HomeΕΛΙΞΗΡΙΑ ΜΝΗΜΗΣΛευκάδα, μια ολόκληρη εποχή άρχισε να κινείται μπροστά

Λευκάδα, μια ολόκληρη εποχή άρχισε να κινείται μπροστά

Γράφει ο Πάνος Φέξης

Μια ολόκληρη εποχή άρχισε να κινείται μπροστά  αργά μα σταθερά και να αφήνει πίσω της μια άλλη. Στην γειτονιά του άη Δημήτρη το εργοστάσιο της Ηλεκτρικής  Εταιρείας σταμάτησε να δουλεύει, σταμάτησαν να χτυπούν ρυθμικά  οι βαλβίδες  της πελώριας  μαύρης  μηχανής,  η πανύψηλη μαύρη σειρήνα σταμάτησε να σφυρίζει την αλλαγή της βάρδιας των μηχανικών κι ο  Μαστρομήτσος δεν θα τραβούσε πια  την αλυσίδα που άνοιγε  τα πνευμόνια της μαύρης μηχανής και φυσούσαν  δυνατά  κάνοντας την σειρήνα να ουρλιάζει… Όταν σφύριζε  έμοιαζε  λες και δεχόταν η πόλη  αεροπορική επίθεση.

Ξηλώθηκε  η  μοναδική  γραμμή της αγοράς   από την πλατεία  μέχρι την εκκλησία του αγίου Μηνά που  τροφοδοτούσε με ρεύμα μόνο τις υπηρεσίες και  τα λίγα μαγαζιά και σπίτια που ήταν  γύρω από αυτήν, οι λάμπες πετρελαίου πλυμένες και γεμάτες με  καθαρό πετρέλαιο  κρεμασμένες στον τοίχο μπήκαν στα αζήτητα και  ήταν πλέον χρήσιμες σε μια  ώρα ανάγκης που θα κοβόταν το ρεύμα.

Μπροστά στην Ηλεκτρική Εταιρεία

Με τον ερχομό του ηλεκτρικού ρεύματος  από το φράγμα του Λούρου, σε κάθε δρόμο, σε κάθε στενό της πόλης  εργάτες έσκαβαν ανοίγοντας  παντού βαθιές τρύπες και φύτευαν τεράστιες ξύλινες κολώνες  που μύριζαν έντονα πίσσα.

Οι τεχνίτες της ΔΕΗ ανεβασμένοι στις κορυφές τους  άπλωναν  καλώδια από την μία στην άλλη  μεταφέροντας έτσι το ρεύμα απ’ άκρη σ’ άκρη σε ολόκληρη την πόλη.

Με την ανάγκη επιτακτική για παροχή ηλεκτρικού ρεύματος στα σπίτια τους, οι κάτοικοι συνωστίζονταν έξω από το ραφείο του Θοδωρή του Σερδινιάρη στο στενό της βιβλιοθήκης για να συντάξουν τις αιτήσεις του και να πάρουν σειρά!

Μια καθημερινή μέρα στη Χώρα-φωτογραφία: Fritz Berger

«Συντάσσονται αιτήσεις», έγραφε μια μικρή ταμπέλα κάτω από την μεγάλη ταμπέλα του ραφείου του το οποίο κάθε άλλο παρά ραφείο ήταν.  Όλοι κρατούσαν στο χέρι τους  μια λευκή  κόλλα αναφοράς,  δύο  χαρτόσημα και την ταυτότητα τους, κάνοντας ατέλειωτες ουρές έξω από το μικρό ραφείο περιμένοντας τον Θοδωρή που ναι μεν ήταν  στο επάγγελμα ράφτης μιας και κάπου κάπου τρύπωνε και  κάνα γιακά, παράλληλα όμως έγραφε και συνέτασσε  αιτήσεις  πάνω στην μηχανή του ραψίματος που την  είχε μετατρέψει σε γραφείο.

Είχε γίνει το κύριο επάγγελμα του, κι ο αναλφαβητισμός της πλειονότητας των κατοίκων, του έδινε την ευκαιρία μιας επιπλέον δραστηριότητας, αυτή του «συντάσσονται αιτήσεις»,  εφόσον  όλοι ήθελαν  ρεύμα στα σπίτια τους κι όλοι ήθελαν ένα φωτερό κρεμασμένο στο ταβάνι  που με ένα κλικ στον τοίχο άναβε.

Όλοι βιάζονταν αλλά ο Σερδινιάρης  αγέρωχος και σοβαρός, όπως  άρμοζε, με ύφος γραμματέα, με τα γυαλιά κάτω από την μύτη κοιτούσε έναν έναν τους πελάτες που ήταν όλοι γνωστοί, λέγοντας με την βαριά του φωνή: Ποιός έχει σειρά.  Αργά  και σταθερά δίπλωνε την αίτηση στα δυο, σάλιωνε  το χαρτόσημο, το  έβαζε με προσοχή  πάνω πάνω στην  δεξιά  άκρη του χαρτιού και το χτυπούσε  δυνατά με την παλάμη του για να κολλήσει. 

Έπαιρνε το στυλό και άρχιζε το γράψιμο. Όλοι τον κοιτούσαν με δέος, έκαναν απόλυτη ησυχία, μη τυχόν και η παραμικρή τους κίνηση, του χαλούσε την αυτοσυγκέντρωση κι έκανε κάποιο λάθος. Ήταν βλέπετε, γραμματιζούμενος ήξερε δυο αράδες γράμματα  παραπάνω από τους άλλους  είχε τελειώσει και  την έκτη  δημοτικού στο σχολείο του Μαρκά κι ήταν μαθητής του παπά Ματαράγκα, άσε που έγραφε και στην καθαρεύουσα εκείνα τα … εις, τας, τοις,  ο αιτών, μετά τιμής,  δύσκολα πράγματα για πάρα πολλούς που με σταυρό υπέγραφαν.

 Ήξερε τα πάντα και τους πάντες  και μάλιστα  από πρώτο χέρι, τόσες εκατοντάδες αιτήσεις είχε κάνει,  τόσα είχε γράψει, όλοι κάτι ζητούσαν, σωστό ληξιαρχείο, όπως ήταν έκοβε  φάτσες και έγραφε μόνος του όλα τα στοιχεία του αιτούντος  χωρίς καν να  τον ρωτήσει ή να τα  διαβάσει από κάπου.

Η ταυτότητα μόνο  ήταν απαραίτητη για τον αριθμό της έκδοσης του δελτίου και στο τέλος μ’ ένα θριαμβευτικό… μετά τιμής ο αιτών…  βάλε μια υπογραφή εδώ, έλεγε, δίνοντας το στυλό στο χέρι  του κυρ Παντελή,  που ποτέ δεν είχε γράψει ούτε ένα γράμμα της αλφάβητου στην ζωή του!

Τυπικό  βέβαια ήταν το θέμα αλλά τι να κάνει αυτά  έλεγε το πρωτόκολλο, δεν πειράζει συνέχιζε, άντε βάλε ένα σταυρό εδώ δείχνοντας το σημείο στο χαρτί στον σαστισμένο κυρ Παντελή, που κουνούσε το κεφάλι του πέρα δώθε, ξαλαφρωμένος που επιτέλους είχε πετύχει το σημείο, με τη μία. Έπαιρνε την αίτηση λέγοντας  ένα μεγάλο φχαριστώ πολύ, αφήνοντας όμως ένα κατοστάρικο που έβαζε ο Θοδωρής  στο ταμείο  που είχε το  συρτάρι της μηχανής…

Συνεχίζεται

Προηγουμενο αρθρο
Θ. Καββαδάς: «Παράταση κατά 1 έτος για την οριστικοποίηση των πρώτων εγγραφών στο Κτηματολόγιο ζήτησα από τον Υφυπουργό Περιβάλλοντος»
Επομενο αρθρο
Κοροναϊός : Προς επίταξη οι ιδιωτικές κλινικές – Ζητούνται επειγόντως 200 κλίνες ΜΕΘ

Δεν υπάρχουν σχόλια

Γράψτε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.