HomeΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣΑφρόεσσα

Αφρόεσσα

Γράφει ο Θοδωρής Γεωργάκης

Με αφορμή την ημέρα της γυναίκας,
ένα ποίημα αφιερωμένο στις γυναίκες.

 

 

Αφρόεσσα

Σε γνώρισα, γυναίκα, μες στα θαλασσιά σου
μάτια των άστρων η ιστορία να τελειώνει, με
ήλιους λάμψες και αφρούς το θείο στηθοπάνι της
Αφροδίτης ραίνεις, ζωή και έρωτα στα σωθικά
του κρύβει! Σε γνώρισα, απ’το χρώμα που πήρε
το δειλινό όπ’ άγγιξες, σαν η μαθημένη στις
μουσικές καρδιά γοργόπαλμα να παιανίζει
άρχισε αγάπες λαμπροφόρες, σε κόσμους
αλαβάστρινους που λούζεσαι με θρύλους! Όλα
το ξανάνθισμα να υμνούν των χειλιών σου!
Οίστρος, μ’ ολόβαθο μυστήριο να ονειρεύομαι
την ομορφιά σου με μοναξιά να μοιάζει, να
τρέχει από στόμα σε στόμα, σαν άγαλμα
περίτεχνης κόρης, σαν καταχνιά, στα μάτια
δάκρυα συγκίνησης να πλημμυρίζουν στ’
αντίκρισμά σου μελισάνθη, κεντημένο νάχεις της
φαντασίας τ’ αέτωμα με τα γαλανά ονείρατα
χωνεμένα σε πνοές κι ανάσες, με τα σκόρπια
μαλλιά, σα δυσκολόπαρτα κάστρα να σαλεύουν
τα μεσημέρια, το πέταγμά σου να σφιχτοδένουν
του πόθου τα φεγγάρια.

Ο πρώτος καημός σου μ’ άγγιξε σα βγήκα στης
εφηβείας τη στράτα, με τ’ αμέριμνο ποτάμι του
έρωτα στα στήθη και της αρμονίας σου την
προσμονή για βιός μου… Στιμένων λουλουδιών
το νέκταρ αιχμαλώτισα, αυτό που σε κρατά
απείραχτη απ’ τα χρόνια, σαν ανάβρυσμα
φανταχτερό απ’ της Εδέμ τα σκαλιά μέχρι τ’
ουρανού το τέλειωμα, απ’ τα περίσσια δάκρυα
μέχρι τα μεγαλόπρεπα ποτάμια της θαυμαστής
μαντεύτρας μορφής σου να μηνύει! Σε γνώρισα,
γυναίκα, σαν ωραίο νησί, με της ομορφιάς την
κατάνυξη στις ακροθαλασσιές σου! Πήγασες απ’
την αρμονία που σε κυκλώνει, αναλήφτηκες
ερωτόμορφα στον νου, σ’ ανοιχτή άμαξα
ασπροφορεμένη με την αλήθεια να μοιάζεις, που
πεινά την άσβυστη της φαντασίας σφραγίδα, σε
λαχανιασμένα στήθη σκαρφάλωσες, μορφή και
χρώμα στην ψυχή σου πόταξες το πάθος που
ζωές σκλαβώνει.

Άρπαξες τη σμίλη και δόμησες της αρχοντιάς
σου το πέπλο, με τους αέρηδες να τρέχουν να σε
καλημερίσουν, αφροί λιωμένοι κάποτε και πότε
αιθέριες φυσαλίδες στ’ άναρχο ανέβασμά σου να
συνταξιδεύουν, οράσεις πλήθος να δέονται στους
καθρεφτισμούς που σκορπάς σαν ομορφαίνεις
την πλάση! Ζωγράφοι, μυθήστορες και ποιητάδες
ντελάληδες όλοι της συγκατάβασης του Θεού
προς τους ανθρώπους… Μια λαβωμένη πλευρά,
μα της προσδοκίας το άνθος και τα φεγγάρια του
πόθου στον κόσμο σιμώτερα βαλμένα, αϊτέρι,
συμβαδιστής στις άναρχες ιδέες, στα παρθένα
δειλινά, στων ματιών την πάχνη που ανάλαφρα
σηκώνει τα βλέφαρα δόξα, ανάταση, χαρά για ν’
απολάψει! Βαρκάρηδες πασίχαροι ολόλαμπρα
πυροφάνια να φωτάνε, μεθυσμένοι, που απ’ τα
βάθη της σαγηνεύτρας θάλασσας σύρανε τον
θησαυρό της ζωής, την Αφροδίτη, του κόσμου τη
γυναίκα, στιλπνό φόρεμα ντυμένη και διάδημα
χρυσό, θεά καλιφεγγής, τον ακηλίδωτο ήλιο
ν’ αγγίζει…

Προηγουμενο αρθρο
Επίσκεψη του Διοικητή της Τροχαίας στο ΚΔΑΠ Morfosi Λευκάδας
Επομενο αρθρο
Ρίγανη, το βότανο της γεύσης

Δεν υπάρχουν σχόλια

Γράψτε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.