HomeΕΛΙΞΗΡΙΑ ΜΝΗΜΗΣΦαγιά με μακαρούνια και μανέστρες (Ζουμαριακά)

Φαγιά με μακαρούνια και μανέστρες (Ζουμαριακά)

Τα Φαγιά και τα Ξορέξα των Μπουρανέλων (1880 -1940)

Μακαρούνια με το Σκόρδο

Ήτανε φαγητό της φτωχολογιάς και το νηστίσιμο των μεγάλων τάξεων, που συνηθίζανε να τα τρώνε «εκάστην Τετάρτην και Παρασκευήν», οπότε δεν έτρωγαν πασκάτικα (λόγω στομαχικής διαίτης, εκ του ότι τρώγανε τις άλλες μέρες ένα (μ)περίδρομο φιλέτα και σάλτσες και προς ανάπαυση των εντέρων τους).

Βράζανε σε μεγάλη κατσαρόλα χοντρά μακαρούνια (σήμερα Νο 1) Μίσκο, γιατί τότε ήτανε τα Μίσκο, εξ ού και η γνωστή ρεκλάμα (πόστερ) με τον Καλόγερο, που θύμιζε στον Ακάκιον, καβάλα στο γάιδαρο, τα μακαρούνια να είναι Μισκο. Βέβαια, τα μακαρούνια της φτωχολογιάς του Πουλιού, ήταν σκούρα, προς το μπέζ, τα άλλα, τα Μίσκο, πράγματ’ς ήταν «εξαιρετικά», εξ ού και ο Ακάκιος έπρεπ’ ν’ αγοράσει απ’ αυτά.

Γι’ αυτό και ο πατέρας μου (μπακάλης και πρώην ψαράς) έλεγε στον (μ)πελάτη: «Από ποιά θέλ’ς, θέλ’ς μακαρούνια ή Μίσκο;» Τα μακαρούνια όταν βράζανε, φουσκώνανε και γίνονταν χοντρά σαν ένα δάχτυλο αντρίκιο, τα σουρώνανε και μετά είχαμε στο τηγάνι λάδι ζεματιστό με καβουρδισμένα ψιλοκομμένα σκόρδα και το ρίχνανε, αχνιστό όπως ήτανε, μέσα στην κατσαρόλα με τα μακαρούνια.

Ήτανε μπουρανέλοι που τρώγανε στην καθισιά τους τρία και τέσσερα πιάτα μαζί με μια φρατζόλα ψωμί. Συνοδεύονταν με σαρδέλες αρμυρές, ή σπάνια, με σολωμό, που τον πούλαγε ο Κεφαλάς στο μπακάλικο του πατέρα μου. Και έλεγε: «Μπά κ’μπάρε, βλέπω σήμερα σολωμό, θα πήε καλά το ψάρεμα» (ή το χαμαλίκι, ή το μεροδούλι).

Μακαρούνια με το Βούτ’ρο

Τα περίχυναν με βούτυρο. Δηλαδή τί βούτυρο! !… Λίπασμα το λέγανε και εννοούσαν λίπος από μαργαρίνες και χοιρινά ξύγκια. Από πάνου τρίβανε τερί άσπρο. (Το κεφαλοτύρι ήταν ακριβό…).

Μακαρ‘νάδα

2

Τη φκιάνανε με κρέας τις Αποκριές (την Κρεατινή Κυριακή),της Παναγίας τον δεκαπενταύγουστο, τ’ Αη Βασ’λιού και στην ονομαστική γιορτή του νοικοκύρη (στο παν’γύρ’τ’). Τότε ήτανε που τρίβανε και το κεφαλοτύρι (χαλάλι του..).

Μανέστρα Γκιοβέτσι

Κρέας στο φούρνο, που ρίχνανε μανεστρικά (σπόρο, σουσάμι, νιόκο, σκάγια). Αυτά τα είδη της μανέστρας γίνονταν και σούπες με κρέας βραστό ή σκέτες με λάδι και λεμόνι ή πάστα ντομάτα (μπελτές). Κάνανε και τις κρεμμυδομανέστρες του Σταυρού και την Καθαρή Βδομάδα, με κρεμμύδι καβουρντιστό στο λάδι. Κάνανε και τις μπαζίνες με καλαμποκάλευρο και ρίχνανε και από πάνω πετμέζ (πετιμέζι το λέγανε οι αρχόντοι, που φκιάνανε κουλουράκια πετμεζάτα). Την μπαζίνα την τρώγανε κάθε πρωί οι τσαγκάρηδες, οι ταμπάκηδες και οι χαμάληδες της ντουγάνας για καρδάμωμα λόγω καταβολής δυνάμεων.

Δήμος Μαλακάσης: «Τοπική Παράδοση και Πολιτισμικός Τουρισμός», Πνευματικό Κέντρο Δήμου Λευκάδας, πρακτικά Α’ Συμποσίου, Εταιρείας Λευκαδικών Μελετών, 1997.

Σχετικά άρθρα: Τα Φαγιά και τα Ξορέξα των Μπουρανέλων

Προηγουμενο αρθρο
Ψήφισμα Διαμαρτυρίας για τη μη Έγκριση Λειτουργίας Ολιγομελών Τμημάτων των Λ.Τ. Καρυάς
Επομενο αρθρο
Η σημαία του Τηλυκράτη τοποθετήθηκε σε παρακείμενο χώρο του γηπέδου

Δεν υπάρχουν σχόλια

Γράψτε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *