HomeΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣΓια το θεριό που λέγεται καρκίνος

Για το θεριό που λέγεται καρκίνος

Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Η σχέση μου με την ασθένεια που λέγεται καρκίνος κρατάει απο παιδί, είναι μια σχέση τραυματική που έφησε σημάδια στην ψυχή μου στα άγουρα χρόνια μου.

Θα ήμουν δέκα χρονών όταν γυρνώντας απο το σχολείο βρήκα μια μέρα τη μαμά να κλαίει σπαρακτικά. Τη ρώτησα τι είχε κι εκείνη μου είπε πως ο αγαπημένος πρωτοξάδελφός της ο Μήτσος ο Μαραγκός είχε όγκο στο κεφάλι. «Τι έιναι όγκος στο κεφάλι;» απόρησα και η μαμά απάντησε πως είναι μια πολύ κακιά αρρώστεια που εξαπλώνεται με πλοκάμια στον εγκέφαλο και σε άλλα μέρη του σώματος εξοντώνοντας τους ανθρώπους.

Θυμάμαι που πήγαμε στην Αθήνα και επισκεφθήκαμε στον Αγιο Σάββα το θείο Μήτσο το Μαραγκό, που ήταν δάσκαλος στο Σύβρο και πολύ νέος στα 40 του για να πεθάνει. Η μαμά όταν βγήκαμε απο το νοσοκομείο είπε πως έβλεπε το τέλος του να πλησιάζει…

Παρόλο που ήμουν εξοικειωμένη με το θάνατο εξαιτίας του ιερέα πατέρα μου, πρέπει να πω ότι για πρώτη φορά συνέδεσα μια ασθένεια με το ανθρώπινο τέλος. Κι αυτό ήταν μόνο η αρχή.

Λίγα χρόνια αργότερα, όταν έγινα 18 ετών η αδερφή της μαμάς η Παρασκευή που έμενε στο Μαραντοχώρι έπαθε καρκίνο στο στήθος. Η μαμά πάλι έκλαιγε απαρηγόρητη. Η θεία η Παρασκευή έκανε για χρόνια χημειοθεραπείες, ακτινοθεραπείες και έπινε όλα τα φάρμακα που θα μπορούσαν να την κρατήσουν στη ζωή. Μα η ζωή της ήταν προδιαγεγραμμένα λίγη κι έτσι πριν κλείσει τα πενήντα εξοντωμένη απο τις θεραπείες άφησε την τελευταία της πνοή.

Τότε η μαμά φόρεσε το μαύρο μαντήλι στο κεφάλι της και το σφιχτόδεσε και τόκλεινε για να αφήσει τα δάκρυα να τρέχουν ποτάμια και να μην τη βλέπουμε εμείς τα παιδιά.

Ωστόσο, εκεί γύρω χτύπησε ο καρκίνος τον πολυλατρεμένο θείο μου Αντρέα, που μόλις είχε πάρει σύνταξη απο τη Χωροφυλακή της Κέρκυρας. Τότε ήμουν φοιτήτρια στην Αθήνα και η μαμά πηγαινοερχόταν για να επισκέπτεται τον αδελφό της στον Αγιο Σάββα. Η μαμά έκλαιγε βουβά και φανερά, έκλαιγε και τα δάκρυά της τα μάζευε στην κούπα του τσαγιού κι έλεγε πως ήταν τσάι.Ο θείος Αντρέας πέθανε όπως ήταν προναγγελμένο άλλωστε από τους γιατρούς του.

Και τότε ήρθε το τελικό χτύπημα και το πιό μεγάλο. Ξαφνικά ο θείος παπα-Νίκος ο λατρεμένος απο τα αδέρφια της μαμάς ένιωσε μια αδιαθεσία. Και πήγε στην Αθήνα στο νοσοκομείο. Και διαγνώσθηκε με καρκίνο του ήπατος. Ο υπέροχος, ο πολυαγαπημένος ιερέας της Λευκάδας, ο μυστικός αρωγός των αδύναμων έπεσε θύμα του θεριού, έλεγε η μαμά. Και τα δάκρυά της έτρεχαν και κυλούσαν στου χείμαρους της πόλης κι έφταναν μέχρι τη θάλασσα. Ούτε το Λονδίνο ούτε οι καλύτεροι γιατροί κατόρθωσαν να τον σώσουν. Ο θείος παπα-Νίκος έφυγε έτσι απότομα σε 9 μήνες κι έκλαψε όλη η Λευκάδα τον άνθρωπο τον ιερέα, τον φίλο, τον συμπαραστάτη.

Η μαμά ποτέ δεν έβγαλε το μαύρο της μαντήλι, γιατί τα πένθη ήταν απανωτά. Μέσα σε τρία χρόνια θρήνησε τρία αδέρφια της στα 50 τους χρόνια.

Μα ήρθε κι άλλο χτύπημα καθώς η αγαπημένη φιλενάδα και γειτόνισσά της η Ζωή η Σίδερη έφυγε χτυπημένη απο το θεριό και η μαμά συνέχισε να κλαίει και να κρύβει τα δάκρυα πίσω απ΄το μαύρο της μαντήλι. Και λίγο αργότερα πέθανε η άλλη μια υπέροχη κυρία της γειτονιάς, η Σταματούλα, η μαμά της Αλέκας και του Ζώη. Και ήρθε και βυθίστηκε η γειτονιά στο πένθος.

Αλλά της μαμάς δεν τέλειωσαν εκεί οι βάσανοι. Λίγα χρόνια αγρότερα χάθηκε απο καρκίνο του παγκρέατος ο αδελφός της ο Μήτσος απο το Σύβρο. Ρωτούσε η μαμά το Θεό τι είχε κάνει κι έβλεπε να αδειάζει η ύπαρξή της απο τις ζωές για χάρη του καρκίνου.

Όταν διαγνώσθηκα με καρκίνο του τραχήλου, δεν το είπα στους γονείς μου καθώς ΄γνώριζα πως στο άκουσμα της ασθένειας θα πάθαιναν μεγάλο σόκ. Δεν ήθελα να κλάψει η μαμά για μένα κι έτσι πέρασα την υστερεκτομή μόνο με τον άντρα μου και με το γιό μου. Χρόνια αργότερα της αποκάλυψα την αλήθεια, και η μαμά για πρώτη φορά άρχισε να ελπίζει πως ο καρκίνος μπορεί να είναι και ιάσιμος.

Ωστόσο, η μοίρα άλλα κέλευσε. Η αδελφή μου η Κωνσταντίνα διαγνώσθηκε με καρκίνο των ωοθηκών. Η μαμά έμαθε τους τρείς μήνες πριν απο το τέλος για το θεριό που τώρα θέριζε το παιδί της. Ποτέ δεν συνήλθε απο το θάνατο της κόρης της και μου άφησε παρακαταθήκη να κυηγάω το θεριό με κάθε τρόπο, συνεισφέροντας στην έρευνα και στις προσπάθειες του ιατρικού κόσμου να ηττηθεί το πολύμορφο τέρας.

Αυτό κάνω ενσυνείδητα, πιστεύοντας πως κάποτε ο καρκίνος θα ηττηθεί κατά κράτος, Και τότε η μαμά θα πάψει να κλαίει ακόμη κι απο το μνήμα της!

Προηγουμενο αρθρο
Αγωνιστικό Μέτωπο Λευκάδας:Στερεά απόβλητα. Η «σιωπή των αμνών» και η προβολή μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων
Επομενο αρθρο
Ανοικτό κάλεσμα συμμετοχής στην Ευρωπαϊκή γιορτή Μουσικής 2019

Δεν υπάρχουν σχόλια

Γράψτε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *