HomeΕΠΙ ΠΑΝΤΟΣ ΕΠΙΣΤΗΤΟΥΌμορφοι Άνθρωποι!

Όμορφοι Άνθρωποι!

Σκέφτομαι πώς θα ήταν άραγε ο κόσμος, αν κάθε πρωί που ξυπνούσαμε κοιταζόμασταν στον καθρέφτη και χαμογελούσαμε στον εαυτό μας και μετά όταν αφήναμε την πόρτα του σπιτιού μας, χαμογελούσαμε και καλημερίζαμε κάθε άνθρωπο που θα συναντούσαμε στο δρόμο μας.

Πώς σάς φαίνεται; Αν δεν αφήναμε ό,τι μας ταλαιπωρεί να μας τρώει την ψυχή και το σώμα, κάθε στιγμή, κάθε λεπτό.

Η ημέρα μας έχει εικοσιτέσσερις ώρες, όμως πόσες από αυτές ζούμε; Σε πόσες νιώθουμε τον εαυτό μας; Πόσο αντιλαμβανόμαστε την αναπνοή μας, να δίνει ζωή στο σώμα μας; Μένει χώρος;

Πολλά μας βαραίνουν, σκέψεις, προβλήματα και μας αγχώνουν, μας μπλοκάρουν.
Εκείνο το ρολόι στον τοίχο γυρίζει, γυρίζει σαν σίφουνας. Να τρέχουμε. Να προλάβουμε. Τί; Τί ακριβώς;
Τί ακριβώς κάνουμε;

Όλοι έχουμε έναν ρόλο στην κοινωνία. Είμαστε μέρος της.
Μα πάνω από όλα είμαστε άνθρωποι και είμαστε όλοι το ίδιο. Με συναισθήματα, προβλήματα και την ανεκτίμητη αξία της ζωής.
Ο αστυνομικός, ο εφοριακός, ο σερβιτόρος, ο υδραυλικός, ο αγρότης, ο γιατρός, ο καφετζής, ο ζαχαροπλάστης, ο δημόσιος και ο ιδιωτικός υπάλληλος κτλ. κτλ.
Μα και εκείνοι που δεν έχουν ακριβώς ένα ρόλο, είναι σημαντικοί.
Όλοι είμαστε σημαντικοί.
Ένας κρίκος της αλυσίδας.
Όλοι χρειαζόμαστε για να υπάρχει αυτός ο κόσμος. Ακόμη και το γατάκι, το σκυλάκι ή και το λουλουδάκι.
Γιατί είμαστε πάνω στη Γη και πρέπει να την ομορφαίνουμε. Δίχως κακίες, χωρίς ασχήμια.

Μόνο αγάπη. Αγάπη! Και χαμόγελο.
Δείτε πόσο όμορφοι άνθρωποι είσαστε όταν χαμογελάτε!
Πόσα όμορφα χαμόγελα μού χαρίσατε από την ψυχή σας.
Δείτε πόσο φώς έχετε μέσα σας.
Είδατε τί έκανα και εγώ για εσάς;
Με αγάπη!

Ειρήνη Περδικάρη

Προηγουμενο αρθρο
Προκήρυξη πλειοδοτικού διαγωνισμού εκμετάλλευσης των ξύλινων σπιτιών του παγοδρομίου
Επομενο αρθρο
Προσλήψεις αρχαιολόγων στη Λευκάδα

Δεν υπάρχουν σχόλια

Γράψτε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *