HomeΕΛΙΞΗΡΙΑ ΜΝΗΜΗΣΠρέπει να έχεις ζήσει στην εικόνα του χθες για να την δείξεις στο σήμερα

Πρέπει να έχεις ζήσει στην εικόνα του χθες για να την δείξεις στο σήμερα

Γράφει ο Πάνος Φέξης

Πάντα μου άρεσε να γράψω μια ιστορία για την ζωή στην πόλη που γεννήθηκα  αλλά θα προτιμούσα να μπορώ να πετάω, για να  την περιγράψω από ψηλά.

Θέλω να σας ταξιδέψω με τα μάτια ενός ρομαντικού  και αιθεροβάμονος  μεγάλου, μα  στην πραγματικότητα μικρού παιδιού… Εξάλλου, γεννιόμαστε παιδιά και πεθαίνουμε παιδιά!

Θέλω να πετάω  για να μπορώ να αλλάζω γρήγορα τις  εικόνες από τα στενά  και τα σοκάκια,  τους δρόμους και τις  γειτονιές, να  βλέπω και να ακούω τις φωνές των ανθρώπων εκείνης της εποχής,  τους θορύβους από τα κάρα στην αγορά,  τα γέλια,   τα κλάματα,  τις χαρές,   τις  λύπες τους,  τις γιορτές τα πανηγύρια,  τους  γάμους, τα  έθιμα τις συνήθειες, μαγειρέματα, γλυκά, μυρωδιές  να βλέπω τσακωμούς από γειτόνισσες και απλωμένα  ρούχα  στις αυλές, κλάματα και δυστυχισμένες φωνές που ζητούσαν  βοήθεια, ευχές και κατάρες.  Να βλέπω κτήρια και ανθρώπους, να έχω  ζωντανές εικόνες και αυτές να σας μεταφέρω.

Θέλω να  βάλω κάτω από  ένα κρυστάλλινο  θόλο  όλη την ζωή της πόλης όπως εγώ τη είδα μέχρι και σήμερα   και να σας την περιγράψω κι  αυτό  θα προσπαθήσω να κάνω.

Φορέστε λοιπόν  τα παιδικά σας φτερά κι ελάτε να πετάξουμε μαζί πάνω απ΄την πόλη μας, να νοιώσουμε για λίγο σαν αυτά τα παχουλά αγγελούδια που βλέπαμε παιδιά στις χαλκομανίες που κρατούσανε το πηγούνι τους σαστισμένα κι αυτά και μας χαμογελούσαν  πάνω σε ένα κατάλευκο  συννεφάκι…  Ας  καθίσουμε όλοι πάνω από τον φανταστικό  κρυστάλλινο θόλο που σκεπάζει το νησί,  να δούμε τον χρόνο κλεισμένο να κινείται  και να ζει στο τότε δικό του  αποστειρωμένο περιβάλλον ανάμεσα στην ιστορία και  στους ανθρώπους του χθες… 

  Ελάτε να απελευθερώσουμε τον  χρόνο εκείνης της ώρας κι εκείνης της μέρας,  γιατί  είναι σημαντικό να δούμε και να αισθανθούμε τους ανθρώπους της εποχής  γιατί για αυτούς ακριβώς θα μιλήσουμε. Θα μιλήσουμε για τους δικούς μας ανθρώπους, για αυτούς που κι αν  έφυγαν και χάθηκαν στον χρόνο,  ζουν μέσα μας ακέραιοι,  γιατί πολύ  απλά, είμαστε η συνέχεια τους.

Οι  γιορτές  του χειμώνα στην Λευκάδα

Προς το τέλος  της δεκαετίας του 60, η ζωή στην πόλη άρχιζε να αλλάζει ρυθμούς συνήθειες και η κοινωνική συμπεριφορά διαμορφωνόταν ανάλογα. Από το γραμμόφωνο στο ραδιόφωνο, από το σοφά στην ντιβανοκασέλα  από την λάμπα πετρελαίου στο πολύφωτο  από το μαγκάλι στην σόμπα πετρελαίου από τις  κουλτρίνες στα τζαμιλίκια στα κουρτινόξυλα. Κουρτίνες με πολύχρωμες  κλάρες, το ηλεκτρικό ψυγείο αντικατέστησε τον πάγο κι η τηλεόραση τον κινηματογράφο από το  λικέρ μπανάνα πήγαμε  στο βερμούτ κι  από την ποικιλία του μπάρμπα Ανδρέα στις πάστες  του Λάμπρου.

 Ακόμα και τα περιοδικά άλλαξαν. Στη θέση του Ντόμινο, του Θησαυρού  και το Ρομάντζου ήρθαν τώρα τα  Επίκαιρα, και για   πράσινο σαπούνι που έτσουζε τα μάτια είχαμε πλέον το  Οmor το σαμπουάν.

Μια ολόκληρη εποχή άρχισε να κινείται προς τα εμπρός  και οι τριγμοί της έθαβαν αμετάκλητα όσα ξέραμε και όσα είχαμε ζήσει.

Ακόμα και τα τραγούδια άλλαξαν… Από το κάθε λιμάνι  και καημός,  στο σώπα όπου να ‘ναι θα σημάνουν  οι καμπάνες…   και από το απλό χρόνια πολλά στον γείτονα, άρχισαν οι  επισκέψεις  από σπίτι σε σπίτι, κι από γειτονιά σε γειτονιά και από την μια άκρη της πόλης  στην άλλη, δεν φαντάζεστε που έφταναν οι γυναίκες που κατά ομάδες,  από το μεσημέρι ξεκινώντας κατέληγαν  αργά το βράδυ  για να πουν τα τελευταία  χρόνια πολλά!

Κάλους έβγαζαν τα ποδάρια  τους  με εκείνες τις τακουνάρες που φορούσαν,  μέχρι και παντόφολες είχαν μαζί τους  για τις δύσκολες διαδρομές αλλά μπρός  τα  κάλλη  τι είναι ο πόνος!

Τι και αν έβρεχε τι και αν έκανε  κρύο, οι επισκέψεις  γίνονταν παντός  καιρού, εξάλλου έπρεπε να βγάλουν και  την υποχρέωση κι  η γιορτή κρατούσε τρεις μέρες. Ντυμένες στην πένα  οι κυρίες φορούσαν τα καλύτερα τους ρούχα,  μπλε μαντό με γούνινο μαύρο γιακά, σκουλαρίκια, βαμμένα  τα νύχια κόκκινα κραγιόν στα χείλια, ρουζ στα μάγουλα,  στον λαιμό κρεμασμένο σε   χρυσή αλυσίδα επιχρυσωμένο νόμισμα  τριαντάρικο, περίτεχνος κότσος  τα μαλλιά στο κεφάλι, πολλές μάλιστα  δεν είχαν κοιμηθεί όλο το βράδυ για να μην τον χαλάσουν,  λουστρίνι τσάντα και γόβα  ασορτί, η τσάντα κατά προτίμηση μεγάλη  για να χωράει τα πολλά  γλυκά, και νάιλον κάλτσα με ραφή πίσω  στην γάμπα.

Πόσο όμορφες ήταν  Θεέ μου, σα να βλέπες φιγουρίνια, δίπλα τους αλαμπρατσέντε ο σύζυγος, ντυμένος στην πένα κι αυτός, φρεσκοξυρισμένος κι αυτός, γραβατωμένος  με το μουστάκι περιποιημένο, καμάρωνε μια  την γυναίκα του και μια τα παιδιά του που προχωρούσαν μπροστά τους  φορώντας τα καλά τους και  κρατώντας στα χέρια τους μια τούρτα  τυλιγμένη σε κόκκινο, κίτρινο πράσινο σελοφάν  ή ένα καλοτυλιγμένο μπουκάλι βερμούτ από τις  ποτοποιίες του Μανιάκη  και του Φραγκούλη.

Η ανταλλαγή επισκέψεων από σπίτι σε σπίτι στις χειμωνιάτικες γιορτές ήταν η νέα μόδα, ήταν μια ευκαιρία να ανοίξουν τα σπίτια τους, να  βρεθούν,  να γνωριστούν και  ειδικά  τα νιόπαντρα ζευγάρια  έκαναν έτσι τα πρώτα τους βήματα στον κοινωνικό ιστό της πόλης.

 Κάθε επίσκεψη και νέες γνωριμίες, οι συστάσεις αλλεπάλληλες, το  χαίρω πολύ, χάρηκα, και μιας  και γνωριστήκαμε  να μην χαθούμε, σας περιμένουμε να περάσετε από το σπίτι,  γράψτε  το τηλέφωνο μου και μ’ αυτές τις αβρότητες  γέμιζαν τα καρνέ με ονόματα επίθετα και αριθμούς, άναβε το τηλεφωνικό κέντρο του ΟΤΕ και το  τηλέφωνο πάνω στην κουτσομπόλα άχνιζε,  ευτυχώς που υπήρχε  το μέσον λόγω  φιλίας με τις τηλεφωνήτριες  Ευανθία, Ντίνα, Έλλη, Μπία, Ρούλα,  Μαρία, Νίνα για να κόβουν τις συζητήσεις όταν υπήρχε ανάγκη. Έτσι σιγά σιγά το τηλέφωνο μπήκε για τα καλά στην ζωή  της πόλης που μέχρι και τον βουλευτή έβαζαν μέσον για μια νέα  τηλεφωνική γραμμή.

Όποιος δεν είχε τηλέφωνο   ήταν πολύ μπανάλ.

Να  ήταν η ζήλεια ψώρα θα γέμιζε  όλη η χώρα… το έκανε η μια, το έκανε και η άλλη και έτσι σιγά σιγά μια νέα μόδα για τα δεδομένα  της πόλης επικράτησε.

Βέβαια  αυτή η αλλαγή έγινε και στα μαγαζιά… η κοινωνικότητα είχε και απαιτήσεις και τα μαγαζιά προσαρμόστηκαν στις ανάγκες  της αγοράς…

Συνεχίζεται…

 Οι φωτογραφίες είναι από έκθεση φωτογραφίας που παρουσιάστηκε στην «Αρτηρία»,το 2012.

Προηγουμενο αρθρο
Αγρίνιο: Θετικές στον κορωνοϊό 2 νοσηλεύτριες σε γηροκομείο - 6 κρούσματα
Επομενο αρθρο
Πέθανε ο Μητροπολίτης Λαγκαδά - Είχε προσβληθεί από κορωνοϊό

2 Σχόλια

  1. Αγιομαυριτης
    16 Νοεμβρίου 2020 at 15:19 — Απάντηση

    ….στη μνήμη τους…

  2. Αγιομαυριτης
    16 Νοεμβρίου 2020 at 15:17 — Απάντηση

    Μπράβο Πάνο με τα άρθρα σου συνέχιζε να μαθαίνουν οι νεότεροι και να τα φέρνουν στη μνήμη της οι παλαιότεροι συντηρώντας την ζωντανή και να μη σβήνει……

Γράψτε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.