HomeΕΛΙΞΗΡΙΑ ΜΝΗΜΗΣΟι υφαντές προίκες των μανάδων μας

Οι υφαντές προίκες των μανάδων μας

Βελέντζες, μαντανίες, καρπέτες, βλαχοσκούτια, ντριμίδια, σαγιάσματα, απλάδια, μαλλινοσέντονα, είναι κάποιες από τις ονομασίες που είχαν τα ρούχα που αποτελούσαν την προίκα των μανάδων μας.

DSCN7932

DSCN7934

DSCN7928

DSCN7954

Ρούχα που έγιναν εξ ολοκλήρου με τα χέρια άξιων μανάδων που ζούσαν στα χωριά του νησιού μας. Εκατοντάδες εργατοώρες αφιερώθηκαν στον αργαλειό, πολλά κοριτσίστικα όνειρα θυσιάστηκαν, τότε που η ζωή ήταν σκληρή και δύσκολη. Τότε που οι μανάδες μας εκτός από τις δουλειές στις ελιές και τα χωράφια αφιέρωναν χιλιάδες ώρες για να φτιάξουν την προίκα τους και τα χρειαζούμενα του σπιτιού τους.

Όλα γίνονταν στον αργαλειό: τα πουκάμισα που φοριόνταν σαν εσώρουχα, -αντρικά και γυναικεία- τα σεντόνια, οι πετσέτες, τα στρωσίδια και τα σκεπάσματα του κρεβατιού.

DSCN7937

DSCN7941

DSCN7953

DSCN7958

Μαλί και λινάρι χρησιμοποιούταν. Το μαλλί το έπαιρναν από τα ζώα και το λινάρι το έσπερναν και το καλλιεργούσαν. Μ’ αυτά τα υλικά και μετά από κοπιώδη επεξεργασία έφτιαχναν νήματα, τα έβαφαν με ωραία χρώματα και δημιουργούσαν στον αργαλειό σχέδια περίτεχνα με παραστάσεις και φωτεινά χρώματα.

Κάποια από τα ρούχα που προίκισαν κι εμάς οι μανάδες μας ήταν ακόμα παλιότερα. Ήταν δημιουργήματα από τις δικές τους μανάδες. Μεταφέρονταν έτσι από γενιά σε γενιά.

DSCN7944

DSCN7945

DSCN8778

DSCN8779

Χρειάστηκε να περάσουν χρόνια, να κάμω δικό μου παιδί, για να καταλάβω γιατί η μανούλα μου, μου παρέδωσε την «προίκα» μου, σαν… κειμήλιο, σε εποχές που και η ίδια ήξερε καλά, ότι τα περισσότερα ρούχα δεν θα είχαν κάποια χρηστική αξία για μένα. Οι σοφές μανάδες μ’ αυτό τον τρόπο μας δημιουργούσαν ρίζες, δεσμούς, «συνέχεια», προσθέτανε έναν κρίκο στην αλυσίδα που αποτελεί τον αέναο κύκλο της ζωης και της ύπαρξης.

DSCN7935

DSCN7947

DSCN8781

DSCN8783

Σήμερα φωτογραφίσαμε κάποια τέτοια ρούχα με χαρά και συγκίνηση. Για μας τις παλαιότερες που μεγαλώσαμε στα χωριά του νησιού, η θέα τους, η μυρωδιά τους, το άγγιγμα τους ακόμα, γίνονται αφορμή να μας ξυπνήσουν γλυκές και μακρινές αναμνήσεις. Τότε που ο «χτύπος» του αργαλειού ήταν ένας συνηθισμένος και καθημερινός ήχος, τότε που καμαρώναμε τα πανέμορφα βαμμένα νήματα στην απλώστρα, τότε που το μπελόνιασμα του διασιδιού στις αυλές των σπιτιών, ήταν για μας κάτι σας παιχνίδι.

Προηγουμενο αρθρο
Τι πρέπει να γνωρίζουμε για τον ιό Έμπολα
Επομενο αρθρο
Οικία Σικελιανού, το όραμα που έγινε ντροπή

2 Σχόλια

  1. Anthoula
    12 Αυγούστου 2014 at 12:43 — Απάντηση

    I have many beautiful pieces from my mother & even from my grandmother dating back to 1901 BUT what do I do with them & will my daughters treasure them like I do? My heart breaks when I think that one day, after I’ve gone, they will be discarded. My mother brought them all the way to Australia in 1961 but now they are in a chest & I may look at them once every few years. Very sad as I know how hard it was for her to make them, getting up very very early to work on her loom before she went to the fields every day. God rest all those beautiful souls who worked tirelessly to make those beautiful pieces for us – their loving daughters.

  2. marianna
    12 Αυγούστου 2014 at 11:22 — Απάντηση

    εχω τη τυχη να εχω πολλα παρόμοια . απο τα χερακια της γιαγια μου (βαβας) τα ποιο πολλα και λιγα απο παραγγελειες της μαμας σε γυναικες παλαιες που ηξεραν να τα φτιαχνουν.!!!.

Γράψτε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *