HomeΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ - ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ - ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣΑύριο η παράσταση «Πλάτωνα, Απολογία Σωκράτη» στο Πνευματικό Κέντρο

Αύριο η παράσταση «Πλάτωνα, Απολογία Σωκράτη» στο Πνευματικό Κέντρο

η Αναπαράσταση της Δίκης του Σωκράτη
ΠΛΑΤΩΝΑ , ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΗ
στα αρχαία ελληνικά
με ελληνικούς και αγγλικούς υπέρτιτλους
ΣΤΗ ΛΕΥΚΑΔΑ
ΣΤΟ ΦΟΥΑΓΙΕ ΑΝΟΙΧΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ
την Τετάρτη 1 Ιουνίου στις 21:00

H παράσταση «Πλάτωνα, Απολογία Σωκράτη», στην αρχαία ελληνική γλώσσα, που ξεκίνησε πέρσι με τη συνεργασία και υπό την αιγίδα του ΚΘΒΕ, μετά την ενθουσιώδη και κατανυκτική της υποδοχή από το κοινό κάθε ηλικίας και παιδείας, συνεχίζεται και φέτος με μεγάλη περιοδεία ανά την Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό, κατόπιν της απρόβλεπτης επιτυχίας της στην Ρουμανία( Εθνικά Θέατρα Βουκουρεστίου και Κραϊόβας), και την τιμητική πρόσκληση να παιχθεί φέτος στην ιστορική Όπερα του Ανόι(Βιετνάμ) την 25η Μαρτίου, ημέρα της εθνικής μας εορτής, για το Διεθνές Διπλωματικό Σώμα.
Η αυθεντική αυτή Αναπαράσταση της πιο συγκλονιστικής δίκης στην ιστορία του πολιτισμού, στην ίδια ακριβώς γλώσσα που μιλήθηκε από τον Σωκράτη και καταγράφηκε με ακρίβεια από τον παρόντα νεαρό μαθητή του, Πλάτωνα, κάνουν την παρακολούθηση της για τους θεατές- δικαστές, μια μοναδική βιωματική εμπειρία, έχοντας την αίσθηση ότι ζουν μέσα στην πραγματική ατμόσφαιρα εκείνης της μέρας της δίκης, κι όπου ο Σωκράτης και ο Μέλητος ενσαρκώνονται μπροστά τους ζωντανά.

Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία του θεάτρου, αλλά και για τα φιλολογικά δεδομένα, που επιχειρείται και υλοποιείται πρακτικά, να μιλιέται η αρχαία ελληνική γλώσσα έτσι, ώστε ν’ακούγεται με έναν φυσικό ,άμεσο και οικείο τρόπο χωρίς χαρακτήρα πειραματισμού, αναδεικνύοντας την αδιάλειπτη ενότητα όλων των μορφών της ελληνικής γλώσσας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα.
Ο Δήμος Αβδελιώδης, εμπνευστής και δημιουργός αυτού του εγχειρήματος, έχοντας διδάξει την φωνητική ερμηνεία της αρχαίας πλατωνικής γλώσσας με την δική του μέθοδο και καταθέτοντας παράλληλα μια νέα, διαφορετική μετάφραση της ‘’Απολογίας’’ που συνοδεύει με υπέρτιτλους την παράσταση, γράφει στο εισαγωγικό του σημείωμα:
«Mε την «Απολογία του Σωκράτη» το οικουμενικό πνεύμα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού φθάνει στην πιο κορυφαία του στιγμή, γιατί γίνεται συνειδητή πράξη, αποκτώντας πραγματική και αναμφισβήτητη σωματική υπόσταση με τον Σωκράτη, ο οποίος αρνείται να ζει συμβατικά, χωρίς ελευθερία, και προτιμά το θάνατο, παρά να στερηθεί τον ενθουσιασμό και τη χαρά, σαν αναζήτησης του ουσιαστικού σκοπού της ύπαρξής μας.
Στην απολογία του, αποκαλύπτει τις τυποποιημένες και φοβικές συμπεριφορές των ανθρώπων και όλη την εικόνα ενός πολιτισμού που πελαγοδρομεί ασταμάτητα χωρίς πιλότο και χωρίς ξεκάθαρο δημιουργικό σκοπό, μοιάζοντας με το σήμερα του δυτικού πολιτισμού.
Ταυτόχρονα αρχίζει και η δύση του ελληνικού κόσμου, εφ’ όσον το πνεύμα αυτού του ουμανιστικού πολιτισμού δεν μπόρεσε να ενσωματωθεί μέσα στην πραγματική ζωή, της λειτουργίας της δημοκρατίας, της παιδείας και των άλλων θεσμών, παραμένοντας σαν μια ουτοπική και άπιαστη ιδέα για ποιητές.
Είναι δύσκολο έως ακατόρθωτο να καταλάβουμε σήμερα τον πραγματικό χαρακτήρα αυτού του εξόχως οριακού κειμένου μέσα από τις μεταφράσεις του, επειδή η μεταγραφή του σε μιαν άλλη γλωσσική δομή και φωνή, είτε είναι η νέα ελληνική είτε η φωνή μιας οποιασδήποτε άλλης εθνικής γλώσσας, αλλάζει αναγκαστικά και αλλοιώνει παρερμηνευτικά το ύφος και το ήθος του λόγου, άρα και το πραγματικό πρόσωπο του Σωκράτη και του Πλάτωνα.

Κάθε μεταφραστική απόπειρα όσο πιστή κι’αν θέλει να είναι, δεν μπορεί να υποκαταστήσει τον πρωτότυπο λόγο ενός κειμένου, αφού εκ των πραγμάτων παράγει μιαν εντελώς νέα δομή, που ενέχει έναν διαφορετικό ήχο, παράγοντας μιαν άλλη μουσική.
Όμως ο ήχος και οι μουσικές παράμετροι είναι που ρυθμίζουν τις σημασίες και το νόημα της κάθε φράσης και όχι η τυπική ή τυποποιημένη εκφορά μιας σειράς λέξεων. Ο τρόπος που θα ειπωθούν, είναι αυτό που καθορίζει την ευκρίνεια των ιδεών, των εικόνων και των αισθημάτων που κατοικούν μέσα τους.
Οι λέξεις για να αποκαλύψουν αυτό τον κρυμμένο κόσμο , πρέπει να μην ακούγονται σαν λέξεις αλλά σαν οχήματα σημασιών που διαρθρώνουν το νόημα. Στο άκουσμά τους όχι απλώς να καταλαβαίνουμε αλλά κυρίως να νοιώθουμε.
Σκοπός λοιπόν της εκφοράς του ίδιου του αρχαίου πλατωνικού κειμένου κατά την παράσταση, δεν είναι κάποιος λόγος πρωτοτυπίας ή μιας στενά φιλολογικής ή ιστορικής αναζήτησης, αλλά η ανάγκη, από το άκουσμα της φωνής του αυθεντικού έργου, να αφουγκρασθούμε και να νοιώσουμε βιωματικά τα αισθήματα και τις ιδέες του Σωκράτη, αφού κάθε μετάφραση-ανάλογα με την οπτική γωνία και τις προσωπικές επενδύσεις του μεταφραστή-, προσδίδει κάθε φορά κι ένα εντελώς διαφορετικό προσωπείο στο Σωκράτη.
Οι πρόβες ξεκίνησαν τον Μάιο του 2012, με τη συγκεκριμένη μέθοδο που χρησιμοποιώ για την ερμηνεία ενός κειμένου –παρακάμπτοντας την Εράσμια και την Προσωδιακή εκφορά καθώς και τη χρήση των πλάγιων ήχων της βυζαντινής μουσικής–, με σκοπό ο αρχαίος λόγος να ακούγεται φυσικός και οικείος, έχοντας παρόμοιους-αν όχι ίδιους-, ήχους και ρυθμούς με τις προγενέστερες έως και τις σύγχρονες φωνητικές εκφράσεις της ελληνικής γλώσσας.
Οι υπέρτιτλοι της μετάφρασης δεν είναι μόνο ένας οδηγός για την πλήρη κατανόηση του λόγου του Σωκράτη αλλά και για την εξήγηση κάποιων λέξεων που τις θεωρούμε αυτονόητες επειδή τις χρησιμοποιούμε και σήμερα, ενώ η σημασία τους είναι εντελώς διαφορετική, όπως πχ η λέξη αλήθεια, η οποία για τους ακροατές του απολογούμενου Σωκράτη, σημαίνει την ακριβή διατύπωση ενός πράγματος, την πραγματικότητα.
Μέλημά μας δεν ήταν απλά μια καλή θεατρική παράσταση, αλλά κυρίως μια αυθεντική Αναπαράσταση της δίκης του Σωκράτη, με ένα πατάρι και μια κλεψύδρα, χωρίς άλλα θεατρικά στοιχεία, παρά μόνο με την ατμόσφαιρα που δημιουργεί η ενσάρκωση, από τους δυο ηθοποιούς, της φωνής του πρωτότυπου κειμένου στην αρχαία αττική διάλεκτο, της αυθεντικής δηλαδή φωνής του, που του επαναπροσδίδει το “χαμένο” από τις μεταφράσεις νόημα του.
Ο τελετουργικός χαρακτήρας αυτής της Αναπαράστασης και η απόδοση τιμής στο εξαιρετικό όσο και δραματικό αυτό ιστορικό γεγονός και τα Πρόσωπά του, μας επιβάλει να μην πραγματοποιείται στο τέλος του έργου η επιστροφή των ηθοποιών για χαιρετισμό.»

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Διδασκαλία Ερμηνείας Αρχαίου Κειμένου,
Σκηνικός χώρος,
Σκηνοθεσία, Μετάφραση: Δήμος Αβδελιώδης
Μακέτες, Κοστούμια : Αριστείδης Πατσόγλου
Σκηνογραφικός σχεδιασμός κλεψύδρας: ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΡΧΑΙΑΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ Κώστας Κοτσανάς
Μεταγραφή στην Αγγλική γλώσσα – Επιμέλεια υποτιτλισμού: Αμαλία Κοντογιάννη
ΣΩΚΡΑΤΗΣ:Βασίλης Καραμπούλας
ΜΕΛΗΤΟΣ:Γιάννης Κολόι

Διεύθυνση Παραγωγής: Αθηνά Ζώτου
Boηθοί σκηνοθέτη: Γιώργος Νικόπουλος, Δανάη Ρούσσου, Ειρήνη Ζάρρα
Φωτογραφίες: Κορνηλία Σιδηρά
Σχεδιασμός, Οργάνωση, Εκτέλεση καλοκαιρινής περιοδείας: ΟΨΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
«anagnorisis» Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία Θεάτρου
ΦΟΥΑΓΙΕ ΑΝΟΙΧΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ
ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ: 6934-115555, 2310257218

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ :
ΤΕΤΑΡΤΗ 1 ΙΟΥΝΙΟΥ, ΩΡΑ 21.00

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ :
Προπώληση
12 € κανονικό & 10 € φοιτητικό-άνεργοι
Πόρτα
15 € κανονικό & 12 € φοιτητικό-άνεργοι

ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ : ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ : Πνευματικό Κέντρο Λευκάδας Σβορώνου Ν. 1 & Σικελιανού Άγγελου Τ. 2645026635, ώρες 9:00-14:00

PHOTO_APOLOGIA5

KΡΙΤΙΚΕΣ
Καθήλωσε στη Δωδώνη «Η απολογία του Σωκράτη»

Μία μοναδική εμπειρία για εκατοντάδες θεατές που πλημμύρισαν το αρχαίο στάδιο της Δωδώνης αποτέλεσε η Απολογία του Σωκράτη.
Ένα διαχρονικό κείμενο που για πρώτη φορά παρουσιάστηκε στη σκηνή και μάλιστα στην αρχαία ελληνική γλώσσα.
Επί σκηνής λοιπόν, η πιο αυθεντική αναπαράσταση της δίκης, της πιο συγκλονιστικής δίκης των αρχαίων χρόνων.
Την Απολογία του Σωκράτη, παρουσίασε το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος σε σκηνοθεσία του Δήμου Αβδελιώδη ενώ ο Βασίλης Καραμπούλας στο ρόλο του Σωκράτη καθήλωσε το κοινό.
Η «Απολογία Σωκράτους», που έγινε στις 21 Μαΐου του 399 π.χ και καταγράφηκε πιθανόν το 397 π.χ., είναι το μοναδικό μη διαλογικό έργο του Πλάτωνα αλλά και το μόνο στο οποίο αναφέρει τον εαυτό του παρόντα και ενεργό κατά τη διαδικασία του Δικαστηρίου της Ηλιαίας.
Ο πλατωνικός λόγος ξεδιπλώθηκε στον αρχαιολογικό χώρο της Δωδώνης και η παράσταση απέσπασε το θερμό χειροκρότημα του κοινού.
Η δίκη του μεγαλύτερου φιλοσόφου της αρχαιότητας, του ανθρώπου που οδηγήθηκε στο θάνατο γιατί εισήγαγε «καινά δαιμόνια», όπως μεταφέρθηκε από τον Πλάτωνα, θα παραμένει ένα οικουμενικό κείμενο.
Κι επίκαιρο πάντα, θα δίνει την αφορμή για προβληματισμό… Όπως τον αποτύπωσε στα τελευταίες του φράσεις ο Σωκράτης…
«Αλλά τώρα είναι ώρα να φύγουμε, εγώ για να πεθάνω και σεις για να ζήσετε…
Ποιοι από μας πηγαίνουν σε καλύτερο πράγμα είναι άγνωστο σε όλους εκτός από τον θεό».

Της Παρασκευή Παππά

Η ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΜΟΥ… ΠΑΘΑΜΕ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΑΘΑΜΕ
Ναι θέλω να απολογηθώ! Είναι δυνατόν να μην έχω διαβάσει την «Απολογία του Σωκράτη»; Πώς πας και βλέπεις θέατρο; Πώς γράφεις; Πώς διαβάζεις; Πώς θεωρείς κάποια πράγματα τόσο πρωτότυπα; Πως θέλεις να λέγεσαι πολιτισμένος και ελεύθερος άνθρωπος, άνθρωπος που έχει σημαία του τη δημοκρατία και την ελευθερία; Όλες αυτές οι σκέψεις με ακολουθούσαν με απίστευτα γρήγορο ρυθμό μόλις τελείωσε η παράσταση του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος «Η απολογία του Σωκράτη». Έτρεξα μπήκα στο σπίτι μου και τσουπ τρύπωσαν και αυτές. Ένιωσα τόσο άσχημα, τόσο αμήχανα που βυθίζομαι κατά καιρούς σε βιβλία σύγχρονων Ελλήνων και ξένων συγγραφέων ενώ δεν έχω μελετήσει πρώτα τόσο καλά, όσο τελικά διαπιστώνω ότι έχω ανάγκη, των αρχαίων μας συγγραφέων.
Στην αγορά της Αθήνα, 21 Μάϊου 399 π. Χ.. Απόγευμα. Αρχίζει η δίκη του Σωκράτη. Εμφανίζεται στην σκηνή ο Βασίλης Καραμπούλας. Ερμηνεύει εξαιρετικά το ρόλο του Σωκράτη. Δεν μπορώ να πω ότι είναι ερμηνεία. Είναι βίωμα. Μιλάει στα αρχαία. Εν αρχή ην ο λόγος. Σε κλάσματα δευτερολέπτου με απορροφά. Δεν μπορώ να πάρω τα μάτια μου από πάνω του. Δεν προσέχω καν το σκηνικό. Ούτε καν το θυμάμαι. Μόνο ο ήχος της κλεψύδρας ηχεί ακόμη στα αυτιά μου. Ο Θανάσης Δισλής ως Μέλητος, με έπεισε επίσης και τον… λυπήθηκα για τη συμπεριφορά, τις ιδέες και τον τρόπο συμπεριφοράς και ασέβειας προς ένα δάσκαλο.
Οι πρόβες ξεκίνησαν τον Μάιο του 2012. Η επίπονη ενασχόλησή του με το κείμενο φάνηκε. Στην αρχή έβλεπα τους υπέρτιτλους. Τους είχα ανάγκη. Μετά από περίπου μισή ώρα ξεχάστηκα. Δεν τους κοιτούσα. Η «αρχαία γλώσσα» στην αρχή σιγοψιθύριζε, μετά από λίγο ο θόρυβός της ήταν εκκωφαντικός. Σαν να την μιλούσα και εγώ. Ναι, ήταν πάντα στο υποσυνείδητό μου, αναπόσπαστο κομμάτι του dna μου. Δεν εξηγείται αλλιώς.
Το έργο του Πλάτωνα ξεχειλίζει από πολιτικά μηνύματα, μαθήματα ηθικής, αξιοπρέπειας. Μηνύματα τόσο επίκαιρα σαν να γράφτηκε για τη σημερινή εποχή. Ο Σωκράτης αρνείται να κολακεύσει, να ικετέψει, να φανεί αρεστός στους δικαστές προκειμένου να ευνοηθεί. Στέκεται αγέρωχος, μιλάει με υπερηφάνεια για το έργο του, τις ιδέες, τις πράξεις του. Γνωρίζει ότι ο θάνατος…. πλησιάζει. Δεν λυγίζει όμως. Πόσο θάρρος και
δύναμη θέλει να υπερασπίζεσαι αυτό που είσαι και πόσο πολύ γελοίος γίνεσαι όταν βάζεις στην άκρη τον ίδιο σου τον εαυτό με αποκλειστικό σκοπό να… βολευτείς κάπου όπου όμως θα αισθάνεσαι άβολα;
«Αυτά ακριβώς, είναι τα πραγματικά γεγονότα, και σας βεβαιώνω πως δεν απόκρυψα το παραμικρό, κι ούτε άλλαξα κάτι από φόβο, παρ’ όλο που γνωρίζω καλά, πως έτσι γίνομαι μισητός, επειδή ακριβώς δεν φοβάμαι να λέω αλήθειες. Κι απόδειξη, ότι λέω αλήθειες, είν’ αυτή η ίδια, η εμπάθεια εναντίον μου». Ο Σωκράτης πράος, ήρεμος απολογείται… Δεν χρειάζονται έντονες χειρονομίες, ύβρεις, φωνές. Τα επιχειρήματα και οι λέξεις αρκούν, πείθουν. Όταν όμως δεν υπάρχουν προκαταλήψεις.
Ο φασισμός, ως κοινωνική και πολιτική συμπεριφορά, διαπιστώνω ότι και στις μέρες μας κερδίζει χώρο και αναρωτιέμαι που είναι του καθενός το ηθικό ανάστημα. Γιατί πρέπει κανείς να γίνεται στόχος επειδή δεν συμφωνεί με τον «δυνατό»; Και τότε και τώρα, τα ίδια. Ποια είναι η πρόοδος που κάναμε ως κοινωνία; Με λύπη διαπιστώνω «βουβά» γιατί φοβάμαι να το παραδεχτώ ακόμη και στον εαυτό μου ότι τελικά πάθαμε αλλά δεν μάθαμε…
Ο Δήμος Αβδελιώδης ο οποίος υπογράφει την σκηνοθεσία και έχει πονέσει, φαντάζομαι, πολύ γι’ αυτό το εγχείρημα πρέπει να αισθάνεται πολύ περήφανος. Η ανταπόκριση του κόσμου στο κάλεσμα του Κ.Θ.Β.Ε ήταν πραγματικά πολύ συγκινητική. Μια παράσταση, ζωντανό μάθημα ιστορίας και συμπεριφοράς. Μια παράσταση που όσοι δεν είδατε θα έχετε την ευκαιρία τα ο χειμώνα καθώς θα παρουσιαστεί και πάλι από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Σπεύσατε…

Της Έφης Τσαμπάζη

Δώρο εν καιρώ “ξηρασίας” η παράσταση «Απολογία Σωκράτη»

Τελικά το θέατρο, σε αυτήν την εκδοχή που βιώσαμε, είναι αναμφισβήτητα κορυφαία πολιτική πράξη. Από μόνο
του σαν δράση και λόγος. Που όταν συμβαίνει σε μέρες και κλίμα σαν τα τωρινά, έρχεται ως «από μηχανής θεός» να φωτίσει σκιές, να ξεδιαλύνει θολά τοπία, να παρηγορήσει το πνεύμα. Να επαναφέρει χαμένες ισορροπίες και χαμένα αυτονόητα σε μια κοινωνία που πελαγοδρομεί τραγικά ή πολιτικολογεί ακατάσχετα ΜΗ λέγοντας ΤΙΠΟΤΑ. Η εν λόγω «πολιτική πράξη – παράσταση» σε σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη, αφορούσε στο έργο του Πλάτωνα «Απολογία Σωκράτους» και έλαβε χώρα στο θέατρο Κήπου… εκτός προγράμματος. Καθότι η συγκεκριμένη παραγωγή του ΚΘΒΕ προορίζεται να παρασταθεί σε επιλεγμένους αρχαίους χώρους και θέατρα λόγω του θέματος και της ιδιαίτερης παρουσίασης στα αρχαία ελληνικά, όμως η αναστάτωση ( έως πλήρης αποδιοργάνωση) των τελευταίων ημερών στη χώρα, έφερε κυριολεκτικά τα πάνω – κάτω στα καλλιτεχνικά δρώμενα και τους προγραμματισμούς…
Γεγονός όμως που επέτρεψε στους εναπομείναντες- τυχερούς- Θεσσαλονικείς του καλοκαιρινού Σαββάτου, να παρακολουθήσουμε πρώτοι μια παράσταση με μοναδική ιδιαιτερότητα: την εκφορά του λόγου στη μητρική αρχαία γλώσσα, από ένα κείμενο διαχρονικό και οικουμενικό, σαν την απολογία του Σωκράτη, όπως την κατέγραψε ο παρών στη δίκη Πλάτωνας. Οι λάτρεις των αρχαίων κειμένων είναι σίγουρο ότι έχουν καταχωρίσει το συγκεκριμένο στα πλέον αγαπημένα της βιβλιοθήκης τους για πολλούς λόγους: για τη δραματικότητα του ιστορικού γεγονότος, για το βαθύ και υψηλό νόημα του λόγου, για τη διαχρονικότητα των αξιών που πρεσβεύει, για το συναισθηματισμό που το διακρίνει. Ένα από τα πολλά και σπουδαία διαμάντια της αρχαίας ελληνικής γραμματείας που αξιωθήκαμε ως ακριβή κληρονομιά.
Το οποίο αναφέρεται στην περίφημη δίκη που διεξήχθη το 399 π.Χ. στο Δικαστήριο της Ηλιαίας με τον Σωκράτη να κατηγορείται ότι εισάγει «καινά δαιμόνια» στην πόλη, διαφθείρει τους νέους και τα χρηστά ήθη με βασικό κατήγορο-μηνυτή τον ποιητή Μέλητο. Υπερασπιζόμενος τον εαυτό του, θα εκθέσει με τρόπο αριστοτεχνικό τις ιδέες, τις αξίες και εν τέλει τον σκοπό της ύπαρξής του, συμπυκνώνοντας το καταστάλαγμα της σοφίας του στο αξεπέραστο «έν οίδα, ότι ουδέν οίδα». Θα αναπτύξει ενώπιον των δικαστών τις αρχές του που αφορούν στην ηθική, τη γνώση και το πνεύμα έναντι της ύλης και της δόξας, θα
καταρρίψει τις ψευδείς κατηγορίες του Μέλητου απογυμνώνοντας τα επιχείρηματά του με την περίφημη «μαιευτική» του μέθοδο, θα κρίνει σκληρά τους άρχοντες, τους ποιητές, τους λογής «σοφούς»… Και αφού αντιπροτείνει απρόβλεπτη «ποινή» για τα… μη αδικήματά του, θα αποδεχτεί τον θάνατο «τιμητικά» και βαθιά φιλοσοφημένα, ενώ πριν αποσυρθεί θα εκστομίσει με συγκίνηση τα τελευταία μεγαλειώδη λόγια του…
Τα μεγάλα εύσημα (+) ανήκουν δικαιωματικά σε δύο ανθρώπους: τον εμπνευστή Δήμο Αβδελιώτη και τον ενσαρκωτή Βασίλη Καραμπούλα διότι:
– Το εγχείρημα του Δήμου Αβδελιώδη που επιμελήθηκε τη διδασκαλία του κειμένου, τη μετάφραση (σε υπέρτιτλους) και τη σκηνοθεσία, υπήρξε όντως τολμηρό, μοναδικό στα χρονικά, ιδιαίτερα δύσκολο έως ριψοκίνδυνο. Ομολογώντας ο ίδιος ότι στόχος του δεν ήταν η όποια πρωτοτυπία, αλλά «η ανάγκη από το άκουσμα της φωνής του αυθεντικού έργου, να αφουγκρασθούμε και να νοιώσουμε βιωματικά τα αισθήματα και το ήθος του Σωκράτη». Το να φέρεις πάνω στη σκηνή του σήμερα τον αυθεντικό αρχαίο λόγο με τις σπάνιες «λεκτικές» αρετές, είναι από μόνο του ένα σπουδαίο παιδαγωγικό και συνάμα πολιτιστικό βήμα. Μια εξαιρετική εμπειρία να απολαμβάνεις την αρμονία, το μέτρο, τον ρυθμό, τη μουσικότητα μιας γλώσσας, πάντα ζωντανής και οικείας υποσυνείδητα. Όταν επιπλέον καταφέρεις να την κάνεις να ακούγεται όχι ως «μουσειακό είδος» ή ως «νεκρή φιλολογική» ή πομπώδης στα παλιά πρότυπα αρχαίων τραγωδιών, αλλά φυσική, σχεδόν καθημερινή, έχεις ήδη κατορθώσει έναν άθλο. Και έχεις σίγουρα πετύχει τον πρωταρχικό στόχο του «βιωματικού». Ομολογουμένως η διδασκαλία του αρχαίου κειμένου υπήρξε υποδειγματική με άψογο τονισμό λέξεων των φράσεων, ακριβείς παύσεις, σωστές εντάσεις που υποδήλωναν σοβαρή, επίπονη δουλειά και εμβάθυνση στο λόγο. Εξίσου πετυχημένη και η μετάφραση (σε δεύτερο πλάνο) που κράτησε τον ρυθμό και μια μορφή ποιητικότητας στην απόδοση του αρχαίου πλατωνικού κειμένου, απόλυτα συντονισμένη με τα προφορικά λεγόμενα.

– Ο Βασίλης Καραμπούλας ως ενσαρκωτής του Σωκράτη, ήταν αυτός που υλοποίησε τον… άθλο! Από τους δυσκολότερους χωρίς αμφιβολία. Μιάμισυ συνεχή ώρα σε έναν ακατάπαυστο μονόλογο στην αρχαία γλώσσα,
απέδωσε λιτά και αφοπλιστικά μια ιστορική στους αιώνες απολογία ενός κορυφαίου στοχαστή. Με δουλεμένη σε κάθε λέξη και λεπτομέρεια την εκφορά ενός λόγου δύσκολου, τόσο από άποψη ακούσματος όσο και από πλευράς νοημάτων, παρότι είτε η άρθρωση είτε η τεχνική ηχητική υποστήριξη δεν τον βοηθούσαν ιδιαίτερα. Εντούτοις ήταν εμφανέστατο το «παίδεμα» που προηγήθηκε ώστε να μιλά στα αρχαία τόσο φυσικά, που είχες την αίσθηση ότι ακόμη και στην καθημερινότητά του εκφράζεται σε αυτή τη γλώσσα! Εντελώς λιτός και αφαιρετικός στην υποκριτική του, περιορίστηκε αποκλειστικά στο σπουδαίο λόγο, τονίζοντάς τον εκφραστικά με αίσθηση του μέτρου, χωρίς εξάρσεις αλλά με σωστές δόσεις συναισθήματος. Ο Θανάσης Δισλής στο ρόλο του Μέλητου με τις ολιγόλεπτες παρεμβάσεις του καθήμενος στις κερκίδες, πέραν της σκηνοθετικής «ανάσας» που πρόσφερε στην έκβαση της παράστασης, υπήρξε καίριος, αποτελεσματικός, δυναμικός.

Της Π. Στασινοπούλου

Ο «ΣΩΚΡΑΤΗΣ» ΜΙΛΑΕΙ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΜΑΣ

Μαγεμένοι βγήκαν από το θέατρο Κήπου όσοι παρακολούθησαν χθες βράδυ την «Απολογία του Σωκράτη», στο αρχαίο κείμενο του Πλάτωνα, σε σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη. Ήταν πράγματι μία παράσταση που προσέφερε μέθεξη και συμμετοχή. To κοινό γίνεται μέρος του Δικαστηρίου της Ηλιαίας που βλέπει τον Σωκράτη να απαντά στις κατηγορίες που του προσάπτει ο Μέλητος μετά από παρακίνη¬ση του Ανύτου και με την συμπαράσταση του Λύκωνα.
Η σκληρή δουλειά του Βασίλη Καραμπούλα με τον σκηνοθέτη απέδωσε γλυκείς καρπούς. Το αρχαίο κείμενο εκφέρεται τόσο φυσικά που στο μεγαλύτερο μέρος της «Απολογίας» δεν είναι απόλυτα αναγκαίο να παρακολουθεί ο θεατής τους υπέρτιτλους. Ο «Σωκράτης» μιλά στην καρδιά και το μυαλό στην γλώσσα μας. Ο Βασίλης Καραμπούλας μετά από δυόμιση χρόνια μεθοδευμένων προβών μιλάει αρχαία ελληνικά με άνεση και
φυσικότητα, χωρίς προσποίηση και στόμφο. Ήταν τόσο άνετος και απορροφημένος συνάμα που δεν έδωσε καν σημασία σε μία… νυχτερίδα που τον γυρόφερνε σε ολόκληρη την παράσταση!
Η ιδέα να παρουσιαστεί σε αρχαιολογικούς χώρους είναι πολύ ενδιαφέρουσα και θα πρέπει να υλοποιηθεί. Θα μπορούσε να γνωρίσει μεγάλη επιτυχία σε περιοχές με τουριστικό ενδιαφέρον. Η δομή της παράστασης είναι τέτοια που δεν έχει τεχνικές απαιτήσεις που καθιστούν δύσκολη την μεταφορά της παντού. Δυστυχώς στην χτεσινή παράσταση δεν υπήρχαν αγγλικοί υπέρτιτλοι, όπως είχε αναγγελθεί, γεγονός που έκανε κάποιους ξένους που βρέθηκαν στο Θέατρο Κήπου να φύγουν στα μισά της παράστασης. Καλό θα ήταν να αποφευχθούν τέτοια λάθη στο μέλλον.
Είναι μία παράσταση που πρέπει να δουν μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου για να νιώσουν την ενότητα της αρχαίας ελληνικής με τη νέα.
Σε γενικές γραμμές ήταν μία παράσταση που και νοητικά έχει να προσφέρει πολλά, με τις αξίες του πένητα φιλοσόφου που προτίμησε να πεθάνει παρά να μην τηρήσει τα όσα δίδασκε.
Μην τη χάσετε!
Της Έφης Νικολάου

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΕ Η “ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΗ” ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΘΒΕ
Ακούστηκαν ξανά αρχαία ελληνικά στο αρχαίο θέατρο Αιγείρας

Σε μια σπάνια βιωματική εμπειρία για τους πάνω από 800 θεατές, μετετράπη η θεατρική παράσταση “Απολογία Σωκράτη” του Πλάτωνα που παρουσιάστηκε το βράδυ της Τετάρτης στο Αρχαίο Θέατρο της Αιγείρας από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας, σε σκηνοθεσία Δήμου Αβδελιώδη. Η παράσταση ουσιαστικά υπήρξε μια αυθεντική αναπαράσταση μιας από τις πιο συγκλονιστικές δίκες στην ιστορία του πολιτισμού, που κατέγραψε την εικόνα και τα ήθη του Δυτικού Κόσμου, έτσι όπως παραμένουν απαράλλακτα αιώνες μετά.
Οι δύο ηθοποιοί Βασίλης Καραμπούλας (Σωκράτης) και Θανάσης Δισλής (Μέλητος), ερμήνευσαν το έργο στην
αυθεντική του μορφή, δηλαδή στην αρχαία ελληνική γλώσσα, προκαλώντας συγκίνηση στο κοινό, αν αναλογιστούμε μάλιστα πως μετά από χιλιάδες χρόνια σιωπής, στο χώρο ακούστηκε ξανά η γλώσσα των προγόνων μας που έχτισαν το θέατρο.
Το κοινό υποδέχτηκε ο σκηνοθέτης κ. Δήμος Αβδελιώδης, μιλώντας για τις δυσκολίες αλλά και για την ομορφιά της τριετούς προετοιμασίας αυτής της παράστασης. Το λόγο πήρε στη συνέχεια ο Δήμαρχος Αιγιαλείας κ. Θανάσης Παναγόπουλος, ο οποίος αναφέρθηκε σε προσπάθειες που γίνονται το τελευταίο διάστημα σε συνεργασία με την Εφορεία Αρχαιοτήτων Αχαΐας, ώστε να αναδειχθεί περαιτέρω ο αρχαιολογικός χώρος
Η παράσταση άρχισε μόλις ο ήλιος έδυσε και το σκοτάδι που απλώθηκε στο χώρο υπήρξε ένα από τα στοιχεία της μυσταγωγίας και του δέους της παράστασης. Οι υπέρτιτλοι στα νέα ελληνικά και στα αγγλικά, υπήρξαν ο οδηγός για την κατανόηση του ακούσματος του αρχαίου λόγου.

PHOTO_SOKRATH2

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Ο Δήμος Αβδελιώδης, ένας από τους σημαντικότερους έλληνες δημιουργούς του θεάτρου και του κινηματογράφου, έχει συνδέσει το όνομά του με πρωτοποριακές και διακεκριμένες θεατρικές παραστάσεις που άνοιξαν νέους δημιουργικούς δρόμους στη θεατρική τέχνη.
Στις πιο πρόσφατες, την «Πλάτωνα Απολογία Σωκράτη» -που ξεκίνησε τοn Ιούλιο του 15 με τη συνεργασία του ΚΘΒΕ-, παρουσίασε για πρώτη φορά στην ιστορία του θεάτρου αλλά και της ερευνητικής φιλολογίας, την απαγγελία της αρχαίας ελληνικής με την δική του μέθοδο, ώστε να ακούγεται σαν φυσική και ζωντανή γλώσσα, αλλάζοντας ριζικά τη σχέση μας με τα αρχαία ελληνικά κείμενα.
Κάθε μια από τις 20 θεατρικές παραστάσεις του, σχεδιασμένες και εκτελεσμένες σαν όπερες, αναδεικνύουν με έναν μοναδικό, συναρπαστικό τρόπο συγγραφείς, όπως ο Βιζυηνός και ο Παπαδιαμάντης, που εθεωρούντο μέχρι τώρα δυσπρόσιτοι εξαιτίας της καθαρεύουσας, είτε απόμακροι λόγω της ιδιάζουσας ποιητικής τους γλώσσας, όπως ο Χορτάτσης και ο Σολωμός.
«Το Μόνον της Ζωής του Tαξείδιον», «Το Αμάρτημα της Μητρός μου», «Η Νοσταλγός», «Όνειρο στο Κύμα – Έρως Ήρως», «Το Μυρολόγι της Φώκιας», «Μαράν Αθά», «Βαβυλωνία», «Ερωφίλη», και «Η Γυναίκα της Ζάκυθος», με τη δραματουργική επεξεργασία, τη θεατρική διασκευή και τη διδασκαλία της απαγγελίας από τον Δ. Αβδελιώδη, κατάφεραν-κατά κοινή ομολογία-να ξαφνιάσουν, να συγκεντρώσουν βαθιά, και να συγκινήσουν, ένα πολύ μεγάλο και εντελώς διαφορετικό μεταξύ του κοινό ως προς την ηλικία και την παιδεία του, ενώ επισημάνθηκε από τους παιδαγωγούς η ιδιαίτερη σημασία των παραστάσεών του για όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. «ο Δ. Αβδελιώδης στις παραστάσεις του σώζει και αναδεικνύει τη μαγεία και τη δραματικότητα που όντως υπάρχουν στο κείμενο. Οι λύσεις που προτείνει είναι και ο δρόμος για το ανέβασμα του αρχαίου ελληνικού Δράματος» σημειώνει ο Γιάγκος Ανδρεάδης στο άρθρο του OI AΠΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ ΕΝΟΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ « Η γόνιμη προδοσία της παράδοσης από τον Δήμο Αβδελιώδη, ένας δρόμος που ανοίγει προοπτικές». Περιοδικό ΓΑΛΕΡΑ 2009.

Οι παραστάσεις, «Ιχνευτές» του Σοφοκλή – καινοτόμος αναβίωση της ιδιαίτερης ατμόσφαιρας του σατυρικού δράματος σε σχέση με την κωμωδία και αναγνώριση σε Διεθνή Φεστιβάλ Θεάτρου-, «Πέρσες» και «Ωδή στον Αλέξανδρο Παναγούλη» ανέδειξαν σαν μοναδικό πρωταγωνιστή και πυρήνα της δραματουργίας της Tραγωδίας αλλά και του Σατυρικού δράματος, τον ίδιο τον λόγο του κειμένου, που εμπεριέχει και επιβάλει σαν λογικά αναγκαίες όλες τις αισθητικές και τις σκηνοθετικές επιλογές.
Ενώ με το «Λίγα απ’ Όλα»(2001) παρουσίασε εντυπωσιακά και για πρώτη φορά στο θέατρο την αισθητική ατμόσφαιρα του Θεάτρου Σκιών, αντικαθιστώντας τις χάρτινες φιγούρες με ηθοποιούς, και κάνοντας ιδιότυπη χρήση του φωτισμού και των εικαστικών στοιχείων. Μια πρόταση που βελτίωσε και ολοκλήρωσε το 2007 με το έργο του «Ο Μεγαλέξανδρος κι ο Καταραμένος Δράκος», όπου διαφοροποίησε την παραδοσιακή ηθογραφική ατμόσφαιρα του θεάτρου Σκιών από το οθωμανικό της πλαίσιο και μετέτρεψε τους φολκλορικούς ήρωες του Θ. Σκιών, σε σύγχρονα πλανητικά αρχέτυπα, μέσα στο ευρύτερο φόντο της παγκόσμιας ανέχειας και τους σύγχρονους δράκους. «Ο Δήμος Αβδελιώδης εξελίσσει ένα βήμα το σύγχρονο ελληνικό πολιτισμό. Πρόκειται για μια σπάνια περίπτωση ποιητή της σκηνής του ελληνικού θεάτρου, ο οποίος αντλεί γνήσια υλικά από τον λαϊκό πολιτισμό και προσφέρει αυθεντικές δημιουργίες, χωρίς να πέφτει στην παγίδα της μίμησης του δυτικού πολιτισμού, αλλά ούτε και στη χαράδρα ενός στείρου και γραφικού ελληνικού φολκλόρ» Mπουμπουλίνα Νικάκη, 2009,
’’Τιμώμενο πρόσωπο το 2010 στο Διεθνές Φεστιβάλ Πειραματικού Θεάτρου Καΐρου, ο Δ. Αβδελιώδης, απευθύνεται όχι μόνο στο θεατρόφιλο κοινό αλλά στο ευρύτερο κοινό που αναζητά στο θέατρο την ψυχαγωγία σαν πραγματική απόλαυση, μέσα από τη βιωματική εμπειρία παραστάσεων που επαναλαμβάνονται για χρόνια, και έχουν υμνηθεί από τους κριτικούς σαν μαθήματα, υποκριτικής, σκηνοθεσίας, θεατρικής διασκευής και πρωτοτυπίας.
Ο Δ. Αβδελιώδης γεννήθηκε το 1952 στη Χίο. Σπούδασε στη Φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη Δραματική Σχολή ΑΘΗΝΩΝ, Γ. Θεοδοσιάδη.
Καλλιτεχνικός Διευθυντής στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βορείου Αιγαίου 1997- 2000 και 2004-2010.
Δίδαξε αφήγηση και λογική των συνδέσεων για τον κινηματογράφο και το θέατρο, στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, 1993- 1997.
.Βραβείο GOVI στη Γένοβα ,2001 , για την ανάδειξη της μορφής ιδιαίτερων γλωσσικών διαλέκτων και πολιτισμικών στοιχείων στο κινηματογραφικό του έργο.
.“Η ΕΑΡΙΝΗ ΣΥΝΑΞΙΣ ΤΩΝ ΑΓΡΟΦΥΛΑΚΩΝ”, .) Ψηφίστηκε το 2007 , ανάμεσα στις 10 καλύτερες ταινίες του Ελληνικού Κινηματογράφου όλων των εποχών.
Συμμετείχε και βραβεύτηκε σε μερικά από τα μεγαλύτερα Διεθνή Φεστιβάλ Κινηματογράφου (Βερολίνο, Σαν Φραντσίσκο κ.α)
.Τιμώμενο πρόσωπο μαζί με άλλες σημαντικές προσωπικότητες από το χώρο του θεάτρου στο Διεθνές Φεστιβάλ Πειραματικού Θεάτρου Καΐρου 2010, για το «στίγμα του στο ελληνικό θέατρο και την συμβολή του στην παγκόσμια γλώσσα του θεάτρου, με το ιδιαίτερο σκηνοθετικό του σύμπαν»
ΘΕΑΤΡΟ
2016 «Το Μυρολόγι της Φώκιας – Το Καμίνι» Αλ. Παπαδιαμάντη, δεύτερο έργο της τριλογίας αφιερώματος στον Α. Παπαδιαμάντη – Αλεξία Φωτιάδου
2015 «Πλάτωνα Απολογία Σωκράτη»-διδασκαλία, μετάφραση, δραματουργία, σκηνογραφία, σκηνοθεσία-έναρξη της παράστασης τον Ιούλιο στα αρχαία θέατρα της Δωδώνης, της Αιγείρας ,Λάρισας- με τη συνεργασία και την Αιγίδα του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, αφού προηγήθηκαν τρία έτη προβών για τη διδασκαλία της εκφοράς και της ερμηνείας του αρχαίου πρωτότυπου πλατωνικού κειμένου, με τον ηθοποιό Βασίλη Καραμπούλα. Εκδήλωση ενδιαφέροντος και πρόσκληση από σπουδαίους πολιτιστικούς Οργανισμούς και Φεστιβάλ στο εξωτερικό με την προβολή και υποστήριξη του διεθνούς δικτύου Theatre Cultures.
2014 « Όνειρο στο Κύμα-Έρως Ήρως» Αλ. Παπαδιαμάντη, πρώτο έργο της τριλογίας αφιερώματος στον Παπαδιαμάντη – Θεμιστοκλής Καρποδίνης, Γιάννης Κολόϊ
2013 «Η Γυναίκα της Ζάκυθος» Δ. Σολωμού – Όλια Λαζαρίδου
ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ 2013. Παρουσίαση στο ΒΟΖΑRT, Βρυξέλλες 2014 κατά τη διάρκεια της ελληνικής Προεδρίας στην ΕΕ.
2013 «Το Αμάρτημα της Μητρός μου» Γεωργίου Βιζυηνού – Κωνσταντίνος Γιανακόπουλος, Ρένα Κυπριώτη. 2015 Θεμιστοκλής Καρποδίνης, Αγάπη Μανουρά
2013 « Περλιμπλίν και Μπελίσα» Φρεντερίκο Γκαρθία Λόρκα – Στέλιος Μάινας, Δήμητρα Ματσούκα, Ελένη Καστάνη
2013 «Ωδή στον Αλέξανδρο Παναγούλη»- προσέγγιση του θέματος Παναγούλη σαν μιας σύγχρονης τραγωδίας – Δραματουργία & Κείμενο, βασισμένα στο βιβλίο του Κώστα Μαρδά Α. Παναγούλης ΠΡΟΒΕΣ ΘΑΝΑΤΟΥ – Ελένη Ερήμου
2013 ΙΔΡΥΜΑ ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ «Αφιέρωμα στο Δήμο Αβδελιώδη με 5 Παραστάσεις του», «Μαράν Αθά», «Η Νοσταλγός», «Το μόνον της ζωής του Ταξείδιον», «Ιχνευτές», «Πέρσες».
2012 «Ερωφίλη» Γεωργίου Χορτάτση, ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ – Βασίλης Καραμπούλας, Ιωάννα Παππά, Γρηγόρης Γαλάτης, Δάφνη Μαρκάκη, Αγγελος Τριανταφύλου, Αμαλία Τσεκούρα, Έλενα Μαρσίδου
Έναρξη διδασκαλίας αρχαίου κειμένου ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΩΚΡΑΤΗ.
2012 «Η Νοσταλγός» Αλ. Παπαδιαμάντη – Μαίρη Ιγγλέση, Γιάννης Τσιώμου, Τζένη Οικονόμου ΘΕΑΤΡΟ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΚΦΡΑΣΗ
2011 «Πέρσες» Αισχύλου – 18μελής Θίασος, 1ο Φεστιβάλ Αρχαίου Δράματος Πολιτιστικού Οργανισμού Δήμου Αθηναίων ΑΤΤΙΚΟ ΑΛΣΟΣ
2010 «Ταξιδεύοντας με τον Παναίτ Ιστράτι» βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο της Μπ. Νικάκη, ΣΤΕΓΗ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΩΝ, Δ. Αβδελιώδης
2010 «Ιχνευτές» Σοφοκλή – 18μελής Θίασος, πρωτότυπη αναπαράσταση της ιδιαίτερης ατμόσφαιρας του Σατυρικού δράματος σε αντιδιαστολή με την Κωμωδία. Προσκλήθηκε στα διεθνή Φεστιβάλ θεάτρου Κύπρου, Μπουτρίντι, Καϊρου, Σμύρνης, Τραπεζούντας κ.α.
2010 «Το Μόνον της Ζωής του Ταξείδιον» Γ. Βιζυηνού, Μαρίνα Αργυρίδου, Γιώργος Νικόπουλος, Δανάη Ρούσσου.
2009 «Βαβυλωνία» Δ. Βυζάντιου- Διασκευή και Σκηνοθεσία, 20μελής Θίασος,ΚΘΒΕ
2009 «Μαράν Αθά» θεατρική διασκευή, διδασκαλία ερμηνείας, σκηνοθεσία του ομώνυμου μυθιστορήματος του Θωμά Ψύρρα, Γιασεμί Κηλαηδόνη.
2007 «Ο Μεγαλέξανδρος και ο καταραμένος Δράκος» Δ. Αβδελιώδη. Η παράσταση είχε επιλεγεί επανειλημμένως από σπουδαία διεθνή φεστιβάλ θεάτρου, ύστερα από εισηγήσεις της Μπ. Νικάκη για την “…αυθεντική ελληνικότητά της, αποτελώντας πρόταση στο διεθνή πολιτισμό και σπάνιο δείγμα σύγχρονης δημιουργίας” και προβλήθηκε βιντεοσκοπημένη σε σχολές Καλών Τεχνών και Θεάτρου σε πρώην Ανατολικές χώρες, στην Τουρκία και στην Εγγύς Ανατολή.
2007 «Το Μόνον της Ζωής του Ταξείδιον» Γ. Βιζυηνού – Φένια Μάγιου, Κώστας Τζουβάρας
2003 «΄Ασμα Ασμάτων» Σολομώντος Θέατρο ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ
2001 «Λίγ’ απ’ όλα» Αντώνη Μόλλα ,για πρώτη φορά ζωντανή εκδοχή του Θεάτρου Σκιών με ηθοποιούς, θέατρο ΣΦΕΝΔΟΝΗ
1995 «Τρία ελληνικά παραμύθια» , Αγνή Στρουμπούλη, θέατρο ΜΥΛΟΣ Θεσσαλονίκη
1993 «Μορφές από το έργο του Βιζυηνού» , Άννα Κοκκίνου, Θέατρο ΣΦΕΝΔΟΝΗ

ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ
1999 «Η Εαρινή Σύναξις των Αγροφυλάκων» – Ψηφισμένη το 2007, από την Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου (ΠΕΚΚ) και την Ομοσπονδία Κινηματογραφικών Λεσχών Ελλάδος (ΟΚΛΕ), ανάμεσα στις δέκα καλύτερες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου όλων των εποχών.
Βραβείο FIPRESCI (Διεθνής ΄Ενωση Κριτικών Κινηματογράφου) –
4 βραβεία* στο Forum Φεστιβάλ Βερολίνου 2001
Βραβείο Σκηνοθεσίας, Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 2000
1990 «Νίκη της Σαμοθράκης» -Κρατικά βραβεία, Ποιότητας Ταινίας, Μουσικής, Μακιγιάζ και Ήχου.
1987 «Το Δέντρο που Πληγώναμε» – Βραβείο της C.I.F.E.J., Φεστιβάλ Βερολίνου 1987 .Επίσημη συμμετοχή της Ελλάδας στο Φεστιβάλ Καννών. Εβδομάδα της Κριτικής (Semaine de la critique) .Χρυσός και Αργυρός Ελέφαντας καλύτερης ταινίας και σκηνοθεσίας, Φεστιβάλ Νέου Δελχί.
1982 «Αθέμιτος Συναγωνισμός» – 1ο Βραβείο Κριτικής Επιτροπής και Βραβείο Κοινού, Φεστιβάλ Δράμας 1984.
* Η κριτική επιτροπή του FORUM απονέμει στην ταινία, η Εαρινή Σύναξις των Αγροφυλάκων, το βραβείο της Ένωσης Αιθουσαρχών, CICAE, “για τις καλλιτεχνικές της αρετές, για την αυθεντικότητά της και τη δημιουργική ελευθερία της”. 2. Το βραβείο “Δον Κιχώτης” της Διεθνούς Ένωσης των Cine-clubs, (FICC).(Το FICC είναι ένα διεθνές δίκτυο αιθουσών τέχνης που σκοπό έχει τη διάδοση ταινιών με πολιτιστική αξία.) 3. Το βραβείο CALIGARI 2000, στο σκεπτικό της βράβευσης αναφέρεται ” η πολύπλευρη παραβολή της ταινίας, με σπουδαίους χαρακτήρες, πολιτική αλληγορία, αυθεντικότητα και χιούμορ”. 4. Ειδικός έπαινος των κριτικών της γερμανικής εφημερίδας “BILD”. Η γερμανική εταιρία “Πανδώρα – Πήγασος” ανέλαβε τη διανομή της ταινίας στη Γερμανία.

Προηγουμενο αρθρο
Ο Τσαγκάρης
Επομενο αρθρο
Κρητικοί ξενοδόχοι έκαναν τη διαφορά και οι τουρίστες κάνουν ουρά

Δεν υπάρχουν σχόλια

Γράψτε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.