέρα… Και ενώ όλοι ο πρωταγωνιστές του έργου δείξαμε συνέπεια και με την … σκηνοθετική καθοδήγηση του Κώστα του Φωτεινού είχαμε φτάσει σε ένα ιδανικό σημείο, για παρουσίαση του έργου στην πλατεία της Καρυάς, τελικά, αυτή η παρουσίαση ματαιώθηκε, ανεξήγητα γα εμάς τα παιδιά τότε. Μπορώ να υποθέσω για λόγους πολιτικούς, αφού η νεόκοπη δικτατορία δεν καλόβλεπε παρόμοιες «προοδευτικές» πρωτοβουλίες. Όμως, ο Κώστας ο Φωτεινός, έφερε σε πέρας το φιλόδοξο εγχείρημά του την επόμενη χρονιά, με διαφορετικούς, βέβαια, πρωταγωνιστές, αφού και εγώ είχα αποχωρήσει για την Ριζάρειο Σχολή και ο «Αβραάμ» και η «Σάρα», όντες στην Τρίτη τάξη, (η Καρυά είχε μόνο τρεις τάξεις Γυμνασίου, τότε) συνέχισαν στο εξατάξιο Γυμνάσιο της Λευκάδος.

Τριτάξιο Γυμνάσιο Καρυάς 1971 ή 1972

Γυμνάσιο Καρυάς. Δεκαετία του 1960. Μια κυψέλη, ένα λίκνο, που σημάδεψε την ζωή μας, που μας έβγαλε απ’ τον μικρό ορίζοντα των χωριών μας, να γνωρίσουμε τα άλλα παιδιά της Ορεινής Λευκάδος, να δημιουργήσουμε φιλίες, που βαστάνε μέχρι και σήμερα, οσάκις ανταμώνουμε, μέσα απ’ τον αείρροο ποταμό της μνήμης, που πάντα ρέει νοσταλγικά και οδηγεί στα χρόνια της αθωότητας! Σχεδόν διακόσια παιδιά είχε το Γυμνάσιο της Καρυάς τότε, απ’ τους Σφακιώτες, τους Πηγαδισάνους, τον Αλέξαντρο, τα Πλατύστομα, τη Βαυκερή, την Εγκλουβή! Ένα ατέλειωτο μελίσσι παιδιών, απ’αυτά τα χωριά ξεκινούσαμε, με τα πόδια κάθε πρωινό για το Γυμνάσιο και επιστρέφαμε στο σχόλασμα πάλι με τα πόδια στα χωριά μας! Στο χωριό μου, το Πινακοχώρι, περιμέναμε τους Λαζαριάτες να έρθουν, βγαίναμε στις Κεχρινές και ανταμώναμε με τους Σπανοχωρίτες, τους Καβαλισάνους και τους Ασπρογερακάτες, που έρχονταν απ’ τον δρόμο του Φρυά. Μια… «Κάθοδος των Μυρίων»! Δεκάδες παιδιά, στον δρόμο για την Καρυά! Και με χιόνια και με κρύα «Ελαφρά Ταξιαρχία»…

Μια δραχμή είχε το εισιτήριο στο λεωφορείο, που έρχονταν απ’ την Χώρα. Μια δραχμή πολύτιμη σε κάθε οικογένεια, που είχε τουλάχιστον δυό παιδιά στο Γυμνάσιο, άρα ένα τετράδραχμο τη μέρα ήταν τεράστιο ποσόν για τα χρόνια εκείνα! Και οσάκις οι γονείς μας, κυρίως στις βαρυχειμωνιές, πόσες φορές δεν σπιλώσαμε κάτω απ’ τα γιοφύρια του Κόκκινου Βράχου και της Λαλιάς, για να προφυλαχθούμε απ’ την δυνατή βροχή, οσάκις εξοικονομούσαν οι γονείς μας τα εισιτήρια, εμείς συνεχίζαμε την πεζοπορία και… επενδύαμε τις δραχμούλες σε σοκολάτες αμυγδάλου ΙΟΝ και μπισκότα ΜΙΡΑΝΤΑ, απ’ το περίπτερο του Βερέμη, ή απ’ το καροτσάκι του Μποτόλα, που ήταν έξω απ’ το Γυμνάσιο για τα διαλλείματα, ή αγοράζαμε μισή φρατζόλα απ’ τον μαγαζάκι του Νιόνιου του Τούμπα! Και στον δρόμο, ότι να φανταστεί ο παιδικός κόσμος. Κανένα κρυφό τσιγαράκι απ’ τους πιο θαρραλέους, με τον φόβο να μας δει ο Γουρζής, ο Γυμνασιάρχης φόβος και τρόμος, μέσα απ’ το λεωφορείο που μας προσπερνούσε, και τότε… το ευαγγέλιο!

Από κάτω στο προαύλιο εμείς τα παιδιά στην γραμμή, το Γυμνάσιο στεγάζονταν στο κτίριο αριστερά στην είσοδο της Καρυάς, και από πάνω στον δρόμο ο Γουρζής με το ευαγγέλιο… «Τριήμερος αποβολή, διότι εθεάθη καπνίζων!». Και ακόμη… «Διήμερος αποβολή οι κάτωθι, διότι εισήλθον σε αμπέλι και έκοψαν αυθαίρετα σταφύλια», ή «έκοψαν αυθαίρετα ντομάτας απ’ τον παρακείμενο στον δρόμο κήπο!». Τα τυχερά της πεζοπορίας… Ενίοτε συγκεντρωμένες αρκετές δραχμούλες μας επέτρεπαν να νοικιάζουμε τα ποδήλατα του «Ροδίκα» ολημερίς και να πηγαίνουμε… θριμβευτές στο Γυμνάσιο, να προκαλέσουμε εποχούμενοι και τα βλέμματα των κοριστιών, αλλά και για τις βολτούλες μας το απόγευμα. Ο Ροδίκας ήταν ο μπάρμπα Στάθης ο Λάζαρης που είχε τσαγκαράδικο στα Λαζαράτα, δίπλα στο καφενείο του Καλαλίτσου. Εκεί στο τσαγκαράδικο είχε και δυο ποδήλατα μαύρα, ένα ψηλό ΒΙSMARK και ένα χαληλότερο ESKA, τα οποία νοίκιαζε. Πάνω τους μάθαμε όλοι οι Σφακισάνοι ποδήλατο!

Και στο προαύλιο του Γυμνασίου ατέλειωτες «μάχες», για τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό, εμείς οι Αεκτζήδες είμαστε ελάχιστοι, μάχες για τα φορτηγά που ανέβαιναν φορτωμένα στην Αμερικάνικη Βάση και στη Μονάδα της Αεροπορίας, πια μάρκα είναι καλύτερη, τα ΜΕRCENTES, τα VOLVO, ή τα SCANIA! Πόσες φορές εκείνα τα μπλέ ΡΕΟ της Αεροπορίας, τα διασκευασμένα σε λεωφορεία, δεν μας μάζεψαν απ’ τον δρόμο, όταν το αγριοκαίρι μας έδερνε το πρόσωπο… Kαι σε πείσμα όλων των αντιμαχομένων για τα φορτηγά, νάσου να διαβαίνει η Κρίτσο! Ένα παλιό φορτηγό, από εκείνα που έπαιρναν μπροστά με γρύλλο και το οποίο στέναζε …Κρι…Κρι, γι αυτό και οι αμίμητοι Καρσάνοι το βάφτισαν Κρίστο, έφτανε στα χωριά και ξεφόρτωνε αλεύρια, λιπάσματα και στάρια απ΄την χώρα! Η Κρίτσο! Θυμηδία ατέλειωτη στη θέα της! Κάποια στιγμή, κάποιος Καρσάνος, πρέπει να γράψει γι αυτό το θρυλικό Καρσάνικο φορτηγό, και αν έχει και φωτογραφίες της θα είναι απόλαυση!

Ενίοτε ο Γουρζής ήταν και κομιστής καλών ειδήσεων… Όχι… Όχι… Δεν έλεγε εκείνα τα ευτράπελά του, που συνήθιζε μέσα στο μάθημα, τύπου…«εσείς οι Πλατυστομίτες τυφλώσατε τον Όμηρο…», αλλά το… «Σήμερα θα πάμε εκδρομή». Ποια ώρα συγκέντρωναν οι Καρσάνοι τις μπάλλες ποδοσφαίρου δεν παίρναμε χαμπάρι, λες και τις είχαν κρυμμένες σε ένα τσίγκινο τολ πριονοκορδέλλας, μάλλον, που ήταν δίπλα στο Γυμνάσιο. Τρεις προορισμοί των εκδρομών. Τα Πλατύστομα. Στα Πλατύστομα στ’ αλώνια που λαλούνε τα τρυγόνια! Μια πλατεία καταπράσινη με φυσικό χορτάρι, ένα ιδανικό γήπεδο, μια ατέλειωτη θέα στα Πριγκιπόνησα της Λευκάδος! Έπειτα στο ασβεστοκάμινο που ήταν στον δρόμο για τις Βάσεις και κάποτε ακόμη μακρύτερα, στα Μπαμπάκια, μια περιοχή που είναι πιο ψηλά στον δρόμο για τις Βάσεις, εκεί που κάνει διχάλα και πάει και για Εξάνθεια, με μια πέραντη θέα στον Κόντρο του Φωτεινού, στη Σάλτενη, στον Κόρφο και στα χωριά των Σφακιωτών!

Ο συγγραφέας πίσω δεξιά, δεκάχρονος, με τους γονείς και τον αδελφό του

Τι να πρωτοθυμηθεί η μνήμη και σε ποιες παραστάσεις να ταξιδέψει… Ατέλειωτο ποτάμι, που στολίζει τις σκέψεις, που μας οδηγεί στις πηγές μας. Τις άδολες, τις γνήσιες, τις αμόλευτες, αυτές που μας κίνησαν τη ζωή παραπέρα. Καθηγητής μαθηματικός με το επίθετο Τουρκοχωρίτης, απ’ τα Βάγια Βοιωτίας! Λόγω καταγωγής, προφανώς, μας έμαθε να λύνουμε την γνωστή εξίσωση του Λειβαδιώτη τσοπάνη με τα εκατό πρόβατα!!! «Αν είχα όσα έχω και τα μισά απ’ ότι έχω και 5 και 50 θα τάφτανα εκατό!». Ιδού η εξίσωση: X+X+X/2+5+50=100. Και ο άγνωστος Χ ισούται με 18! Τουτέστιν: 18+18+9+5+50=100! Φυσική ιστορία. Πρώτο μάθημα για το ζωϊκό βασίλειο η Γαλή, η γάτα και η ανατομία της! Πρώτο μάθημα για το φυτικό βασίλειο, ο φασίολος, το φασόλι, και τα δικοτυλήδονα και ο μετασχηματισμός του φωτός σε χλωροφύλλη! Πρώτο μάθημα για τα αρχαία. Αναγνωστικό Γεωργίου Ζούκη. «Πιστεύω τω φίλω, πιστόν φίλον εν κινδύνοις γιωγνώσκεις…» Πιστεύω το ρήμα, εγώ το υποκείμενο, τω φίλω το αντικείμενο, διότι συντάσσεται μετά δοτικής, μας τόνιζε ο Κώστας ο Φωτεινός… Χρόνια… Χρόνια αλησμόνητα… Εγχάρακτα προχωράνε στη μνήμη, πάντα ανανεούμενα… Πάντα σπινθηροβόλα… Σαν την Ήρα βουτάτε στα νερά της ανανεωτικής μυθικής Κανάθου. Ελιξήρια αέναης ζωής… Θα ζείτε… Θα ξαναζείτε…

Προηγουμενο αρθρο
Μπορείς να τα πατήσεις;
Επομενο αρθρο
Έκτακτη Γενική Συνέλευση Σωματείου Ο.Τ.Α. Λευκάδας

Δεν υπάρχουν σχόλια

Γράψτε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *