HomeΠΡΟΒΕΒΛΗΜΕΝΑΧελιδόνι – Του Θοδωρή Γεωργάκη

Χελιδόνι – Του Θοδωρή Γεωργάκη

Σπαθάτο μου χελιδόνι καλημέρα κυματόδαρτο
η θάλασσα σε φέρνει, αστρόσπαρτε ουρανέ τη
μαρτυρία σου ζητώ τον άγγελο της άνοιξης ν’
αγγείλω, το μήνυμα στην παρέα να φέρω ο θετός
γιός της άνοιξης ξανάρθε, προνόμιο στα μάτια
μας το πρωτοκοίταγμά του στιγμή ευλογημένη,
λευκόφερτη ανασεμιά απ’ τα φτερά του νότου
τρεμοπαίζει, ευαγγελίζεις μήνυμα διπλό στην
οικουμένη τη νιόφερτη την άνοιξη, το χαίρετε
του κρίνου πολύαστρο ευαγγελισμό στα μάτια της
Μαρίας, λυτρώχρωμο το μήνυμα ξύπνημα
γης ανάσταση με πασχαλιές μηνύει, σε κίνηση
καρδιόφλογης δημιουργίας βάζει την
ξανανιώστρα φύση, πανώρια θέρια άνοιξη στης
χαραυγής τα φύλλα στου ουρανού τα διάσελα.

17

Άνοιξη! Σύνθημα ζωής, μυρτιές απήγανοι πέρα
ως πέρα να σαλεύουν κρίνα γαλάζια οι πόθοι που
ανθούν την πλάση να στολίσουν, γιαλός χρυσός
με δειλινού τη γεύση η αρμύρα το στόμα να
γλυκαίνει, στην ανατολική πορτιά του ήλιου να
λάμψουνε όνειρα παραμύθια, κορίτσια ώρια της
ξανθιάς βροχής σ’ αυλές να σεργιανίσουν.
Ανήμερα του Ευαγγελισμού στο μπαλκόνι σα
γιορτινή ψυχούλα ήρθες στο ίδιο σημείο με των
χρυσών καλοκαιριών τα άγια μεσημέρια με τ’
ανοιχτό παράθυρο δίαυλο στη μελωδική
υμνολογία, φανταχτερέ ουρανέ μου στείλε κρίνα
διπλό το μήνυμα σάλπισε στην κτίση,
γυμνόστηθες νεράιδες δυο-δυο ν’ ακροπατούν σε
βράχους χρυσοκίτρινους, τριαντάφυλλα αγκαλιές
να ραίνουνε της νιότης τις κορφάδες,
ουρανογέννητα κορμιά ολόρθα κυπαρίσσια της
άνοιξης χαμόγελα, στο διάβα να σκορπάτε βολές
αντάρες αστραπές πρωτόμηλα της νιότης, που
στέκονται αργοστέκονται το κόκκινο του ήλιου
να χορτάσουν, να χρυσοκοκκινίσουνε ορμητικά
πυργόχτιστα να πλάσουνε τα μπράτσα σ’ατσάλι
μην κιοτεύουν, κόμπο δένουνε σίδερα βράχους
ξεθεμελιώνουν λαμπροί γιγάντιοι κύκλωπες στη
θάλασσα τους ρίχνουν, φτάνουνε οι κυματισμοί
γλυκά και γοργοπέταχτα σ’ απόκρυφα
ακρογιάλια. Ξαναγύρισα μελωδικά τραγούδησες
γνωρίζω να τιμώ την φιλία, τρέξε μαζί να
στήσουμε των καρδιών τον χορό τον Πυρίχειο,
να λατρέψουμε το γλυκύτατο έαρ που ολόδροσο
μπροστά μας προβάλλει, αμέσως σε γνώρισα τα
ίδια αισθήματα δονούν τις καρδιές μας και οι δυο
τις θωπείες της μυρόβλητης άνοιξης καρτεράμε,
τον ζεστό ήλιο της ζωής σαν αίμα επουράνιας
χαράς να πιούμε, αίμα που σφίγγει τις καρδιές
γοργόφτερες στον έρωτα να τρέχουν να
φέρνουνε τα λούλουδα που τα τρυγούν οι κόρες
ματσάκια τ’ αραδιάζουν.

15

Σε γνώρισα μαζί διαβήκαμε της Μπαρμπαριάς το
λάγνο πέλαγος αυτό που θρύλους το μελτέμι στα
μέρη μας κομίζει, στα φτερά με κουβάλησες και
δρασκελήσαμε την Κρήτη χωρίς ο Ψηλορείτης
τα φτερά να τσαλακώσει διόλου, στα Κύθηρα
στάση ανάσας κι απ’ το Μυρτώο εδώ στη γη μας,
μαζί το ρολόι που θα χτυπήσει τη νέα ζωή ν’
αφουγκραστούμε , νέα ζωή νέα πνοή ο πυρετός
της νιότης χλωρά λιβάδια να διαβεί σε θαλερά
ξωτόπια να στήσει το βασίλειο, σε θρόνο να
καθίσει προστάγματα κι ορδινιές φιρμάνια να
μοιράσει νότες πορφυρογέννητες. Ατέλειωτος
στάθηκες χειμώνα πανωφόρι της μιζέριας
κουβαλούσες μ’ αυτές τις παγερές χλωμάδες που
τις καρδιές μαραζώνουν, μαδημένα στη γη
πεταμένα τα τριαντάφυλλα της φαντασίας, θολό
ποτάμι η σκέψη μου διέξοδο ζητούσε στον κήπο
της ζωής, η άδεια σου φωλιά φάνταζε με
σπασμένη στο παράθυρο κιθάρα, καμιά μελωδία
δεν ακουρμάστηκα στου μικρού μπαλκονιού τα
τάστα, στα μαύρα σύννεφα του ζόφου
εγκλωβισμένος ο νους και η ψυχή ξέφωτο
ζητούσαν στις λαμπρές ανάμνησες του
καλοκαιριού, μια ανάλαφρη προσμονή στα
στήθια σα θεία νοσταλγία με τρυγούσε φως
ν’αντικρύσω ολόλαμπρο πάνω σε χρυσές
αθυμωνιές αγάπης η πρωτομαρτιά ναρθεί την
κόκκινη κλωστή στο χέρι να περάσω, το
ατέλειωτο κελάδημά σου ολόσωμα καρδιά και
νου να συναρπάζει, μελωδός να καθίσεις στην
αυλή τους πόθους και τις προσδοκίες
να ψάλλεις.

16

Μοιραζόμαστε μαζί τη φωλίτσα σου χρόνια από
τρυφερή ηλικία, εσύ τους νεοσσούς μέσα εγώ τα
ονειρεμένα σου ταξίδια απιθώνω, ταξίδια μυθικά
θαυμαστά να συνταιριάζουν με τη θεία σου τύχη,
τύχη χρυσή δυσεύρετη που μπορείς τον κόσμο
όλο να γνωρίζεις, να μιλάς γλώσσες πολλές
παντού φίλοι να σε καρτερούν με την ίδια
λαχτάρα, ταχυδρόμο στα πέρατα του νου σε
στέλνω σε πορεία αέναη να είσαι και γω να
γνωρίσω άλλες ανατολές του ήλιου ροδισμένες,
ν’ αγναντέψω μυστήρια στη Σίβα να δω τους
ηλιοκαμένους Φελάχους, το δειλινό χρυσό στο
Αιγαίο απ’ την ακτή της Αγύπτου ν’ αντικρίσω,
σταυροπόδι να γευτώ μαύρο τσάι στους τραχείς
Βεδουίνους της Σαχάρας, την ιερή βασίλισσα του
Σαβά στην Αβυσσηνία να
λατρέψω.

18

Φίλτατε παντού ο κόσμος ίδιος στη δίψα για ζωή
χρυσολιώνει καρδιά ασύνορη που πάλλεται σε
φιλόξενα στήθη στολίζει, με την ίδια νοσταλγία
ζητά και αυτός να διαβεί στην απέναντι όχθη,
παλίρροια είναι η ζωή που του φεγγαριού τη
στράτα ακολουθάει, νερά σ’αμφίδρομη πορεία
ελέους έρχονται πάνε βουίζουνε λυτρώνουν, εγώ
ενώνω ουρανόδρομο τόξο στο απέραντο γαλάζιο
πάντοτε στήνω, νοερά το διαβαίνουμε όσοι τη
λαχτάρα της φαντασίας κουβαλάμε, την
υπόσχεση της Ανάστασης κομίζω πέρα απ’ τους
ορίζοντες των καημών σας, κελαηδισμό γλυκό
ασίγητης αγάπης μέλπω και φωτοραίνω σα
νοσταλγική πυξίδα που όλους μας οδηγεί στον
γαληνεμένο νότο, τις ανοιξιάτικες αποχρώσεις,
με έφοδο γαλήνης στον ουρανό στεριώνω, σε
όλους στον ίδιο τόνο με την ίδια αγάπη θα
τραγουδήσω, μελωδικότερο της ζωής
μας ταξίδι πάντα η επιστροφή παραμένει, στην άνοιξή μου
όποιος μπει πρώτα στον έρωτα επάνω θα
σκοντάψει. Χιλιάστερη εσύ καρδιά άναψε ένα-
ένα να φέξουν φώτα τ’ ουρανού φώτα χρυσής
γαλήνης όμοια μ’ αυτή που έζησα στ’ απέραντο
γαλάζιο.

Ποίημα του Θοδωρή Γεωργάκη με αφορμή την παγκόσμια ημέρα Ποίησης από τη συλλογή του με τίτλο «ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙ ΜΟΥ»

Προηγουμενο αρθρο
Το ΤΑΟΛ» καταγγέλει τα γεγονότα που συνέβησαν στο Ξενοδοχείο Ionion Star
Επομενο αρθρο
Κέντρο πρόληψης: Σεμινάριο για ζευγάρια

Δεν υπάρχουν σχόλια

Γράψτε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *